Προσβάσιμη σελίδα

Ένας μεγάλος και ανεπανάληπτος Πρωτοψάλτης

Ο Θρασύβουλος Στανίτσας γεννήθηκε στα Ψωμαθειά  της Πόλης, το έτος 1910. Την πρώτη του μουσική κατάρτιση έλαβε από τον θείο του Δημήτριο Θεραπειανό. Μαθήτευσε κοντά στους Μιχαήλ Χατζηαθανασίου, Δημήτριο Βουτσινά, Γιάγγο Βασιλειάδη και Ιωάννη Παλάσση. Έψαλλε σε διάφορους ναούς της Πόλης: Ψωμαθειά, στον Άγιο Μηνά, στη Θεία Ανάληψη, στον Άγιο Κωνσταντίνο, και στο Γαλατά, στον Άγιο Νικόλαο, αριστερός με Πρωτοψάλτη τον Παλάσση.

Το 1939, όταν ο Λαμπαδάριος Κωνσταντίνος Πρίγγος διαδέχθηκε τον λόγω γήρατος αποχωρήσαντα Πρωτοψάλτη Ιάκωβο Ναυπλιώτη, κλήθηκε ο έξωθεν του Πατριαρχικού ναού Θρασύβουλος Στανίτσας να αναλάβη από 1ης Μαρτίου του ίδιου έτους την θέση του Άρχοντα Λαμπαδαρίου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Ο Στανίτσας διαδέχθηκε τον Κωνσταντίνο Πρίγγο, κατα το έτος 1960. Στη συνέχεια βρέθηκε στην Ελλάδα και το 1966 διορίστηκε στον Άγιο Δημήτριο Αμπελοκήπων Αθηνών, όπου και παρέμεινε μέχρι και της συνταξιοδοτήσεώς του το 1981.

Διακρίθηκε για το φωνητικό του τάλαντο, την βαθιά γνώση της μουσικής τέχνης, την τεχνική δεξιότητα και την απαράμιλλη εκφραστική απόδοση των διαστηματικών αποχρώσεων. Με απόλυτο σεβασμό στο Πατριαρχικό ύφος και στα καθιερωμένα ψαλτικά μαθήματα μεγάλων διδασκάλων, απετέλεσε συνδετικό κρίκο της αδιάκοπης Πατριαρχικής ψαλτικής αλυσίδας. Σύμφωνα και με τον καθηγητή Γρηγόριο Στάθη: ο Θρ. Στανίτσας «έφερε έναν άλλο αέρα, που φύσηξε και αναζωογόνησε τα ψαλτικά πράγματα στην πολύμορφη από άποψη Εκκλησιαστικής Μουσικής Αττική».

Ο Στανίτσας απεβίωσε στις 18 Αυγούστου του 1987. Κατά την ημέρα της κηδείας του στον Άγιο Δημήτριο Αμπελοκήπων η σορός του τέθηκε σε παλλαϊκό προσκύνημα ιεροψαλτών, κληρικών και πλήθος κόσμου. Στον επικήδειο που εξεφώνησε ο Εκπρόσωπος της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου Δημητρίου, Μητροπολίτης Σταυρουπόλεως Μάξιμος, Σχολάρχης της Θεολογικής Σχολής Χάλκης, ο οποίος στο λόγο του ανέφερε ότι «μία κέδρος της παρ΄ ημίν μουσικής εξηράνθη, ο μύστης της πατρώας ημών Βυζ. Μουσικής εξεμέτρησε το ζην, η πολύφθογγος λύρα εσίγησε, εκάμφθη υπό το βάρος της επαράτου νόσου, άδων και ψάλλων σχεδόν μέχρι της τελευταίας του αναπνοής ….».

Η ηχογράφηση στο  λαμπρό παλαιοχριστιανικό ύμνο «Σε υμνούμεν» σε ήχο Α΄ή πλ. α΄,  που ανήκει στα καλούμενα πατριαρχικά λειτουργικά, αποτελεί ικανό δείγμα να μαρτυρήσει για το τάλαντο και το μεγαλείο του αλησμόνητου δασκάλου.

Για λεπτομέρειες σχετικά με το «Σε υμνούμεν βλ. Αlexandru, Maria (2006). Aναλυτικές προσεγγίσεις και ιχνηλασία του κάλλους στη Βυζαντινή Μουσική. Ο Ευχαριστήριος Ύμνος Σε υμνούμεν. Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Σχολή καλών Τεχνών, Τμήμα Μουσικών Σπουδών. Μουσική Θεωρία και ανάλυση-Μεθοδολογία και Πράξη. Πρακτικά Συμποσίου, 29.09.-1.10. 2006, Θέρμη Θεσσαλονίκης. Επιμ. Κώστας Τσούγκρας. Θεσσαλονίκη: 317-329.

Πρόσφατες
δημοσιεύσεις
«Ἄξιον ἐστίν» υπὸ Φωτίου, ήχ. πλ. δ΄
Εκφωνητική απαγγελία Αποστόλου († Άρχων Πρωτοψ. Βασίλης Σπυριδόπουλος)
«Μυστήριον ξένον» Δ. Σουρλαντζή, Ειρμός Θ΄ ωδής Χριστουγέννων (Βατοπαιδινός Χορός)
Η Αγία Παρθενομάρτυς Καικιλία, προστάτις της μουσικής τέχνης
«Ο τόπος όπου στέκονται οι ψάλτες»