Κάθε φορά που η δική μου αδυναμία δεν συντελεί στο «ίνα ώσιν εν»
δεν ζω αληθινά τη χαρά Του…
Κάθε φορά που οι επιλογές μου δεν αποσκοπούν στο «ίνα ώσιν εν»
δεν βιώνω αληθινά την Ευλογία Του…
Κάθε φορά που η δική μου μικρότητα διασπά το «ίνα ώσιν εν»
δεν έχω υγιή αίσθηση της παρουσίας Του…
Σε κάθε περίπτωση που με δυσκολεύει η παρουσία του αδελφού μου
αντιδρώ στο λόγο Του «ίνα ώσιν εν»
Όταν ο αδελφός μου ΔΕΝ είναι ο Παράδεισός μου αλλά μετατρέπεται στην κόλασή μου,
μάλλον δεν ισχύει το «ίνα ώσιν εν» Του…
Όταν αυτονομούμαι στην πνευματική μου ζωή και αποκόβομαι από την Εκκλησιαστική Κοινότητα
δεν είμαι στο «ίνα ώσιν εν» …
Το «ίνα ώσιν εν» θέλει αρχοντιά, κόπο, θυσία, ταπείνωση …
Ο Ιησούς και οι Έλληνες
12.20 Ἦσαν δέ τινες Ἕλληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ. 21 οὗτοι οὖν προσῆλθον Φιλίππῳ τῷ ἀπὸ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν. 22 ἔρχεται Φίλιππος καὶ λέγει τῷ Ἀνδρέᾳ, καὶ πάλιν Ἀνδρέας καὶ Φίλιππος καὶ λέγουσι τῷ Ἰησοῦ· 23 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· […]
