
Μια φορά, καθώς ήμαστε με τον Γέροντα Πορφύριο [τον Άγιο Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη (1906-1991)], έτυχε να ‘μαστε οι δυο μας, μεγάλη τιμή και χαρά για μένα, άρχισε να μου μιλάει αλλιώς. Και μου έλεγε, “Εγώ ειμί το φως του κόσμου». Εγώ έμεινα. Τα ‘παιξα. Τελείωσε. «Τι ήταν αυτό, παππούλη»; του λέω. Μου λέει, «Πήγα τώρα στην εποχή του Ιησού και άκουσα πώς μιλούσε ο Ιησούς, με βάση το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον. Και μιμήθηκα και τη φωνή Του και τα πάντα και στα ‘πα να τ’ ακούσεις και συ. Να δεις ότι η Εκκλησία είν’ η αλήθεια, η οδός και η ζωή και η Ανάστασις”!
Έπαθα. Πάνε οι άγιοι στο παρελθόν. Και το φέρνουν στο παρόν. Παν στον καιρό εκείνο και φέρνουν τον καιρό εκείνο στον καιρό τούτο. Αυτό είναι ο λειτουργικός χρόνος. Που ‘ναι ένα μυστήριο. Είναι ένα δώρο του Αγίου Πνεύματος.
Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη, “Λόγοι για τον Άγιο Πορφύριο”, των εκδόσεων Ακτή.
Άγιος Σάββας ο εν Καλύμνω, Οι Λαμπρές… Ευωδίαζε καθώς περνούσε!
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος) Εκείνες οι Λαμπρές! Εκείνα τα…. Αχ, γέροντά μου και που να βρεθής. Γέροντά μου! Έβγαινε έξω από το ιερό Πάσχα, ανέβαινε επάνω σ’ ένα σκαμνί την ημέρα την Λαμπροφόρο, την ημέρα της Αναστάσεως. Έβγαινε με κάτασπρα ρούχα και καθώς περνούσε ευωδίαζε, ευωδίαζε, γέροντα (σ.σ. απευθύνεται προς τον π. Αυγουστίνον) ευωδίαζε, γέροντα, […]