Άγγελος Κυρίου
εφανερώθη στις μυροφόρες.
Ο Κύριος ανελήφθη
στους ουρανούς.
Μήνυμα χαρμόσυνο
απέστειλε
σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα.
«Χριστός Ανέστη εκ νεκρών,
θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν,
ζωήν χαρισάμενος»
Φως εκτυφλωτικό
ξεχύθηκε παντού.
Ο ήλιος και τα αστέρια έλαμψαν.
Οι ουρανοί άνοιξαν να υποδεχθούν
τον Σωτήρα και Λυτρωτή.
Κύριε
την Χάρη Σου προσκυνούμε
και την Ανάσταση Σου υμνούμε.
Τον θάνατο καταπάτησες
λυτρώνοντας μας,
από τις αμαρτίες και τα δεινά
που κυριεύσαν τη ζωή μας.
Κύριε Φιλεύσπλαχνε,
Εσύ είσαι η Ανάσταση και η Ζωή.
Εσύ είσαι Το Α και το Ω.
Η Αρχή και το Τέλος μέσα στο άπειρο.
Κύριε, Σωτήρα μου,
χάρισε μας λίγο
από το Ουράνιο Φως Σου
εκεί, που το σκοτάδι σβήνει
και ανατέλλει μόνο η Χάρη Σου.
Το Τελευταίο Δεμάτι
Ο ήλιος είχε γείρει προς τη δύση όταν ο Θανάσης Κεφαλάς στάθηκε στη μέση του χωραφιού και κοίταξε το τελευταίο κομμάτι στάχυ που απόμεινε όρθιο. Ήταν μικρό, σαν παλάμη παιδιού, σε μια γωνιά που το δρεπάνι δεν είχε φτάσει εύκολα. Το έκοψε αργά, χωρίς βιασύνη, και το κράτησε λίγη ώρα στα χέρια του πριν το […]
