Ένας αλαζόνας βάτραχος

 
Παιδικά / Μύθοι του Αισώπου

bodi_batraxos_mesa

– Πατέρα, πατέρααααα!

Τα βατραχάκια πηδούσαν αλαφιασμένα από ενθουσιασμό, κουνώντας τα μακριά πρασινωπά χέρια τους.

– Εεε, ήρεμα παιδιά μου, τι πάθατε;

O βατραχοπατέρας προσπαθούσε να βάλει τάξη στη βατραχοπαρέα του φουσκώνοντας το σαγόνι του και απλώνοντας τα βατραχοχέρια του στα κεφαλάκια των μικρών του που δε σταματούσαν.

– Δεν μπορείς να φανταστείς πατέρα, τι είδαμε!

– Είδαμε το μεγαλύτερο τέρας του κόσμου….

Και γούρλωναν τα βατραχομάτια τους…..

– Πατέρα, ήταν πελώριο, με κέρατα στο κεφάλι, ουρά μακριά και τόσοοοοο χοντρά πόδια…. Θα μας έλιωναν, αν μας πατούσαν…!

– Σιγά παιδιά μου, σιγά μην ήταν τέρας! Ήταν απλούστατα ένα βόδι, είπε με σοφό ύφος ο βατραχοπατέρας.

– Κοιτάξτε με προσεκτικά, συνέχισε, πώς θα γίνω κι εγώ τώρα μεγάλος σαν βόδι.

Τα βατραχοπαιδάκια του τον κοιτούσαν με τα τεράστια βατραχίσια μάτια τους και περίμεναν ανυπόμονα, ενώ ο βατραχοπατέρας φούσκωνε την κοιλιά του.

– Τι λέτε τώρα; O βατραχοπατέρας καμάρωνε πάνω στο μπαλόνι της κοιλιάς του…

– Πολύ μεγαλύτερο ήταν πατέρα, φώναζαν τα βατραχάκια σαν σε συναυλία…

Κι ο βατραχοπατέρας φούσκωνε και ξαναφούσκωνε κι όλο ρωτούσε φουσκωμένος αν μοιάζει με το βόδι-τέρας κι όλο η βατραχοπαρέα  φώναζε ανικανοποίητη…

– Κι άλλο πατέρα…! Κι άλλο πατέρα…!

Και σαν να μην έφτανε αυτό, στο τέλος το μικρό του βατραχάκι ξεφώνισε…

– Όθο και να  φουθκώθειθ δεν μπολείθ να γίνειθ θαν το τέλαθ που είδαμε θτο λιβάδι…

Πειραγμένος ο βατραχοπατέρας που δεν ήταν πιο μεγάλος απ΄ το βόδι, έβαλε όλη του τη δύναμη και φούσκωσε, φούσκωσε, φούσκωσε… ώσπου στο τέλος έσκασε με κρότο μπροστά στα έκπληκτα μάτια της βατραχοπαρέας του…

Κακό πράγμα φίλε μου ο εγωισμός και η ψωροπερηφάνια, μουρμούρισε μια βατραχίνα, που λιαζόταν πάνω στα νούφαρα της λίμνης.

– Μα στ΄ αλήθεια νόμιζε ότι μπορεί να γίνει σαν το βόδι; Η αλαζονεία φίλε μου γίνεται πάθημα, συμπλήρωσε  με νόημα.

Καλύτερα να περηφανευόμαστε γι΄ αυτά που έχουμε κι όχι γι΄ αυτά που δεν έχουμε… Εσείς τι λέτε;

Άκουσε την αφήγηση του μύθου