Η Ανατολή

Το πρώτο θεμέλιο

Φέτος το χωριό μας ζει μια εξαιρετική χαρά, απολαμβάνει μια μοναδική ευεργεσία. Στο πιο ωραίο μέρος του χωριού καμαρώνει ομορφοχτισμένο το καινούριο μας σχολείο, δώρο του Γεροστάθη σ’ όλα τα παιδιά, σε μας που σήμερα γεμίζουμε το προαύλιό του και σ’ αυτά που θα  ‘ρθουν στις επόμενες γενιές. Η συγκίνηση όλων μας, μικρών και μεγάλων, ήταν πολύ-πολύ μεγάλη όταν μαζευτήκαμε για τον αγιασμό και τη δοξολογία. Μπήκαμε όλοι σε παράταξη και ψάλαμε μ’ όλη μας την ψυχή τα τροπάρια, για να ευχαριστήσουμε τον Θεό που μας αξίωσε να χαρούμε ένα τέτοιο δώρο. Οι αίθουσες του σχολείου βούιζαν απ’ τις δικές μας χαρούμενες φωνές. Οι γονείς μας μάς εύχονταν να προοδεύσουμε κι οι παππούδες μας συγκινημένοι ψιθύριζαν: «Μαζί με τα γράμματα να ‘ρθει κι η Λευτεριά!». Κι όλοι περάσαμε να φιλήσουμε το χέρι του αγαπημένου μας παππού. Αυτός το είχε ονειρευτεί, αυτός το πλήρωσε, αυτός βρήκε τους καλύτερους μαστόρους, αυτός επιστάτησε στο χτίσιμό του, αυτός θα ερχόταν κάθε μέρα να παρακολουθεί την πρόοδό μας. Κι εμείς του δίναμε τον λόγο μας πως θα ήμασταν πρόθυμοι, προσεχτικοί κι επιμελείς μαθητές.

Μετά τον αγιασμό και τις ευχές ο Γεροστάθης μας κάλεσε μετά από λίγες μέρες πρωί-πρωί, πριν ξημερώσει,  να μαζευτούμε μπροστά στο σπίτι του, για να μας πάει μια εκδρομή. Σ’ αυτή την εκδρομή, μας είπε, θα γνωρίζαμε την Αρχή της ζωής μας, το Άλφα και το Ωμέγα της Δημιουργίας.



Η Ανατολή

Όλοι πεταχτήκαμε από τα κρεβάτια μας αξημέρωτα και τρέξαμε περίεργοι και ζωηροί στην αυλή του Γεροστάθη. Μόνο δυο υπναράδες, ο Γιάννης κι ο Θανάσης, δεν κατάφεραν να ξυπνήσουν. Φρέσκος και καλοδιάθετος, όπως πάντα, μας περίμενε ο καλός μας γέροντας. Όταν σιγουρευτήκαμε πως όλοι είχαμε έρθει ξεκινήσαμε την πρωινή μας πορεία. Βγήκαμε από το χωριό μας και διασχίσαμε τον γειτονικό κάμπο. Ανηφορίσαμε στον απέναντι λόφο, απ’ όπου ο Γεροστάθης μας προειδοποίησε πως θα βλέπαμε ένα λαμπρό θέαμα.

Όταν φτάσαμε στην κορυφή του λόφου ο μεγάλος κάμπος απλωνόταν μπροστά μας σαν πολύχρωμο υφαντό πάπλωμα. Στο βάθος του ορίζοντα, εκεί που ο ουρανός άγγιζε τη γη, γυάλιζαν τα νερά μιας λίμνης. Ο ουρανός ήταν ακόμη θαμπός. Περιμέναμε κοιτώντας προς τα εκεί σχεδόν με αγωνία. Σε λίγα λεπτά ο ορίζοντας άρχισε να βάφεται ρόδινος και τα σύννεφα πήραν χρώματα ροδαλά, χρυσαφένια, πορτοκαλιά. Μέσα από τη λίμνη, θαρρείς, άρχισε να ξεπροβάλλει ο δίσκος του ήλιου ντυμένος με ένδυμα ασύγκριτα ανώτερο απ’ τα πλουσιότερα βασιλικά ενδύματα.  Τα νερά της λίμνης βάφτηκαν κι αυτά ροδαλά και χρυσαφένια κι όλα γύρω, ο ουρανός, οι κορφές, οι κάμποι, η πλάση όλη πήρε χρώμα και φως και ζωή και χαρά.

– Τι λαμπρό θέαμα! Φωνάξαμε όλοι και μείναμε εκστατικοί μπροστά στη μαγευτική εικόνα.

– Δέστε, παιδιά μου, και θαυμάστε με πόση μεγαλοπρέπεια στέλνει ο Θεός τον ήλιο κάθε πρωί, για να μας δώσει φως και ζεστασιά. Η φύση όλη θα ήταν σκοτεινή, νεκρή και μαραμένη, αν δεν τη φώτιζε ο Θεός και δεν τη ζέσταινε με τον ήλιο Του. Τόσο λαμπρό είναι αυτό το δημιούργημα, ώστε πολλοί λαοί πριν γνωρίσουν τον αληθινό Θεό, το λάτρεψαν σαν να ήταν αυτό ο Θεός. Έκαμαν Θεό το δημιούργημα. Εμείς όμως, που γνωρίζουμε τον αληθινό Θεό, ας Τον δοξάσουμε για τη λαμπρή Του Δημιουργία κι ας Τον ευχαριστήσουμε για τη ζωή και τις ομορφιές της πλάσης. Κάθε πρωί ας γυρίζουμε προς την Ανατολή και, βλέποντας το φως του ήλιου, ας προσευχόμαστε σ’ Αυτόν που το δημιούργησε κι ας Τον παρακαλούμε να μας φωτίζει με το πνευματικό Του Φως.

Απόδοση:Σταυρούλα Κουμενίδου

Άκουσε την ιστορία