(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Υπακοή και μοναχισμός
Το 1983, σε μία από τις πρώτες μου επισκέψεις, ήμουν στο καλυβάκι του Αγίου [του αγίου Πορφυρίου] μαζί με τον Α. και τον Γιώργο. Ήταν χειμώνας, αργά το απόγευμα και μας ζέσταινε μία αυτοσχέδια σόμπα με πυρότουβλα. Ήμουν τότε 21 ετών, νέος, ατίθασος και ανίδεος στα πνευματικά.
Κάποια στιγμή με ρώτησε ο Άγιος:
– Κάνεις υπακοή;
– Ε, ναι βέβαια, κάνω… απάντησα επιπόλαια.
– Δεν κάνεις μωρέ. Ξέρεις τι είναι υπακοή;
-Τ ι είναι; Δεν ξέρω.
– Κάτσε να σου δείξω.
Σηκώθηκε και πήγε κοντά σε ένα κλουβί με μία μάινα. Το πουλί τον παρακολουθούσε προσεκτικά.
Ο Άγιος το διέταξε: «Πήγαινε στην πόρτα». Κατευθείαν πήγε και στάθηκε μπροστα στο πορτάκι.
Μετά του είπε: «Άνοιξε την πόρτα». Με το ράμφος τράβηξε το συρτάκι και άνοιξε την πόρτα. Δεν έκανε τίποτα άλλο και περίμενε μία νέα εντολή.
Του είπε: «Βγες έξω». Βγήκε και στάθηκε ακριβώς έξω από το πορτάκι του κλουβιού.
Μετά του είπε: «Έλα εδώ», και απλώνοντας το χέρι του, το πουλί ανέβηκε επάνω.
Κατόπιν του είπε: «Πήγαινε πίσω και μπες μέσα».
Το πουλί πήγε αμέσως μέσα στο κλουβί και ο Άγιος γυρίζοντας προς εμένα μου είπε: «Αυτό είναι υπακοή…! Δεν κάνεις υπακοή».
Κατάλαβα πως πράγματι δεν κάνω υπακοή. Η μάινα έκανε άκρα υπακοή, στρατιωτική υπακοή, χωρίς να κάνει τίποτε λιγότερο ή τίποτε περισσότερο από αυτό που της έλεγε.
Εκτελούσε τις εντολές κατά γράμμα, χωρίς δισταγμό, αμέσως και με ακρίβεια.
Απόσπασμα από το βιβλίο ο «Όσιος Πορφύριος, Ο προφήτης, Μαρτυρίες» έκδοση Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων, Άγιον Όρος, τόμος α’.
