(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Αφηγείται ο Αρχιμανδρίτης, π. Αρσένιος Κατερέλος για τον Γέροντα Ισαάκ τον Λιβανέζο
Πατήρ Αρσένιος: Καταλυτικός και κύριος λόγος που ο Γέροντας Ισαάκ επέλεξε ως μόνιμο τόπο της ασκήσεώς του το Άγιον Όρος, ήτο η προσωπικότης του Γέροντος Παϊσίου, με τον οποίο συνεδέθη με άρρηκτο πνευματικό δεσμό. Τον έκανε Γέροντα, έγινε πιστός και γνήσιος μαθητής του, και αυτό μόνον από καθαρό, αγνό σεβασμό στην μορφή του Γέροντος Παϊσίου. Τον αγάπησε και τον σεβάσθηκε αληθινά.
Υιοθέτησε όλην την διδασκαλία του και τα φρονήματά του, και από μέσα, και απ’ έξω, και βαθιά, και επιφανειακά.
Προσεπάθησε, κατά το ανθρωπίνως δυνατόν, να τον μιμηθή κάνοντας εσωτερική και εξωτερική υπακοή.
Έμεινε πιστός στον Γέροντα Παΐσιο μέχρι τέλους, αλλά και μετά την κοίμησί του. Εννοείται ότι αυτή η μαθητεία του Γέροντος Ισαάκ προς τον Γέροντα Παΐσιο, εγίνετο με τρόπο υγιή και καθαρά χριστοκεντρικό και διακριτικό.
Ποτέ δεν τον εμιμήθη σε εξωτερικά χαρακτηριστικά, κινήσεις, εκφράσεις, εκδηλώσεις, κλπ., αρρωστημένα δηλαδή. Έπιανε μόνο την ουσία των πραγμάτων διατηρώντας την ιδική του προσωπικότητα.
Γενικώτερα, ο Γέρων Ισαάκ δεν ήθελε να χρησιμοποιή το όνομα του Γέροντος Παϊσίου. Ωφελείτο και ρουφούσε την αρετή του ανδρός, όμως ταυτόχρονα ήτο και αυτόφωτος. Είχε δυνατή προσωπικότητα και ιδιαίτερο πνευματικό ταπεραμέντο.
Δεν ήθελε να οικειοποιηθή τον Γέροντα Παΐσιο σε προσωπικό επίπεδο και προς ίδιον, φθηνό, προσωποπαγές συμφέρον.
Αγαπούσε τον Γέροντα αληθινά και ήθελε ανιδιοτελώς και ανεξαιρέτως να ωφελούνται όλοι οι άνθρωποι από την χάρι και το μεγαλείο της πνευματικότητος του Γέροντος Παϊσίου.
Ο Γέρων Ισαάκ λοιπόν, υπήρξε αυθεντικός μαθητής του Γέροντος Παϊσίου και, ως εκ τούτου, αν έπρεπε να απαντήσω μόνο με μία συμπεπυκνωμένη φράσι στην ερώτησί σας, θα έλεγα το εξής:
Η διδασκαλία του Γέροντος Παϊσίου ήτο, κατά το δυνατόν, επίσης φρόνημα και διδασκαλία του Γέροντος Ισαάκ. Τι έλεγε ο π. Παΐσιος, τα πιο πολλά είναι γνωστά. Τα ίδια ακριβώς κατά αλήθειαν εφρονούσε και διεκήρυσσε και ο Γέρων Ισαάκ.
Μικρή ένδειξις αυτής της ιδικής μας πεποιθήσεως και βεβαιότητος είναι ότι και μετά την κοίμησι του Γέροντος Παϊσίου, ούτε επέτρεψε έμπρακτα εις το ελάχιστον να τον θεωρήσουν ως έναν βασικό διάδοχο του Γέροντος Παϊσίου – αυτό το επρόσεξε πάρα πολύ -, ούτε φυσικά άλλαξε σε κάτι το φρόνημά του και εσεβάσθηκε απολύτως την παρακαταθήκη του Γέροντος Παϊσίου σε προσωπικό και σε γενικό επίπεδο.
Ήτο πάντα ταπεινός, ανιδιοτελής, οικουμενικός, χωρίς πνευματικά βέτο και άλλες ανεξέλεγκτες φανερές και ιεροκρύφιες πνευματικές παρενέργειες.
Το ξαναλέγω, ας μη ξεχνάμε ότι άφησε τον Λίβανο χάριν του π. Παϊσίου και ήλθε σε ξένο τόπο. Βέβαια, η αγάπη του, η προσευχή του, το ενδιαφέρον του, ο πόνος του για τις περιοχές Λίβανο, Συρία, Ιορδανία, Σινά, Αίγυπτο, Ισραήλ, Παλαιστίνη, κτλ., ήσαν μεγάλα, αληθινά και πνευματικά.
Γι’ αυτό έκανε τόσες πολλές μεταφράσεις ελληνικών πατερικών κειμένων στα Αραβικά.
Γι’ αυτό και εδέχετο πληθώρα επισκεπτών από εκείνα τα μέρη και τους καθωδηγούσε πνευματικά. Ήτο πατέρας αληθινός του αραβόφωνου θρησκευομένου φοιτητόκοσμου, και όχι μόνον, στην Ελλάδα. Για τον ίδιο λόγο, κατά καιρούς, θυσιάζοντας την εν Αγίω Όρει ησυχία του, επεσκέπτετο τα μέρη εκείνα και εδίδασκε, εστήριζε, εδημιουργούσε, παρηγορούσε, κτλ!
Από το βιβλίο του Αρχιμ. Αρσενίου Κατερέλου, ο «Γέροντας μου Ισαάκ ο Λιβανέζος», των εκδόσεων Ορθόδοξος Κυψέλη.
