(Διασκευή, επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Όταν ο μακάριος όσιος Δαυίδ ο εν Ευβοία ήταν τριών χρόνων, κάποια νύκτα εμφανίστηκε στον ύπνο του ο Τίμιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, λέγοντάς του «σήκω παιδί μου και ακολούθα με».
Και αμέσως τον ακολούθησε με χαρά σαν να ήταν ενήλικας άνθρωπος, συνετός και νουνεχής.
Όταν έφυγαν από το σπίτι του πήγαν σε μια εκκλησία που βρισκόταν κοντά στο μέρος εκείνο η οποία ήταν αφιερωμένη στον Τίμιο Πρόδρομο. Σαν έφτασαν εκεί η πόρτα του ναού άνοιξε με θεία επιταγή και μπήκαν μέσα και οι δύο.
Μέσα στον ναό το παιδί κατάλαβε ότι ο άγιος μπήκε μέσα στην εικόνα που απεικόνιζε τον Τίμιο Πρόδρομο και αυτό στάθηκε μπροστά της με ευλάβεια, έχοντας σταυρωμένα τα χεράκια του.
Το παιδί έμεινε στην στάση αυτή για έξι μέρες ξυπόλυτο, φορώντας μόνον έναν πουκάμισο, βλέποντας εκστατικό τον Άγιο Ιωάννη.
Όταν οι γονείς του ξύπνησαν το πρωί και δεν βρήκαν το τρίχρονο παιδί τους, άρχισαν να ψάχνουν όλο εκείνο το μέρος που κατοικούσαν για να το βρουν. Δυστυχώς, όμως, δεν το βρήκαν και άρχισαν να κλαίνε απελπισμένοι για την ξαφνική στέρηση του παιδιού τους.
Έξι μέρες μετά την εξαφάνιση, ημέρα Σάββατο, ο πατέρας του παιδιού που ήταν Ιερέας πήγε μαζί με άλλους κατοίκους της περιοχής να κάνουν εσπερινό στην εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου.
Και εκεί ξαφνικά είδε το παιδί του να στέκεται πλήρης χάριτος μπροστά στην εικόνα του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και το πρόσωπό του να αστράφτει όπως ο ήλιος.
Ο πατέρας του ενθουσιασμένος από την απροσδόκητη ανεύρεση του παιδιού του το ρώτησε δακρυσμένος:
– Αγαπητό μου παιδί πού ήσουν τόσες μέρες; Ποιος σε έφερε στην εκκλησία αυτή;
Και, αμέσως, το παιδί του έδειξε με το δαχτυλάκι του τον Άγιο Ιωάννη, λέγοντάς του ως ώριμος και γνωστικός άνθρωπος:
– Αγαπητέ, πατέρα, αυτός με έφερε σ’ αυτόν τον ναό αφού με πήρε από το σπίτι.
Ακούγοντας τα λόγια αυτά του παιδιού όλοι έμειναν εξεστηκοί, δοξάζοντες τον πανάγαθο Θεό.
Μετά τον εσπερινό επέστρεψε ο μακάριος Δαυίδ μαζί με τον πατέρα του στο σπίτι τους δοξολογούντες τον Θεό και τον θείο Πρόδρομο, τόσον οι γονείς όσο και οι λοιποί κάτοικοι του μέρους εκείνου για το εξαίσιο και πρωτάκουστο αυτό θαύμα.
