* * *
Όσιε Πάτερ Λαμπαδέ με την πολλή εγκράτεια
υπέταξες προς την ψυχή της σάρκας την ακράτεια.
Και γέμισες χαρίσματα του Πνεύματος τ’ Αγίου,
του πονηρού τις φάλαγγες τις έκοψες στα δύο.
* * *
Όσιε Πάτερ Λαμπαδέ κρυμμένος στη σπηλιά σου
έσχατα φάνερώθηκες με θαύματα δικά σου.
Θησαύρισμα φαινόμενο όλους ευωδιάζεις
όσους με πίστη σε ποθούν , γιατρεύεις και αγιάζεις.
* * *
Όσιε Πάτερ Λαμπαδέ σοφέ και θεολήπτη
θεόπνευστε , μακάριε και του φωτός αλείπτη,
το θείο φως σε κύκλωσε και ιερώς φωτίζεις
σωτηριώδεις αρετές , φως και χαρά γεμίζεις.
* * *
Σε ικετεύω όσιε την ψυχική μου ανέχεια
χόρτασε και εξάλειψε μεσίτευε συνέχειαˑ
δώσε μου λόγο προσευχής να σου προσομιλήσω
και έμπνευση να σ’ ανυμνώ , να ψάλλω , να δακρύσω.
* * *
Συ τον σταυρό σου σήκωσες μ’ απάρνηση στους ώμους
μιμούμενος τον Κύριο και τους δικούς του δρόμους.
Του δυσμενούς διέλυσες το μέγα παρακράτος ,
διάδημα πήρες χρυσό απ’ του Θεού το κράτος.
* * *
Στα σπήλαια και στα βουνά ημέρωνες τα ήθη
και νοητά κατέπαυες των λογισμών τα πλήθη.
Με την αγάπη πέταγες ζούσες εν ταπεινώση
και τη κακία έδιωχνες μακρυά εν επιγνώση.
* * *
Την προσφιλή εγκράτεια την πήρες σύζυγό σου ,
βρύεις φρικτά ιάματα με κόπους των ευχών σου.
Κρύβεσαι και είσαι φανερός και ξαφνικά μυρώνεις ,
τα λείψανά σου έχουν φως και την ψυχή αλαφρώνεις.
* * *
Εκπέμπεις θείες αστραπές και τους πιστούς φωτίζεις,
όσους την μνήμη σου τιμούν αντίτιμο χαρίζεις.
Με αίγλη θεία πάμφωτη ιάματα σκορπίζεις
της αμαρτίας βόρβορο , πυρώνεις , λαμπυρίζεις.
* * *
Μύρο ανεπανάληπτο , πηγή των παραδόξων
οιάκιο αλάθητο δογμάτων ορθοδόξων.
Τα δάκρυά σου γίνανε βυθός της μετανοίας
και αφάνισαν ολοσχερώς δαιμόνων επινοίας.
* * *
Ταπείνωση εσοδίαζες μες σε αγία λήθη ,
μοναδική σου συντροφιά των σπουργιτιών τα πλήθη.
Κι όσοι σ’ ανακαλύπτουνε παίρνουν χαρά μεγάλη
το λείψανό σου ασπάζονται, κραττούνε στη αγκάλη.
* * *
Σε σπήλαιο γεννήθηκες όπως ο Κύριός μας
και τις παγίδες του εχθρού κατέδειξες εμπρός μας.
Εγώ που δεν σε γνώριζα και σ’ έννοιωσα κοντά μου,
τον δρόμο τον ουράνιο φανέρωσε μπροστά μου.
