(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Τα Εισόδια της Θεοτόκου
Στις 21 Νοεμβρίου έχομε τα Εισόδια της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Και τα Εισόδια αυτά, που θα εξηγήσω στη συνέχεια τι είναι, απετέλεσαν, αργότερα, τη χριστιανική εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου.
Οι δίκαιοι και άγιοι γονείς Της, Ιωακείμ και Άννα, δεν είχαν παιδάκι. Η Άννα ήταν στείρα και πέρασαν τη ζωή τους χωρίς παιδί. Μεγάλη δοκιμασία. Και για τους Εβραίους διπλή, γιατί όλοι περίμεναν, όποιος έχει απογόνους, μήπως απ’ αυτούς προέλθει ο Χριστός.
Γι’ αυτό σου λέει, αφού δεν έδωσε παιδί σε μένα ο Κύριος, δεν με εγκρίνει. Δεν με εγκρίνει να γίνω, κατά το ανθρώπινο, κι εγώ συγγενής του Χριστού, να γεννηθεί από το σόι μου κι από το δέντρο μου, από τη φάρα μου, ο Χριστός. Κι ήταν μεγάλος πόνος.
Σήμερα είναι μια δοκιμασία και δεν πειράζει. Ο Κύριος τη δίνει, και να ’χεις παιδιά είναι δοκιμασία και να μην έχεις είναι δοκιμασία. Τι κάνεις; Κάνεις υπομονή, σκύβεις το κεφαλάκι σου στον Χριστό και λέμε αυτό που λέει η Εκκλησία μας: «Σοι, Κύριε». «Σε Σένα, Κύριε». Κι ο Κύριος κανονίζει.
Κι άμα αφεθούμε εκεί με εμπιστοσύνη στον Κύριο, φεύγουν όλα. Γιατί είναι πειρασμός, πια. Μας τα εμπιστεύεται ο Θεός και τα παιδιά, αλλά και την ατεκνία. Μας εμπιστεύεται κάτι, για να δει τι θα κάνουμε.
Mια φορά, ο προφήτης Δαυίδ, εδέχθη έναν αξιωματικό, -ήταν βασιλιάς, όπως ξέρετε, και προφήτης- που του είπε, «Βασιλιά μου, ο τάδε αξιωματικός σάς βρίζει».
Και τι του ’πε ο Δαυίδ; Δεν του ’πε, «Έλα ’δω, τι είπε;» κλπ. Όχι τέτοια. Όχι τέτοια ο Δαυίδ. Εμείς τα κάνουμε αυτά. Τι του ’πε; Χμ. Τι του ’πε; «Καλά κάνει, παιδί μου, και με βρίζει».
Κι εσάς, άμα έρχονται και σας λένε διάφοροι, καλά κάνουν. Πολύ καλά κάνουν. «Γιατί καλά κάνει;», λέει, «αφού σας βρίζει». «Ο Θεός τον έβαλε, βρε, να με βρίσει». «Γιατί;» «Για να δει ο Θεός, εγώ ο Δαυίδ, που θεωρούμαι σπουδαίος, πώς θα αντιδράσω. Τι θα κάνω. Με δοκιμάζει».
Πλάκα δεν έχει αυτό;
Έτσι, λοιπόν. Παρακαλούσαν, όμως, τον Κύριο. Δεν απελπίστηκαν. «Αν θέλεις, Κύριε, το κάνεις. Κι αν μας δώσεις παιδάκι, θα το αφιερώσουμε σε Σένα».
Και όντως ο Κύριος τους έδωσε ένα, αλλά λέοντα. Λέαινα. Την Παναγίτσα! Και την αφιέρωσαν σ’ Εκείνον, όταν έγινε τριών ετών. Κι έτσι εισήλθε, αυτό σημαίνει Εισόδια, είσοδος, εισήλθε η Παναγία μας στον Ναό τον Νομικό, στον ναό του Σολομώντος, τριών ετών κοριτσάκι, τριετίζουσα δάμαλις.
Και την πήρε ο αρχιερεύς ο μέγας, ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του Προδρόμου, και οι άλλοι ιερείς και οι υπόλοιποι διακονούντες τον ναό, και την έβαλαν στα Άγια των Αγίων. Εκεί που έμπαινε, κάθε χρόνο, μια φορά, ο αρχιερεύς με αιματηράν θυσίαν.
Και κάποιοι σκανδαλίζονται και λένε, «Mα μπήκε γυναίκα στο ιερό;» Βεβαίως μπήκε, εκεί, η Παναγία. Αλλά ήταν η Παναγία! Γιατί η Παναγία, τι εγέννησε; Τον Χριστό! Τον Κύριο του ιερού. Τον Σωτήρα και Λυτρωτή. Και τι έγινε η Παναγία; Ναός! «Ο καθαρώτατος ναός του σωτήρος».
Ναός έγινε η Παναγία. Από το ρήμα ναίω. Τι σημαίνει ναίω; Κατοικώ. Κατοίκησε μέσα της ο Χριστός. Ο Κύριος του ναού. Κι ο ναός συμβολίζει τη Θεοτόκο. Πολύ σπουδαία αυτά!
Την εισήγαγαν, λοιπόν, και έμεινε δώδεκα χρόνια εκεί. Και ετρέφετο με τον άρτο του αγγέλου. Με ουράνια τροφή. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ πήγαινε κάθε μέρα. Κι εκεί έβλεπε ουράνια πράγματα. Κι ερωτοτροπούσε με τον άσαρκο Λόγο.
Και την αγάπησε τόσο πολύ ο άσαρκος Λόγος, ο μονογενής Yιός και Λόγος του Θεού, που εσαρκώθη κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού, εκ των αγνών και παρθενικών αιμάτων της Κυρίας Θεοτόκου.
Και έτσι η Παναγία μας έγινε η «αιτία της των πάντων θεώσεως». Η αιτία να σηκωθούν οι πεσμένοι, αφού έφερε τον νέο Αδάμ, τον Χριστό, και να μπούμε, με τη χάρη της και με την Εκείνου δύναμη, όλοι στον Παράδεισο.
Αυτή είναι η εορτή των Εισοδίων. Είναι μεγάλη και σημαντική, γιατί ο κόσμος, μ’ αυτή τη γιορτή, τι κάνει; Ξαναεπιστρέφει στον Θεό, διά της Θεοτόκου. Γι’ αυτό μην αφήνουμε την Εκκλησία μας, τον ναό μας, και μην αφήνουμε και τον έμψυχο ναό, τον εαυτό μας.
Να φιλοξενούμε κι εμείς μέσα μας τον Χριστό και να είμεθα του Χριστού και της Παναγίας.
Από το βιβλίο του μακαριστού Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη, «Φθινοπωρινό Συναξάρι», τόμος β’ των εκδόσεων Ακτή.
