Την Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2024 θα διαβαστεί η γνωστή σε όλους μας περικοπή, η παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου (Λουκά ιστ’ 19-31).
Ο πλούσιος ζει μέσα στην καλοπέραση και δεν δίνει καθόλου σημασία στον φτωχό που κείτεται δίπλα στα πόδια του άρρωστος και πεινασμένος. Στην άλλη ζωή ο πλούσιος υποφέρει και έχει καταδικαστεί μόνο και μόνο για αυτή την αδιαφορία του. Είναι πολύ φανερό πως ο Θεός απεχθάνεται την έλλειψη αγάπης που φτάνει στην αδιαφορία για τους συνανθρώπους μας. Δεν χρειάζεται να έχουμε άλλες βαριές αμαρτίες, η έλλειψη έμπρακτης αγάπης αρκεί για να μας χωρίσει και από τους ανθρώπους και από το Θεό.
Μήπως, όμως, μπορούν να δείχνουν αγάπη μόνο οι πλούσιοι; Ο Κύριός μας σε άλλη περικοπή μας λέει ότι έστω και ένα ποτήρι δροσερό νερό αν προσφέρουμε στο διπλανό μας, θα έχουμε ανταπόδοση από το Θεό. Και η Εκκλησία μας διδάσκει ότι εάν δεν μπορούμε να δώσουμε υλικά αγαθά, μπορούμε να προσφέρουμε τη συμπαράστασή μας με κάθε τρόπο ή έστω με έναν καλό λόγο στήριξης και παρηγοριάς.
Μου κάνει εντύπωση επίσης αυτό που έχω ακούσει στην εκκλησία πως είναι φιλανθρωπία το να υπομένουμε τις αδυναμίες των συνανθρώπων μας και να συγχωρούμε τα παραπτώματά τους.
Το ενδιαφέρον μας για τις ανάγκες των άλλων και η εκδήλωση έμπρακτης αγάπης αποτελεί τον σύνδεσμο και την ενότητα των μελών της Εκκλησίας για τα οποία προσευχήθηκε ο Χριστός πριν φύγει από τον κόσμο μας. Καθώς μπαίνουμε στο χειμώνα, οπότε αυξάνουν οι ανάγκες των λιγότερο εύπορων και πλησιάζει και η Σαρακοστή των Χριστουγέννων, όταν με τη νηστεία ταιριάζει να εξοικονομούμε κάτι για να ελεούμε όσους έχουν ανάγκη, η παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου μας υπενθυμίζει ότι η φιλανθρωπία με την ευρεία έννοιά της πρέπει να ασκείται με κατανόηση και αίσθημα αδελφοσύνης προς τους συνανθρώπους μας.
