Την Κυριακή 24 Νοεμβρίου στις εκκλησίες ακούσαμε την περικοπή του πλούσιου που ρώτησε τον Χριστό πώς θα μπορούσε να κερδίσει την αιώνια ζωή. (Λουκά ιη΄18-27).
Ο άνθρωπος αυτός δηλώνει ότι από τη νεανική του ηλικία τηρεί τις εντολές του Μωσαϊκού Νόμου και, όπως φαίνεται, έχει την καλή ανησυχία αν αυτό είναι αρκετό. Όταν όμως ο Κύριος του υποδεικνύει να πουλήσει όλη του την περιουσία, να μοιράσει τα έσοδα σε φτωχούς και να Τον ακολουθήσει, ο πλούσιος απομακρύνεται περίλυπος.
Ο Χριστός σχολιάζει πως είναι ευκολότερο να περάσει ένα χοντρό σχοινί από την τρύπα μιας βελόνας, παρά πλούσιος στην Βασιλεία των Ουρανών και στην απορία των Μαθητών Του, τότε ποιός μπορεί να σωθεί, απαντά πως όσα είναι αδύνατα για τους ανθρώπους, είναι δυνατά για τον Θεό.
Σε δύο σημεία της περικοπής με εντυπωσιάζει ο απόλυτος και κοφτός τρόπος με τον οποίο απαντάει ο Κύριος. Η υπόδειξή Του να αποχωριστεί ο πλούσιος όλη την περιουσία του και όχι ένα μόνο μέρος της και το σχόλιό Του πως είναι αδύνατο να μπουν στην Βασιλεία του Θεού οι πλούσιοι. Άραγε γιατί είναι τόσο απόλυτος ο Κύριος;
Φαίνεται πως είναι απαραίτητο να απαλλαγούμε ο καθένας μας από εκείνα τα πάθη που μας κρατούν δεμένους με την επίγεια ζωή και μας χωρίζουν από τον Θεό. Ίσως να μην είναι ο πλούτος, αλλά η μεγάλη ιδέα μας για τις γνώσεις ή τις ικανότητές μας. Μπορεί να είναι κάποιες απολαύσεις. Μπορεί να είναι και η μεγάλη επιθυμία κάποιου φτωχού για απόκτηση πλούτου. Νομίζω γι’ αυτό είναι τόσο απόλυτος ο Κύριος στην τοποθέτησή Του. Επειδή αυτά μας χωρίζουν από τον Θεό.
Το δεύτερο σημείο αφορά την παρατήρησή Του πως οι πλούσιοι δεν μπορούν να μπουν στον Παράδεισο. Κάποτε ο μακαριστός πατήρ Συμεών Κραγιόπουλος είχε πει: Και τί θα γίνει τώρα με εμάς που όλοι μας θέλουμε να γίνουμε πλούσιοι; Καταλαβαίνουμε πόσο πρέπει να αγωνιζόμαστε να αποκοπούμε από τους δεσμούς μας με ό,τι μας χωρίζει από το Θεό. Και νομίζω πως μόνο η Ορθοδοξία έχει τους τρόπους και τα μέσα για να πετύχουμε τον σκοπό αυτό. Πάνω απ’ όλα, όμως, μας παρηγορεί η διαβεβαίωση του Κυρίου τα αδύνατα παρά τοις ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστί, από την οποία κατανοούμε ότι είναι αδύνατο να πετύχουμε την σωτηρία χωρίς την χάρη και τη βοήθειά Του.
