(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ο μεν λοιπόν θείος Ακάκιος [ο όσιος Ακκάκιος ο εν τη Κλίμακι] με τοιούτον αγώνα και μαρτύριον της υπακοής τελειώσας την μακαρίαν ζωήν του ηξιώθη και μακαρίου τέλους· το δε τίμιον αυτού λείψανον εφυλάχθη υπό της θείας Δυνάμεως ανώτερον πάσης φθοράς και φυσικής διαλύσεως και έμεινε σώον και ολόκληρον εις πολλάς ετών περιόδους.
Συνέβη δε ποτε να εξέλθωσιν οι Μοναχοί του Μοναστηρίου εκείνου προς θερισμόν, επειδή ήτο ο καιρός του θέρους· δύο δε μόνον αδελφοί έμειναν εις το Μοναστήριον, ο μεν εις διά να το φυλάττη, ο δε άλλος διότι ήτο ασθενής.
Έτυχε λοιπόν τα αποθάνη ο τελευταίος, ο δε άλλος αδελφός, μόνος ων, δεν ηδύνατο τα ανορύξη τάφον και να πράξη τα εις ταφήν αναγκαία· όθεν ανοίξας τον έτοιμον τάφον του Αγίου Ακακίου, εκεί έβαλε τον αποθανόντα ομού με τον Άγιον.
Την επαύριον, πορευθείς εις τον τάφον, εύρεν ερριμμένον έξω τον αποθανόντα αδελφόν, και πάλιν έθηκεν αυτόν εντός του τάφου του Αγίου.
Επειδή δε πάλιν εύρεν αυτόν έξω ερριμμένον, παρεπονείτο προς τον Άγιον, δικαιολογούμενος και λέγων· «Ήκουσα, Άγιε Ακάκιε, ότι ουδείς άλλος επρόκοψεν εις την υπακοήν καθώς συ, αλλά τώρα, ως βλέπω, έγινες παρήκοος και υπερήφανος τόσον, ώστε δεν δέχεσαι τον αδελφόν εντός του τάφου σου, αλλά τον αποβάλλεις.
Λοιπόν η άφες αυτόν να ευρίσκηται μαζί σου εις ένα τάφον, ή, εάν πάλιν ρίψης αυτόν έξω, δεν θέλω σε υποφέρει πλέον, αλλά θέλω σε εκβάλει εκ του τάφου». Όθεν έθηκεν αύθις τον αδελφόν εις τον τάφον του Αγίου, και ανεχώρησε.
Την επιούσαν, πορευθείς πάλιν, τον μεν αποθανόντα αδελφόν εύρε κείμενον εις τον τάφον, τον δε Άγιον Ακάκιον δε εύρεν· όθεν έως την σήμερον ο τάφος φαίνεται κενός, έχων την επωνυμίαν του Αγίου Ακακίου.
Ο άγιος Ακάκιος γιορτάζει στις 26 Νοεμβρίου.
Από τον «Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας», μήνας Νοέμβριος, τόμος 11ος.
