(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Τω Πανιερωτάτω Αγίω Μητροπολίτη Χίου
Κυρίω Γρηγορίω προσκυνητώς.
Πανιερώτατε Άγιε Δέσποτα, ταπεινώς προσκυνώ την αγία δεξιά σου.
Σας παρακαλώ και σας βεβαιώνω ότι ο Γερο‐Ιερόθεος [//62] και Γερο-Μακάριος, Μοναχοί, όπου ησυχάζουν εις μίαν καλύβην στην ενορίαν σας, αγάπησαν και διάλεξαν την αγαθήν μερίδα· άμποτε να βαστάξουν μίαν τοιαύτην ζωήν· επειδή ωρκίσθηκαν μόνοι τους, ήτον υπερηφάνεια, όμως από την σήμερον ας είναι με την ευλογίαν σας· ας γίνη διά κανόνα να μην καταλούν, επειδή όποιος νηστεύει με ταπείνωσιν ως αμαρτωλός ή διά άσκησιν ή διά αγάπην Θεού, οι κανόνες των Αγίων
Πατέρων δεν τον εμποδίζουν· μάλιστα έχομεν μαρτυρίας από πολλά μέρη· πολλοί Άγιοι επέρασαν την ζωήν τους με χορτάρια, άλλοι με όσπρια, ο Άγιος Χρυσόστομος· ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος εις όλην του την ζωήν δεν εκατάλυσε, ούτε έμψυχον πράγμα εκατάλυσε, και άλλοι πολλοί αναχωρηταί, και τώρα εγώ ο ελάχιστος.
Είμεθα ως τριάντα αδελφοί εις ένα κελλίον, έχω σαράντα χρόνια, και περνούμεν ομοίως τοιαύτην ζωήν και ούτε Πάσχα ούτε Αποκρηά δεν καταλούμεν. Ομοίως είναι και άλλοι μερικοί ασκητάδες, άλλοι δύο, άλλοι τρεις, και ησυχάζουν· και αυτοί με νηστείαν περνούν την ζωήν τους.
Όταν δογματικά νηστεύη τινάς, τότε είναι εμποδισμένος· διά δε τους
αγωνιζομένους, λέγει, εις τους τοιούτους ουκ έστι νόμος, και ο αγωνιζόμενος πάντα εγκρατεύεται. Ας γίνη τώρα με την ευχήν και ευλογίαν της Πανοσιότητος σας, να μη τους πειράζη η συνείδησις ως παρηκόους.
Ο καλόγερος πάντοτες πρέπει να γίνη καλόν παράδειγμα εις τον λαόν – ούτω λαμψάτω το φως έμπροσθεν των ανθρώπων.
Μάλιστα τώρα είναι ανάγκη πολλή να φροντίζετε μάλιστα ως ποιμήν, όπου είσθε, να αντιμάχεσθε τους νηστειομάχους, ότι εξέκλιναν πολύ οι Χριστιανοί την σήμερον. Πότε με φοβέραν, πότε με νουθεσίαν να τους διδάσκετε να μην παραβαίνουν τους νόμους των Αγίων Πατέρων και Αγίων Συνόδων της Εκκλησίας μας, διότι γράφουν, όποιος δεν φυλάγει τας Τετράδας και Παρασκευάς, την Τεσσαρακοστήν και άλλας διωρισμένας νηστείας, να είναι αφωρισμένος.
Δια τούτο πρέπει όσον ημπορούμεν να δυσκολεύωμεν τους ανθρώπους, να μη παραβαίνουν τους νόμους του Θεού και πράττουν τα άτοπα έργα τους· και τοιούτους παραβάτος πρέπει να κατατρέχης.
Διά δε τους αδελφούς, όπου θέλουν να νηστεύουν όχι με κακόν σκοπόν, να μην τους εμποδίζης, αλλά βλέποντας τους ότι αγωνίζονται να χαίρεσαι, ότι έχεις τοιούτους εναρέτους ανθρώπους εις την ενορίαν σου, και ως καύχημα να τους έχης.
Μάλιστα, εάν τους τύχη και ανάγκη καμμίαν φοράν, να τους βοηθήσης. Ελπίζω να έχης μεγάλον μισθό, όταν οικονομής τοιούτους ανθρώπους.
Κοίταξε, Άγιε Δέσποτα μου, καλά, επειδή έχομεν και θάνατον, Κρίσις μας
περιμένει, και τότε ο Θεός καθ’ έναν θέλει κρίνει με τον όμοιον του. Συγχώρησον με τον ελάχιστον και την αυθάδειαν μου, επειδή και δεν είμαι άξιος να ανοίξω το στόμα μου να σας ειπώ λόγον· μάλιστα ακούοντας και την καλήν φήμην σας. Άμποτε αι άγιαι ευχαί σας να είναι πάντοτες μεθ’ ημών. Αμήν.
ΧηΓεώργιος Μοναχός
Άγιον Όρος Άθω Κερασιά
15 Απριλίου 1872
Από το βιβλίο του Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, ο «Γέρων Χατζη-Γεώργης», έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
