Αξιωνόμαστε για άλλη μια χρονιά να εορτάσουμε την μεγάλη Δεσποτική εορτή της Ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού, του δευτέρου προσώπου της Παναγίας και αδιαιρέτου Τριάδος.
Μέγα και παράδοξο θαύμα επιτελείται σήμερον, κατά την υμνολογία της Εκκλησίας μας.
Ο «Θεός εφανερώθη εν σαρκί…» (Α´ Τιμ. 3,16) γράφει ο Απόστολος Παύλος.
Το «απ᾽ αιώνος σεσιγημένον μυστήριον» της θείας αγάπης αποκαλύπτεται στον κάθε ένα από εμάς.
Ο Άναρχος άρχεται, ο Λόγος σαρκούται και του Πατρός ου κεχώρισται, Παρθένος τίκτει και μήτρα ου φθείρεται.
Διά φιλανθρωπίαν και αγάπη προς το ανθρώπινο γένος ο υμνούμενος υπό των αγγελικών δυνάμεων, Ιησούς Χριστός, γεννάται εν χρόνω, γενόμενος εκ γυναικός, γενόμενος υπό νόμον, ίνα τους υπό νόμον εξαγοράση, ίνα την υιοθεσίαν απολάβωμεν (Γάλ. 4, 4-5).
Ο Υιός του Θεού αποκαλύπτει: ως Παντοκράτωρ την αναλλοίωτη εικόνα του Θεού του Όντος. Ως Παλαιός των Ημερών την αιωνιότητα του Θεού, που προϋπήρχε πάντα. Ως Εμμανουήλ την Ενσάρκωσή του εν χρόνω, αλλά και τη νεότητά του που δεν γνωρίζει χρόνο, η οποία ανοίγει στον άνθρωπο τον δρόμο προς το απόλυτο κάλλος.
Σήμερα λύθηκαν τα μακροχρόνια δεσμά, ο διάβολος καταντροπιάστηκε, οι δαίμονες δραπέτευσαν, ο θάνατος καταργήθηκε, ο παράδεισος ανοίχτηκε, η κατάρα εξαφανίστηκε, η αμαρτία διώχτηκε, η πλάνη απομακρύνθηκε, η αλήθεια αποκαλύφθηκε, το κήρυγμα της ευσεβείας ξεχύθηκε και διαδόθηκε παντού, οι άγγελοι συνομιλούν με τους ανθρώπους, κατά τον Ιερό Χρυσόστομο. Και ο ίδιος πατήρ δίνει σαφή και τεκμηριωμένη απάντηση στο ερώτημα: Γιατί όμως ο Χριστός θέλησε να γεννηθεί από παρθένο, αφήνοντας αβλαβή την παρθενία της;
Κάποτε ο διάβολος εξαπάτησε την παρθένο Εύα. Τώρα ο άγγελος έφερε το λυτρωτικό μήνυμα στην Παρθένο Μαριάμ. Κάποτε η Εύα ξεστόμισε λόγο, που έγινε αιτία θανάτου. Τώρα η Μαρία γέννησε το Λόγο, που έγινε αιτία αιώνιας ζωής.
Ο λόγος της Εύας έδειξε το δέντρο, που έβγαλε τον Αδάμ από τον παράδεισο. Ο Λόγος της Μαρίας έδειξε τον Σταυρό, που έβαλε τον Αδάμ πάλι στον παράδεισο.
Καλούμαστε να εορτάσουμε τη Γέννηση του Χριστού μας ενδεδυμένοι τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, την αγάπη, την μακροθυμία, την πραότητα, την συγχώρεση, την ανεξικακία. Καλούμαστε να εντείνουμε τις προσευχές μας για τους εμπερίστατους αδελφούς μας, για τους εγγύς και τους μακράν, για τους σωματικά και πνευματικά ασθενείς, για τους εν φυλακές ὄντες, για τους «ἐν ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς» (Εβρ. 11,38), για τους ευρισκομένους υπό του νέφους των πολέμων στη Μέση Ανατολή, στην Ουκρανία, των οποίων οι ηγέτες των εξέβαλαν εκ της ζωής τους την όντως ειρήνη, τον ίδιο τον Χριστό «Ἡ ὄντως εἰρήνη σὺ Χριστέ» (Δοξαστικό – Εωθινόν Στ’).
Τελος καλούμαστε να εορτάσουμε την μεγάλη αυτη εορτή της χριστιανοσύνης κατά τους λόγους του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου: «Τοίνυν εορτάζομεν μη πανηγυρικώς, αλλά θεϊκώς. μη κοσμικώς, αλλά υπερκοσμίως. μη τα ημέτερα, αλλά τα του ημετέρου, μάλλον δε τα του Δεσπότου. μη τα της ασθενείας, αλλά τα της ιατρείας. μη τα της πλάσεως, αλλά τα της αναπλάσεως» (Ε.Π. 36,516).
(Ρ.Μ.)
