Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος, Ο Απόστολος Παύλος μάς βεβαιώνει, πώς όλες τις δυσκολίες μπορούμε να τις ξεπεράσουμε με τη βοήθεια του Χριστού που μας αγάπησε!

Η «τεθλιμμένη οδός» της χριστιανικής ζωής.

Από τα πρώτα βήματα της χριστιανικής του ζωής ο άνθρωπος συναντάει πολλές δυσκολίες. και όσο προχωράει, τόσο μεγαλώνουν οι δυσκολίες. Το είπε, άλλωστε, ο Κύριος: «Στενή ή πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν» (Ματθ. 7:14).

Όποιος, λοιπόν, αποφασίζει να τραβήξει αυτόν το δρόμο και να περάσει αυτή την πύλη, πρέπει να οπλιστεί με μεγάλη ανδρεία, για ν’ αντιμετωπίσει νικηφόρα κάθε λογής επιθέσεις, αντιδράσεις, εμπόδια και πειρασμούς.

Γι’ αυτό κι εσείς τώρα προχωρήστε μπροστά με θάρρος, με γενναιότητα και σταθερότητα. Τρέξτε, χωρίς να γυρίζετε πίσω. Τρέξτε σαν τον απόστολο Παύλο, που έλεγε: «Ούτω τρέχω, ως ουκ αδήλως» (Α’ Κορ. 9:26). Δηλαδή: Να, έτσι τρέχω, με τα μάτια στηλωμένα στο τέρμα. Σε ποιό τέρμα; Σ’ εκείνο που ποθείτε να φτάσετε κι εσείς στη θέα του Θεού, στη μέθεξή του, στη βασιλεία του.

Όποιος παλεύει γενναία με τα πάθη του και τηρεί πιστά τις θείες εντολές, αυτός ανάλογα με την πνευματική του πρόοδο, καθαρίζει την καρδιά του. Και όσο καθαρίζεται, τόσο πλησιάζει τον Κύριο, που υποσχέθηκε και επιθυμεί να κατοικήσει μέσα του, να ενωθεί μαζί του: «Προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ’ αυτώ ποιήσομεν» (Ιω. 14:23).

Δεν μας αρέσει η «στενή πύλη», δεν μας αρέσει η τεθλιμμένη οδός» (Ματθ. 7:14). Την πλατειά πύλη και την ευρύχωρη οδό θέλουμε, και τη ζητάμε με στεναγμούς και δάκρυα από τον Κύριο.

Μήπως, λοιπόν, δεν ακούει τους στεναγμούς μας; Μήπως δεν βλέπει τα δάκρυά μας… και βλέπει και ακούει, αλλά ποθεί τη σωτηρία μας, όχι την καταστροφή μας.
Στο στενό, στο ανηφορικό, στο κακοτράχαλο μονοπάτι των θλίψεων θυμόμαστε το Θεό και ζητάμε ταπεινά τη βοήθειά του.

Μόλις πατήσουμε στον πλατύ κι ευκολαπέραστο δρόμο των απολαύσεων, ξεχνάμε το Θεό και οδηγούμαστε στην αιώνια απώλεια.

Ο απόστολος Παύλος, γνωρίζοντας την ωφέλεια των θλίψεων, χαιρόταν για τα παθήματά του. Ο ίδιος απόστολος μας βεβαιώνει, πώς όλες τις δυσκολίες μπορούμε να τις ξεπεράσουμε με τη βοήθεια του Χριστού, που μας αγάπησε. Αλλωστε, η δύναμη και η χάρη του Θεού φανερώνονται στην πληρότητά τους και κατοικούν μέσα μας, όταν ακριβώς βρισκόμαστε σε αδυναμία, στενοχώρια, θλίψη, ασθένεια, στενότητα.

Βέβαια, οι άπιστοι δεν συμφωνούν με την αποστολική αυτή διαβεβαίωση, που την αλήθεια της αποδεικνύει η διαχρονική εμπειρία των πιστών. Έτσι βυθίζονται στο πυκνό σκοτάδι της άγνοιας, που καλύπτει, όπως λένε, την επίγεια ζωή μας.

Να γιατί, δίχως πίστη καθώς ζουν, φτάνουν ως την κατάθλιψη, την ψυχική διάλυση, την απελπισία, καμιά φορά και την αυτοκτονία…

Το μεγάλο λάθος τους είναι η πεποίθηση πώς ο προορισμός του ανθρώπου περιορίζεται στην επίγεια ζωή. Και όμως, δεν περιορίζεται εδώ! Στη γη απλά αρχίζει η ζωή μας, που συνεχίζεται μετά το θάνατο. Η παρούσα ζωή είναι μόνο μια σύντομη περίοδος προετοιμασίας για την άλλη, την ατελεύτητη ζωή.

Πώς συντελείται αυτή η προετοιμασία; Κυρίως με τη γενναιόψυχη υπομονή στις στενοχώριες, τις στερήσεις, τα βάσανα. Όποιος έτσι αντιλαμβάνεται το νόημα της ζωής, δεν επιδιώκει τη μάταιη άνεση. Για ένα μόνο νοιάζεται:
Το πώς από τη θλίψη θα αποκομίσει περισσότερους καρπούς, καρπούς που θα γευθεί όχι στη γη αλλά στον ουρανό.

Εισηγητής της απαισιόδοξης θεωρήσεως της επίγειας ζωής είναι ο Βούδας. Από το βουδισμό τη διδάχθηκε και τη διαδίδει σήμερα στην πατρίδα μας και ανόητος Λ. Τολστόι. Αυτός και οι όμοιοί του πιστεύουν ότι μπορούν να κατακτήσουν την αλήθεια στηριγμένοι μόνο στο μυαλό τους.

Μα η αλήθεια για τη ζωή και τον κόσμο αποκαλύφθηκε από το Θεό τόσους αιώνες πριν και φυλάσσεται σαν πολύτιμος θησαυρός από τις πιστές ψυχές όλης της γης.