Η Λάμψη μιας Αστραπής
[18 / 1 / 1957]
Ποίημα του Πανίκου Θεοφάνους
Κι Ήρθες Εσύ
Ν’ Αλλάξεις
Τρομοκράτη
Τη Φήμη Τι Φήμη;
Για Τους Δράκους …
Καυχώνται
Οι Ηλιόφωτες Κορφές
Αγάλλεται
Της Πιτσιλιάς
Η Καταπράσινη Η Ράχη
Πόσες Οι Δρασκελιές
Της Λευτεριάς
Αντάρτη Τομεάρχη ;
Ψηλώνουν
Σ’ Άνυδρους Καιρούς
Τα Δέντρα
Που Σε Φύλαγαν
Ατρόμητε “Λυκούργε”
Δροσίζονται
Οι Φυλλωσιές
Που Σ’ Έκρυβαν
Πανούργε
Συντρόφοι Και Ρυάκια
Νοσταλγούν
Μαζί Με Σε
Να Σιγοτραγουδούν
«Όπου Κι Αν Στρέψω
Τη Ματιά Μου
Πάντα Εσέ
Θεέ Θα Ιδώ …»
Πόσο Ποθώ Γονατιστός
Να Σ’ Αγιογραφήσω
Μ ά ρ κ ο Δ ρ ά κ ο ;
Αρχάγγελος
Με Πύρινη Ρομφαία
Δύναμη
Απροσμάχητη
Η Πίστη Σου Βεβαία
Περήφανος
Στο Χέρι Σου
Ο Σταυρός
Στη Μάχη Πάμε
Παλληκάρια
Νηστεία Προσευχή
Τα Μυστικά
Τα Ξίφη Στα Θηκάρια
Ανύστακτο Το
Όραμά Σου
Και Λατρεμένο
Σου Το «Στεν»
Το Ξέρεις
Στέν εψε
Απ’ Την Αρχή
Ασφυκτικά
Τα Γήινα Τα Όρια Σου
Ευέλικτος Δραπέτης
Τ’ Ανελέητου Εχθρού
Δεν Ήσουνα Επαίτης
Στο Γαλανό Τ’ Ουρανού
Μία Νύκτα
Όμως Του Γενάρη
Εσχάτη Ώρα Σκοτεινή
Έδωσες
Μάρκο Μου Εσύ
Θείο Το Φως
Στην Αστραπή!
