Όσιος Μακεδόνιος, Η θεραπεία της γυναίκας που δεν αναγνώριζε τους δικούς της και η συντροφιά των αγγέλων!

Κάποια γυναίκα αριστοκράτισσα και πολύ πλούσια (την ονόμαζαν Άστριον) έχασε τα μυαλά και δεν αναγνώριζε κανέναν από τους δικούς της ούτε ήθελε να φάει ή να πιει.

Συνέχισε να παραπαίει για πάρα πολύν καιρό, και αυτό άλλοι το ονόμαζαν ενέργεια του διαβόλου, ενώ οι γιατροί το έλεγαν αρρώστια του εγκεφάλου.

Όταν λοιπόν εξαντλήθηκε όλη η επιστήμη και δεν φαινόταν από εκεί καμμιά βοήθεια, ο άνδρας της (αυτός ήταν Οβοδιανός, άνδρας από τους επισήμους και αξιωτάτους) έτρεξε στη θεία εκείνη κεφαλή [στον όσιο Μακεδόνιο], διηγήθηκε το πάθημα της συζύγου του και τον ικέτευε να τη θεραπεύσει.

Ο θεσπέσιος άνθρωπος δέχθηκε, πήγε στο σπίτι και πρόσφερε στο Θεό θερμή ικεσία· όταν τελείωσε την προσευχή, πρόσταξε να φέρουν νερό, χάραξε σ’ αυτό τη σωτήρια σφραγίδα [το σχήμα του σταυρού] και παρήγγειλε να πιει η γυναίκα οι γιατροί το απαγόρευαν, επειδή με την πόση κρύου νερού το πάθος θα μεγάλωνε· αλλ’ ο άνδρας, αφού απώθησε όλον εκείνον τον όμιλο, πρόσφερε στη γυναίκα το ποτό.

Αυτή καθώς έπινε, άρχισε αμέσως να συνέρχεται και να γίνεται λογική· και όταν απαλλάχθηκε από όλο το πάθος αναγνώρισε τον θείο άνδρα και τον ικέτευε να πιάσει το δεξί του χέρι, το έβαλε στα μάτια της και το πρόσφερε στα χείλη της.

Έζησε στον μετάπειτα χρόνο, έχοντας τα λογικά της υγιή.

Όταν ο Μακεδόνιος ζούσε στο βουνό, κάποιος βοσκός, ερευνώντας για τα χαμένα πρόβατα, έφθασε σ’ εκείνο τον τόπο όπου ήταν ο άνθρωπος του Θεού.

Ήταν βαθειά νύχτα κι έπεφτε πολύ χιόνι και όπως είπε, είδε φωτιά να καίει γύρω από αυτόν και δύο άλλους λευκοφορεμένους να ρίχνουν ξύλα στη φωτιά*. Πράγματι προσφέροντας την προθυμία, απόλαυσε τη θεία βοήθεια.

* Ο [όσιος] Μακεδόνιος απολάμβανε στην ερημία τη συντροφιά των αγγέλων.