(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ο πατήρ Ευμένιος [πλέον Άγιος Ευμένιος] είχε και το σπάνιο χάρισμα των δακρύων. Υπήρχαν στιγμές, που ερχόταν σε κατάνυξι μεγάλη και τον ακούγαμε να κλαίη.
Ή, πολλές φορές, όταν έβγαινε από την πόρτα του Ιερού, τον βλέπαμε κατανενυγμένο με βρεγμένα τα μάγουλά του και τα γένια του.
Σε ερώτησι πνευματικού του παιδιού για το χάρισμα των δακρύων, είπε:
«Το ξέρω αυτό, το κατέχω καλά. Στην αρχή τα δάκρυα έρχονται στον άνθρωπο που ασκείται, έρχονται ξαφνικά και κλαίει, κλαίει, κλαίει. Δεν μπορεί να ελέγξη τα δάκρυα, δεν θέλει να κλαίη και κλαίει.
Από την μνήμη των αμαρτιών του, από την μνήμη του Θεού, από την μνήμη του παρελθόντος του. Και κλαίει, και κλαίει.
Και άμα είναι και Παπάς, είναι και πιο δύσκολο, γιατί πρέπει να κάνη και πολλές ευχές κι εγώ το έπαθα αυτό.
Ήταν η ώρα της Λειτουργίας κι εγώ έκλαιγα, ήταν η ώρα του Εσπερινού κι εγώ έκλαιγα.
Έκλαιγα και ντρεπόμουν, γιατί οι άνθρωποι έβλεπαν έναν Παπά να κλαίη.
Εγώ δεν θέλω να λειτουργώ και να κλαίω.
Δεν θέλω η Λειτουργία να είναι προσωπική. Η Λειτουργία είναι του λαού, είναι των αγγέλων έργο, είναι του ουρανού και της γης έργο. Εγώ μόνο τα χέρια βάζω και την φωνή.
Αλλά έκλαιγα.
Και λέω, Θεέ μου, πού θα πάη αυτό; Διότι ήμουν εκτεθειμένος μπροστά στον κόσμο.
Έκαιγαν τα δάκρυα, το σώμα μου έκαιγε. Αλλά αυτή η καύσις ήταν καθαρτική, ένοιωθα ότι τα δάκρυα καθαρίζουν και την ψυχή και το σώμα».
Από το βιβλίο του Μοναχού Σίμωνος, «Πατήρ Ευμένιος ο ποιμήν ο καλός και θαυματουργός».
