«Τό τῆς Νηστείας διάγγελμα, περιχαρῶς ὑποδεξώμεθα· εἰ γάρ ταύτην ὁ Προπάτωρ διεφυλάξατο, τήν τῆς Ἐδέμ ἔκπτωσιν οὐκ ἄν ὑπέστημεν· ὡραῖος ἦν εἰς ὅρασιν, καί καλός εἰς βρῶσιν, ὁ ἐμέ θανατώσας καρπός· μή συναρπασθῶμεν τοῖς βλεφάροις, μηδέ γλυκανθήτω ἡμῶν ὁ φάρυγξ, τοῖς τιμωμένοις βρώμασι μετά τήν μετάληψιν ἀτιμαζομένοις. Φύγωμεν τήν ἀκρασίαν, καί τοῖς μετά κόρου πάθεσι, μή ὑποβληθῶμεν· ἐνσημανθῶμεν τῷ Αἵματι, τοῦ ὑπέρ ἡμῶν ἀχθέντος εἰς θάνατον ἑκουσίως, καί οὐ μή θίγῃ ἡμῶν ὁ ὁλοθρευτής· καί φάγοιμεν Πάσχα, Χριστοῦ ἱερώτατον εἰς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν» (Ἀπόστιχα Αἴνων Καθαρᾶς Παρασκευῆς, Ἰδιόμελον, ἦχος πλ. δ΄).
(Ας υποδεχθούμε με χαρά την εξαγγελία της Νηστείας. Γιατί αν είχε διαφυλάξει αυτήν ο Προπάτοράς μας Αδάμ, δεν θα είχαμε υποστεί την έξωση από την Εδέμ. Ήταν ωραίος στην όραση και καλός για φάγωμα ο καρπός που με θανάτωσε. Μην απατηθούμε λοιπόν από τα μάτια μας κι ούτε να ευχαριστηθεί ηδονικά ο φάρυγγάς μας από τα νόστιμα φαγητά που μετά τη λήψη τους γίνονται αποβλητέα. Ας αποφύγουμε την έλλειψη της εγκράτειας κι έτσι ας μη υποταχτούμε στα πάθη που ακολουθούν τον χορτασμό. Ας σφραγιστούμε από το αίμα του Χριστού που οδηγήθηκε εκούσια στον θάνατο για χάρη μας, και δεν πρόκειται να μας θίξει ο εξολοθρευτής διάβολος. Κι ας ευχηθούμε να φάμε το ιερότατο Πάσχα του Χριστού, για τη σωτηρία των ψυχών μας).
Έχοντας ως τύπο και προεικόνιση του Σταυρού και της Αναστάσεως του Κυρίου ο ιερός υμνογράφος τα γεγονότα της Εξόδου των Ισραηλιτών από τη δουλεία της Αιγύπτου, (όπου αφενός το αίμα του σφαγμένου αρνιού, με το οποίο, κατ’ εντολή του Θεού, άλειψαν οι υπόδουλοι Εβραίοι τους παραστάτες των θυρών τους, τους γλίτωσε από τον εξολοθρευτή άγγελο, κι αφετέρου η τροφή τους την ημέρα της Εξόδου τους: αρνί, πικρά χόρτα και άζυμο άρτο – σύμβολα αυτά εις ανάμνηση της δουλείας τους – τους δυνάμωσε για την πορεία της ελευθερίας τους μέσω και της διάβασης της Ερυθράς θάλασσας), εύχεται να φτάσουμε και οι πιστοί στο δικό μας χριστιανικό πιά Πάσχα, το οποίο προϋποθέτει τη συσταύρωσή μας με τον Κύριο και την κοινωνία του σώματος και του αίματός Του. Η σφραγίδα μας μάλιστα από το αίμα του Χριστού είναι κατά τον υμνογράφο μας εκείνο που μας κάνει να υπερβαίνουμε τις όποιες επιρροές του ανθρωποκτόνου Πονηρού. Προκειμένου όμως να ζήσουμε το σωτήριο και ιερότατο Πάσχα οι πιστοί χριστιανοί – τη δική μας διάβαση διά του Χριστού στη Βασιλεία Του -, υπενθυμίζει ο ποιητής την αναγκαιότητα και πάλι της νηστείας. Και το συντριπτικό επιχείρημα που φέρνει είναι ο,τι συνέβη με τους Προπάτορές μας, οι οποίοι καταστρατηγώντας την εντολή της Νηστείας, μη υπακούοντας δηλαδή στην εντολή του Θεού να μη φάνε από το συγκεκριμένο δέντρο που τους είχε υποδείξει, εξώσθησαν από τον Παράδεισο και οδηγήθηκαν σε όλα εκείνα που αποτέλεσαν πιά πάθη ατιμίας – κάτι που έκτοτε διαιωνίζεται σε κάθε άνθρωπο που επιλέγει στη ζωή του τον δρόμο της ακρασίας.
