(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Δομνίνα
1. Η θαυμαστή Δομνίνα επιθύμησε να ζήσει τη ζωή του θείου Μάρωνα, που αναφέραμε πιο πάνω, και έχτισε στον κήπο του σπιτιού της μητέρας της μια μικρή καλύβα από καλάμια καλαμποκιού. Μένοντας εκεί όλη μέρα μουσκεύει διαρκώς με δάκρυα όχι μόνο τα μάγουλά της αλλά και τα τρίχινα ρούχα της, γιατί με τέτοια σκεπάζει το σώμα της.
Την ώρα που λαλούν οι πετεινοί έρχεται στον ιερό ναό, που είναι κοντά, και υμνολογεί τον Δεσπότη των όλων μαζί με άλλες γυναίκες και άνδρες.
Αυτό το κάνει όχι μόνο στην αρχή της ημέρας αλλά και στο τέλος της, γιατί πιο σεβαστό από κάθε άλλο χώρο θεωρεί τον χώρο τον αφιερωμένο στον Θεό, κι αυτό διδάσκει και στους άλλους. Γι’ αυτό και τον φρόντισε πάρα πολύ και έπεισε τη μητέρα και τους αδελφούς της να ξοδέψουν την περιουσία τους γι’ αυτόν.
2. Η τροφή της είναι φακή μουσκεμένη στο νερό. Και υπομένει όλη αυτήν την ταλαιπωρία, αν και το σώμα της είναι σκελετωμένο και μισοπεθαμένο. Το δέρμα της πάρα πολύ λεπτό, σαν μια μεμβράνη, καλύπτει τα λεπτά της κόκκαλα, γιατί το λίπος και οι σάρκες της έχουν αφανισθεί από τις ταλαιπωρίες.
Και μπορούν όσοι θέλουν να την δουν και άνδρες και γυναίκες, η ίδια όμως ούτε κανένα βλέπει, ούτε το πρόσωπό της ξεσκεπάζει. Ολόκληρη είναι σκεπασμένη με τον μανδύα της και πάντα σκυμμένη ως τα γόνατα βγάζει φωνή αδύναμη και κανείς δεν καταλαβαίνει τα λόγια της, που πάντα τα προφέρει χύνοντας δάκρυα.
Πολλές φορές, που πήρε το χέρι μου κι ακούμπησε πάνω τα μάτια της, το άφησε μουσκεμένο από δάκρυα. [Προσωπική εμπειρία του Θεοδώρητου Κύρου]
Ποια λόγια λοιπόν θα μπορούσαν να εγκωμιάσουν επάξια αυτήν που, αν και έχει τόσο πλούτο αρετής, κλαίει και θρηνεί και στενάζει σαν κι αυτούς που ζουν στην πιο μεγάλη φτώχεια; Ο θερμός έρωτας για τον Θεό γεννά εκείνο το δάκρυ, πυρώνοντας τον νου στην επιθυμία αγωνοθέτης για τους νικητές, κοινό βραβείο για τους πνευματικούς αγώνες.
Η οσία Δομνίνα τιμάται την 1η Μαρτίου.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Δημητρίου Τσάμη, «Μητερικόν», τόμος α’ έκδοση Ορθόδοξη Χριστιανική Αδελφότητα «Λυδία», μετάφραση από την «Φιλόθεο Ιστορία» του Θεοδώρητου Κύρου.
