Σχόλιο στο Ευαγγέλιο της Κυριακής Α΄ Νηστειών
Η Ορθοδοξία, ως «η πίστη των Πατέρων», συνεχίζει αυτό που εξ αρχής παράλαβε ως ζωή και εμπειρία. Αυτό, βέβαια, καταγράφηκε, ώστε να οριοθετηθεί η Αλήθεια. Δεν είναι ο,τι πιστεύει και νομίζει ο καθένας, αλλά αυτό που «πανταχού, πάντοτε, υπό πάντων επιστεύθη».
Ωστόσο, δεν είναι η Εκκλησία ένας κατάλογος εντολών που οι «καλοί χριστιανοί» τις εφαρμόζουν. Δεν είναι το «γράμμα» που ζωογονεί αλλά το «πνεύμα». Γι’ αυτό δεν μαζοποιείται το πρόσωπο ούτε πνίγεται μέσα στο γράμμα. Βιώνεται η Αλήθεια προσωπικά μέσα στην Εκκλησία του ζώντος Θεού.
Στην αποκάλυψη του Φιλίππου προς τον Ναθαναήλ ότι «βρήκαμε αυτόν που προανήγγειλε ο Μωυσής στο νόμο και οι προφήτες» και ότι «είναι ο Ιησούς, ο γιός του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ», αυτός αμφισβητεί και διερωτάται αν «μπορεί από τη Ναζαρέτ να βγεί κάτι καλό». Θα μπορούσε ο Φίλιππος να πείσει με επιχειρήματα παρμένα από την Παλαιά Διαθήκη και από την προσωπική του εμπειρία. Όμως, απλά τον καλεί να βεβαιωθεί μόνος του. Ο λόγος του Φίλιππου προς τον Ναθαναήλ «έρχου και είδε» είναι ο λόγος – πρόσκληση της Ορθοδοξίας προς όποιον αναζητά την Αλήθεια, προβληματίζεται για το αν η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι όντως ή Εκκλησία του Χριστού.
Τον άνθρωπο που η καρδιά του ποθεί να γνωρίσει την «Οδόν και την Αλήθεια και την Ζωήν», όπως αποκαλύφθηκε από τον Θεάνθρωπο χωρίς αλλοίωση και παρεκτροπές, ο Θεός δεν θα τον αφήσει. Αρκεί να υπάρχει ειλικρίνεια και ταπείνωση.
Η ένταξή μας στην Ορθόδοξη Εκκλησία από μικροί, μας χορηγεί την χάρη δυναμικά, αόρατα, ανερμήνευτα. Συνειδητοποιώντας τον εαυτό μας και τη ζωή, μεγαλώνοντας, μπορούμε να εκλέξουμε την πνευματική μας ανάπτυξη, την αδιαφορία ή την άρνηση. Ευλογημένοι όσοι πάλεψαν, βρήκαν, ζήσαν Αυτόν που είναι ο Σωτήρας του κόσμου και του εαυτού μας.
