Tο θέλημα του Θεού, κύμα φωτεινό, την όψη των βράχων σμιλεύει.
Ο κυματισμός ακούγεται μελωδικός την τρικυμία γαληνεύει των παθών
Και δίψα για αιώνια ζωήη αλμύρα του προσφέρει.
Βράχια στα σκοτεινά πελάγη στέκουν οι ψυχές
Και τον Γλύπτηπαρακαλούνγια να τις ημερέψει:
“Εσύ γλυκό θρόισμα της νύχτας που γαληνεύεις το δρολάπι.
Εσύ ευωδία του ρόδου που μυρώνεις την άβυσσο.
Εσύ Πατέρα των παιδιών που θα αναγεννηθούν στις σταυρωμένες
σου παλάμες”.
Οι θάλασσες ανοίγονται τώρα σαν υδάτινες αγκαλιές.
Κι ο Πλάστης, που των ημερών μας είναι
οδηγός, πίσω από χρυσά νεφελώματα φτιάχνει
τα σχέδια της ζωής μας και χαμογελά.
Θεμέλιο του νου το φως του Θεού
η Αγάπη Του που μας εμπνέει.
Παναγιώτης Ράμμης
