(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Του εν Αγίοις ημών πατρός ημών Ανδρέου Κρήτης του Ιεροσολυμίτου,
Εγκώμιον εις τον Άγιον του Χριστού Μεγαλομάρτυρα Γεώργιον τον Τροπαιοφόρον,
μεταφρασθέν εις κοινήν διάλεκτον (υπό Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου)
Εάν δε ζητής αγαπητέ, να μάθης, και ποία εστάθη η πνευματική του Γεωργίου συγγένεια, ιδού αυτά τα πράγματα κηρύττουσιν, ότι αυτός ήτον τέκνον, και υιός Θεού, και κληρονόμος της ουρανίου και άνω Ιερουσαλήμ της ελευθέρας, λέγει γαρ ο ευαγγελιστής και παρθένος Ιωάννης, ότι όσοι έλαβον αυτόν (τον Λόγον του Θεού) έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνά Θεού γένεσθε τοις πιστεύουσιν εις το όνομα αυτού.
Εάν δε ποθής να μάθης και ποία εστάθη η επίγειος και σαρκική του Γεωργίου πατρίς, και συγγένεια, ήξευρε ότι αυτή ήτον η χώρα της Καππαδοκίας, ανάτροφος του δε, η χώρα της παλαιστίνης. Χριστιανός από τους προγόνους του, νέος μεν κατά την ηλικίαν, γέρων δε κατά την σοφίαν ευθύς εις την καρδίαν· και κατά της ασεβείας πνέων μάρτυς της ευσεβείας.
Παιδιόθεν προκόψας εις τους πολιτικούς αγώνας, και ακριβώς ασκήσας την εις τους πολέμους ανδρείαν τόσον, οπού έγινε και τριβούνος στρατιωτικού τάγματος, και πρεπόντων το αξίωμα τούτο εκυβέρνησε, και εις πολλούς πολέμους πολλαίς φοραίς ενίκησεν.
Όθεν αφού απόκτησεν εις τον εαυτόν του την των πολέμων εμπειρίαν, ορεγόμενος να λάβη αξίωμα μεγαλύτερον, μεγαλύτερον και λαμβάνει. Διά το πέρνωντας μαζί του, τα εκ της γονικής του κληρονομίας άσπρα, επήγεν εις τον τότε βασιλέα Διοκλητιανόν, και παθαίνει ένα παρόμοιον συμβεβηκός με τον Σαούλ τον υιόν του Κις.
Επειδή καθώς εκείνος ζητώντας τα γαιδούρια του πατρός του, ευρήκεν βασιλείαν επίγειον. Έτζι και ο μέγας Γεώργιος ζητώντας αξία κοσμικήν, βασιλείαν ουράνιον έτυχε, και ευρήκε μεγαλύτερον από το καθ’ αυτόν έργον το πάρεργο, διότι πηγαίνωντας εις τον βασιλέα, και βλέπωντας, τον μεν Θεόν να υβρίζεται, τους δε δαίμονας να λατρεύωνται, δεν υπέφερε τούτο ο ζηλωτής της ευσεβείας αλλά ενθυμηθείς τον προφήτην Δαβίδ οπού λέγει είδον ασυνετούντες και εξητηκόμην.
Και εξέτηξε με ο ζήλος σου ότι επελάθοντο των λόγων σου οι εχθροί μου. Συλλογισθείς δε και τα λόγια του Κυρίου ήγουν πας όστις ομολογήσει με έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς.
Ταύτα λέγω στοχασθείς άναψεν από τον θείον ζήλον, και ακόνισεν τον λογισμόν του ωσάν σαΐταν· διό και εσπούδασε να κερδίση την ρηθείσαν του Κυρίου υπόσχεσιν, και να αποκτήση ομολογητήν του τον ίδιον Θεόν, διά της καλής του ομολογίας διά μη γένη όμως εμπόδιον εις αυτόν οπού έμελλε να περάση από την στενήν πόρτα του μαρτυρίου, τα άσπρα οπού είχε μαζί του.
Και προς τούτοις διά να κατασκευάση με την ελεημοσύνην ανδρειότερον το μαρτύριον του.
Απεφάσισε να πληρώση την Δεσποτικήν εντολήν, την οποίαν ο του μαρτυρικού του αγώνος αθλοθέτης και Κύριος, προς τον πλούσιον εκείνον νεανίσκον εφθέξατο, ειπών ει θέλεις τέλειος είναι, πώλησον τα υπάρχοντά σου, και δος πτωχοίς, και έξεις θησαυρόν εν ουρανοίς, και δεύρο ακολούθει μοι.
Όθεν την εντολήν αυτήν οπού ο πρότερος εκείνος νεανίσκος από την ραθυμίαν του δεν εφύλαξεν, ταύτην, ο δεύτερος αυτός νεανίσκος Γεώργιος με προθυμία επλήρωσεν, αποβαλών μεν των άσπρων τον όγκον, και διαμοιράσας ταύτα εις τους πτωχούς. Διά μέσου δε των πτωχών, αγοράσας τον ατίμητον μαραγαρίτην της βασιλείας των ουρανών, και εις αυτήν προετοιμάσας διά κληρονομίαν του, τον ασύλητον θησαυρόν της μακαριότητος.
Και εκεί εις τον θησαυρόν του προσηλώσας την μαρτυρικήν του καρδίαν, ως είπεν ο Κύριος όπου ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών. Με τοιούτον λοιπόν τρόπον προθανατώσας τον διάβολον, τον της ψυχοφθόρου πλεονεξίας διδάσκαλον, και τον κατ’ αυτού πρώτον αρπάσας της νίκης στέφανον, και τούτον φορέσας νοητώς επί της κεφαλής του, διά να έχη τούτον εφόδιον και σημείον νίκης μεγαλυτέρας, και στηρίξας τον εαυτόν του με τας ευχάς των πτωχών, και πιστεύσας εις αυτάς, ότι έχει να προσθέση νίκην επάνω εις την νίκην.
Έτζι ως λέων άφοβος ασήκωσεν τον Σταυρόν του, και προς τον πόλεμον το κατά της ασεβείας ώρμησεν, ήξευρε γαρ καλώς, ως σοφός οπού ήτον, ότι με τας ελεημοσύνας και πίστεις αποκαθαίρονται αι αμαρτίαι, ως λέγει ο Παροιμιαστής. Αι οποίαι γίνονται της νίκης εμπόδια. Και ότι η ελεημοσύνη εκ θανάτου λυτρώνει τον άνθρωπον κατά τον Τωβίτ. Και ότι περισσότερον από την ασπίδα και το σκουτάρι, και από κάθε δυνατόν κοντάρι, αυτή πολεμεί εναντίον των εχθρών, ως λέγει ο Σειράχ σύγκλεισον ελεημοσύνην εν τοις ταμείοις σου, και αύτη εξελείται σε εκ πάσης κακώσεως, υπέρ ασπίδα κράτους, και υπέρ δόρυ αλκής κατέναντι εχθρού πολεμήσει υπέρ σου.
Συνεχίζεται
Από: http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/agiologion/egkwmion_eis_ton_agion_gewrgion.htm
Εδημοσιεύθη εις τον επετειακό τόμο προς τιμήν του Αγίου Γεωργίου τον οποίο εξέδωσε ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Παπαδάκης (Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας της Κρήτης) και φέρει τον τίτλο: «Χρυσοστόμου Παπαδάκη του Κρητός, Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου Υμνογραφικά και Εγκωμιαστικά επί τη συμπληρώσει 1700 ετών από της μαρτυρικής τελειώσεως αυτού 303-2003 μ.Χ. Έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού. Αθήνα 2003, σ. 672-684.
