Σχόλιο στο Ευαγγέλιο της Κυριακής των Βαΐων
Μέρα δόξας για τον Κύριο! Η ανάσταση του αποσυντηθεμένου τετραήμερου Λαζάρου, μπροστά στο πλήθος που «σημείον αιτούσι», προκάλεσε τον ενθουσιασμό και τη βεβαιότητα της παρουσίας του αναμενόμενου Μεσσία.
Βέβαια, το «Ωσαννά…» θα διαδεχόταν σε λίγες μέρες στο «Άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν», για την απογοήτευση που προκάλεσε ο Ιησούς στο πλήθος των Ιουδαίων. Τον περίμεναν θριαμβευτή κατά των Ρωμαίων και αυτός αφήνεται να συλληφθεί και να οδηγηθεί «ως πρόβατον επί σφαγήν».
Εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα με τρόπο που παραπέμπει σε Βασιλιά, αλλά Αυτός ξέρει ότι πορεύεται «προς το εκούσιον πάθος». Ξέρει ότι «η φιάλη από το πιο ακριβό άρωμα της νάρδου» που η Μαρία, αδελφή του αναστημένου από το Χριστό Λαζάρου, δεν έχυσε στα πόδια του μόνο από ευγνωμοσύνη, αλλά και «εις την ημέρα του ενταφιασμού Του τετήρηκεν αυτό».
Η ανάσταση του Λαζάρου προεικονίζει την «κοινήν ανάστασιν» που η Ανάσταση του Χριστού θα φέρει για όλους. Μια ανάσταση όχι ίδια με του Τετραήμερου που πάλι πέθανε – φαινόμενο μοναδικό ανθρώπου με δύο τάφους – αλλά με του Εσταυρωμένου που «θανάτω θάνατον πατήσας», κατήργησε τη φθορά χαρίζοντας Ζωήν αιώνιον.
Κυριακή των Βαίων! Αρχίζουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα με δόξαν Κυρίου, που φαίνεται να είναι στηριγμένη πιο πολύ σε ανθρώπινη δόξα, και καταλήγουμε στην δόξαν που πηγάζει «εκ του κενού μνημείου», αφού διέρχεται διά των Παθών, του Σταυρού και του θανάτου.
«Δεύτε ούν και ημείς, κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν, και νεκροθώμεν δι’ αυτόν, ταίς του βίου ηδοναίς ίνα και συζήσωμεν αυτώ». Αμήν!
