(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Έλεγε ο Γέροντας [ο Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης] ότι ο Θεός ξέρει πότε να δώσει και τι να δώσει στον καθένα. Εμείς θα ζητάμε, αλλά πάντοτε στο τέλος θα λέμε:
«Αν είναι για το όφελος της ψυχής μας, Κύριε, θα έχουμε την υπομονή να το περιμένουμε, όποτε Εσύ θέλεις και αν θέλεις».
Και έλεγε ότι πολλές φορές παραχωρεί ο Θεός να μας δώσει κάτι που ζητάμε, αλλά μπορεί να διαπιστώσουμε μετά, όταν το αποκτήσουμε, ότι δεν ήταν για το καλό μας. Σε αυτή την περίπτωση μας έκανε την παραχώρηση για να παιδαγωγηθούμε. Ήταν ξεκάθαρος στο ότι αυτό που αιτούμε από τον Θεό, εφόσον ανήκει στα απαραίτητα, δεν υπάρχει περίπτωση να μη μας το δώσει. Ενώ τα επιπλέον θα μας τα δώσει, αν είναι προς όφελός μας.
*****
Προέτρεπε τους ανθρώπους να προσεύχονται καθημερινά όσο μπορούν, χωρίς να βιάζουν τον εαυτό τους και προπαντός να έχουν αγάπη και ελεημοσύνη. Πολύ μεγάλη αγάπη προς όλον τον κόσμο και πολύ μεγάλη έλεημοσύνη κρυφή, αυτό αποδεικνύει κατά τον Γέροντα, αλλά και κατά τη Γερόντισσα Παρθενία, τη χριστιανική ζωή.
*****
Προέτρεπε στην Εξομολόγηση να αναφέρουμε καθαρά τα λάθη μας, όμως χωρίς λεπτομέρειες και δικαιολογίες. Τόνιζε ωστόσο ότι πρέπει να έρθουμε και σε μία συντριβή. Αν δεν φτάσουμε σε συντριβή ψυχής για την αμαρτία, να νιώσουμε ότι κάναμε ένα λάθος και ότι γι’ αυτό πάμε και εξομολογούμαστε, δεν συγχωρούμαστε. Η Εξομολόγηση είναι η επαφή μας με τον Κύριο και πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να Τον κοροϊδεύουμε. Θα κάνουμε αγώνα, αλλά και θα ζητάμε από τον Θεό να μας βοηθάει.
*****
Ο Θεός περιμένει να Του ζητάμε. Δεν έχουμε από τη φύση μας αγάπη, ούτε μπορούμε να φθάσουμε σε μετάνοια. Πρέπει να ζητάμε από τον Θεό να μας δώσει και την αγάπη, αλλά και τη μετάνοια, ώστε να έρθουμε σε συντριβή, γιατί μόνον έτσι θα μπορέσουμε σιγά-σιγά να ξεφύγουμε από τον πειρασμό, που μας έριξε στην αμαρτία και να μην ξαναπέσουμε.
*****
Όταν ο Γέροντας ασθενούσε, ζητούσε τις προσευχές των πνευματικών του παιδιών ή ανθρώπων που πήγαιναν σε αυτόν και καταλάβαινε ότι αγωνίζονταν πνευματικά. Μάλιστα γνώριζε όταν κάποιος προσευχόταν γι’ αυτόν και μετά του έλεγε: «Απόψε με ξέχασες!» ή «Απόψε με θυμήθηκες» ή «Σε είδα το βράδυ να λες για μένα, είδα το όνομά σου να ανεβαίνει στον Ουρανό για μένα» ή «Σήμερα δεν μπορούσα και αυτήν την ώρα (την προσδιόριζε), που εσύ έκανες προσευχή για μένα, άκουσε ο Θεός και έγινα καλά».
Είχε, δηλαδή, τέτοια ταπείνωση, που, ενώ ο ίδιος «κατέβαζε τον Θεό στη γη», εντούτοις ήθελε οι άλλοι να προσεύχονται γι’ αυτόν. Πίστευε ότι οι προσευχές των άλλων είναι πολύ αναγκαίες, μας βοηθούν και μας σώζουν, γι’ αυτό τις ζητούσε, κάτι άλλωστε που πίστευε και ο Απόστολος Παύλος, αλλά και άλλοι Πατέρες. Με αυτόν τον τρόπο, βέβαια, ο Γέροντας έδειχνε και το ενδιαφέρον που είχε, ώστε το πνευματικό του παιδί να συνεχίσει τον αγώνα του της προσευχής, τους καρπούς της οποίας ο ίδιος γνώριζε.
– Σταύρωσέ με, παιδί μου, στο μάτι, για να παρηγορηθεί λίγο ο πόνος μου, γιατί με τρυπάει και δεν αντέχω, είπε κάποτε σε κάποιον.
Ο Γέροντας, Ιερομόναχος Αμβρόσιος κοιμήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 2006.
Από το βιβλίο της Ι. Μ. Δαδίου Παναγία η Γαυριώτισσα, «Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης, Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου, Ο επιστήθιος φίλος του αγίου Πορφυρίου», των εκδόσεων Άθως. Κείμενα Μιχάλης Λεβέντης.
