Σχόλιο στο Ευαγγέλιο της Κυριακής του Πάσχα
«Εν αρχή ην ο Λόγος».
«Και Θεός ην ο Λόγος».
Στηριγμένος όλος ο κόσμος στη θεότητα του Λόγου, μπορεί να πορεύεται με ασφάλεια και σιγουριά. Γιατί Αυτός νίκησε τον θάνατο – τι άλλο υπάρχει χειρότερο από το θάνατο για τον άνθρωπο;
Στον κόσμο του μίσους, του σκοταδιού, της κάθε μορφής θανάτου – από τον πνευματικό μέχρι και το σωματικό – η παρουσία του Φωτός – «ην το φως το αληθινόν, ο φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον» – δεν είναι χωρίς ουσιαστικό νόημα ούτε παθητική.
Το Φως διαλύει το σκοτάδι με την παρουσία Του. Δεν χρειάζεται να παλέψει, αρκεί να υπάρξει! Τότε, μεταποιείται σε νέα ζωή, «της αιωνίου απαρχή». Η Ανάστασή Του κατάργησε τη φθορά και το θάνατο και μας έφερε «άλλη βιοτή».
Κι εμείς καλούμαστε «εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν». Πως, άλλωστε, θα γίνει το Πάσχα του Κυρίου δικό μας πάσχα – πέρασμα, αν τελειώνοντας την «εορτή των εορτών» συνεχίσουμε να ζούμε όπως πριν, στη φθαρτότητα των παθών μας;
Η νέα ζωή που η Ανάστασή Του μας χάρισε, βιώνεται ως νεκρανάσταση. Περνώντας από το θάνατο του παλαιού εαυτού μας εισερχόμαστε στη νέα ζωή, τη Ζωή Του. Αλλά αυτή η είσοδος χρειάζεται χρόνο, υπομονή, πίστη, θέληση. Μπορεί, όμως, να πραγματοποιηθεί, επειδή μας αρπάζει «από τον Άδη στο Φως», εφόσον του δώσουμε την καρδιά μας.
Τι σημασία μπορούν να έχουν οι πολλές και ποικίλες δυσκολίες, αναπηρίες και αστοχίες μας. Εκείνος «εξήλθε νικών και ίνα νικήση». Μαζί Του νικά και όποιος θέλει να είναι «ο Κύριος και Θεός του», ακόμα και αν δυσκολεύεται να τον εμπιστευτεί.
