Αγαπητοί μου αδελφοί,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
«Χριστός Ανέστη εκ νεκρών ο Σωτήρ του κόσμου, και επλήρωσε τα σύμπαντα ευωδίας· χαίρετε λαοί και αγαλλιάσθε». Γιατί; Διότι «θανάτω θάνατον πατήσας, τοις εν τοις μνήμασι ζωήν εχαρίσατο».
Η Ανάσταση του Κυρίου είναι ημέρα θριάμβου, νίκης, παγκόσμιας χαράς και ευφροσύνης. Ο Χριστός, το φως του κόσμου, η ζωή, η αλήθεια, όχι απλώς νίκησε, αλλά συνέτριψε το σκοτάδι, τον θάνατο, την αμαρτία και επιβεβαίωσε τη θεότητά Του. Ο Χριστός είναι τέλειος Θεός, είναι ο Θεός. «Θάνατος Αυτού ουκέτι κυριεύει» (Ρωμ. σ΄ 9), θάνατος πλέον και εμάς ουκέτι κυριεύει, δεν έχει εξουσία επάνω μας, δεν αποτελεί απειλή μας.
Θάνατος, βέβαια, δεν σημαίνει βιολογικό τέλος, αμετάκλητη κατάληξη του ανθρώπου, τελεσίδικη επιστροφή στην ανυπαρξία, δεν είναι ο οριστικός χωρισμός από τη γη αλλά η απώλεια του παραδείσου. Θάνατος σημαίνει συνέχιση μεν της ύπαρξης σε κατάσταση όμως αιώνιας καταδίκης στον Άδη, στο βασίλειο του σκότους και της απουσίας του Θεού. Αντίθετα, ζωή και ανάσταση «κρείττων ύπαρξις εν ουρανοίς και μένουσα» κατά τον Παύλο, σημαίνει άληκτη και ανέσπερη μετοχή στην αιώνια βασιλεία του Θεού.
Την Μεγάλη Παρασκευή ζήσαμε τον σωματικό θάνατο του Χριστού, το «τετέλεσται», «και ταύτα ειπών εξέπνευσεν» (Λκ. κγ΄ 4-6). Αυτό όμως δεν σήμαινε το τέλος Του, αλλά την ολοκλήρωση της θυσιαστικής αποστολής Του.
Το Μέγα Σάββατο η Εκκλησία μας μας παρουσιάζει την κάθοδο του Κυρίου στον Άδη, τη συντριβή της κυριαρχίας του Άδη και σήμερα την κατάργηση του θανάτου· «ο Άδης επικράνθη βροτόν ορών τεθεωμένον», «τρέμει και των δεσμών απολύεται… ουκ ισχύει του θανάτου το κράτος», ψάλλουμε, καταλύθηκε η δύναμη του θανάτου. «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον». Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πεθαίνουμε σωματικά, αφού και ο Κύριος πέθανε επί του σταυρού. Αυτό σημαίνει ότι καθώς ο Κύριος με την Ανάστασή Του συνανέστησε «παγγενή» τον Αδάμ, δηλαδή όλους τους απογόνους του Αδάμ, ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, κι εμείς γινόμαστε μέτοχοι της αιωνίου ζωής. Το στόμα του Άδη μεταμορφώθηκε σε πύλη του Παραδείσου.
Στην υπέροχη και θεοφωτίστου σύλληψης εικόνα της εις Άδου καθόδου του Κυρίου που περικοσμεί τους ναούς μας, βλέπουμε τον Κύριο, νεκρό μεν αλλά «πανσθενουργό» και «ζωαρχικότατο», γεμάτο ζωή και δύναμη, να σπάει τα κλείθρα του βασιλείου του Άδη, πόρτες να καταρρέουν, κλειδιά, καρφιά και αλυσίδες να σκορπίζονται άτακτα δεξιά και αριστερά, τάφοι να ανοίγονται και να γκρεμίζονται και να συμπαρασύρει με ορμή στην καινή ζωή Του τους εκπροσώπους του ανθρωπίνου γένους, τους προπάτορες, τον Αδάμ και την Εύα, καθώς τους ανασύρει από τους τάφους.
«Ιδού πλέον γέγονε καινά τα πάντα», μία νέα ζωή, η όντως ζωή ανατέλλει. Αυτό είναι η Ανάσταση. Τέλος στην ανίκητη καταδίκη της αμαρτίας, τέλος στην απόλυτη κυριαρχία του θανάτου, ο δρόμος προς το φως της όντως ζωής, η προοπτική της αιώνιας ζωής είναι ανοικτά και προσφέρονται ως δώρα της αγάπης του Θεού σε όλους, αρκεί να πιστεύσουμε στην Ανάσταση του Χριστού και να θελήσουμε και τη δική μας ανάσταση.
Η Ανάσταση του Κυρίου είναι αδιαμφισβήτητο, πραγματικό γεγονός, όχι μόνο γιατί έτσι αναφέρεται στις ευαγγελικές αφηγήσεις και έτσι κηρύσσεται διά μέσου της ιστορίας, αλλά γιατί επιβεβαιώνεται στη ζωή μας. Δεν θα μπορούσε ο άνθρωπος να αναστηθεί, αν δεν είχε αναστηθεί ο Χριστός, ούτε να ζει αναστημένος στην αιωνιότητα αν δεν έχει αναστημένη ζωή στην καθημερινότητα. Γράφει κάπου: «Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις». Με άλλα λόγια: «Αν ζεις με την πίστη στην Ανάσταση και την προοπτική της πριν πεθάνεις, θα ζεις αιωνίως την εμπειρία της όταν πεθάνεις».
Σας εύχομαι, αδελφοί μου, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ γεμάτα ζωή, λουσμένα στο φως του Αναστάντος, πλημμυρισμένα από τη χαρά του Νικητή του θανάτου και σας καλώ να αναφωνούμε πάντοτε με τα χείλη και τη ζωή μας
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ,
ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!
