(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ο αββάς Μάρκος ερώτησε κάποτε τον Όσιο Αρσένιο γιατί οι περισσότεροι ευσεβείς και ενάρετοι να φεύγουν από τον κόσμο με πολλές θλίψεις και στερήσεις.
– Αι θλίψεις για κείνους που τις δέχονται με υπομονή, αποκρίθηκε ο Όσιος, είναι το αλάτι που προλαβαίνει τη σήψι της αμαρτίας και κάνει τους ανθρώπους να παρουσιάζωνται στον Ουρανό καθαροί.
*****
Αδελφέ μου, η σοφία δεν ευρίσκεται εις τας πολλάς γνώσεις και τα πολλά γράμματα, αλλ’ όπως λέγει η Αγία Γραφή: «αρχή σοφίας φόβος Κυρίου, και βουλή αγίων σύνεσις˙ το γαρ γνώναι νόμον διανοίας εστίν αγαθής».
Είναι ορθό αυτό, διότι η πίστις εις τον Θεόν γεννά αγαθήν διάνοιαν, η δε αγαθή διάνοια είναι ποταμός ύδατος ζων και αυτός που την απέκτησε, θα γεμίση από τα ευεργετικά και ζωηφόρα αυτής ύδατα.
Δεν δύναται να υπάρξη πραγματική σοφία, ούτε φρόνησις, εκεί όπου δεν υπάρχει φόβος Κυρίου· διότι ο πλούτος της σοφίας είναι να σέβεσαι τον Κύριον, εις τον οποίον ανήκει πάντοτε η δόξα. Αμήν.
(Άγιος Εφραίμ)
*****
Ένας αρχάριος Μοναχός που πήγε να εξομολογηθή σε κάποιον Γέροντα, ανάμεσα στ’ άλλα του έκανε κι’ αυτή την ερώτησι:
– Γιατί, Αββά μου, πέφτω τόσο συχνά σε αμέλεια:
– Σου λείπει η πίστις που θα σε έκανε να βλέπης παντού τον Θεόν, γι’ αυτό μπορείς ν’ αμεριμνάς και ν’ αμελής τη σωτηρία σου, εξήγησε πολύ σοφά ο διακριτικός Γέρων
*****
Οι αδελφοί κάποιας σκήτης περικύκλωσαν έναν από τους εκεί Πατέρας, για ν’ ακούσουν λόγο πνευματικό από το στόμα του.
– Γιατί η ψυχή δεν προσελκύεται από τας υποσχέσεις του Θεού, αλλ᾽ ευκολώτερα παρασύρεται από τις απατηλές του κόσμου; ερώτησε κάποιος.
– Γιατί δεν έχει πίστι, αποκρίθηκε ο Γέρων. Όταν διά της πίστεως γευθή η ψυχή τα ουράνια αγαθά, είναι αδύνατον πια να παρασυρθή από τη ματαιότητα του κόσμου.
*****
Όσο φέρνουμε διαρκώς στο νουμας τα κακά που τυχόν μας προξένησαν οι αδελφοί μας, έλεγε ο Όσιος Μακάριος, τόσο απομακρύνουμε τον Θεόν απ’ αυτόν. Όταν τα λησμονούμε παρευθύς, δεν τολμούν οι δαίμονες να μας πειράξουν.
*****
Άλλος αδελφός ρώτησε τον ίδιο Γέροντα, αν ο Θεός εύκολα συγχωρή τις αμαρτίες του ανθρώπου.
– Πώς είναι δυνατόν να μη συγχωρή, τέκνο μου, κείνος που δίδαξε τη μακροθυμία στους ανθρώπους; Δεν παραγγέλλει στον Πέτρο να συγχωρή εκείνον που του σφάλλει «έως εβδομηκοντάκις επτά» δηλαδή απ’ άπειρον; αποκρίθηκε ο Άγιος Γέρων.
Αποσμάσματα από τον «Μικρό Ευεργετινό» του Ιερομονάχου Καλλινίκου Αγιορείτη.
