Σχόλιο στο Ευαγγέλιο της Κυριακής Ε΄ Νηστειών
«Αναβαίνοντες εις Ιεροσόλυμα», δηλαδή στο θάνατο. Τα προγνώριζε όλα ο Ιησούς, ως Κύριος και Θεός, χωρίς να τα προκαθορίζει. Ως άνθρωπος τέλειος και αληθινός πονούσε ψυχικά για τα επερχόμενα και ας πορευόταν «προς το εκούσιον πάθος».
Αποκαλύπτοντας στους Δώδεκα «τα μέλλοντα αυτώ συμβαίνειν», δεν ήταν μόνο για προετοιμασία τους μα και για μια ανθρώπινη συμπαράσταση ως άνθρωπος.
Και αυτοί ταύτισαν το πάθος με επίγεια – κοσμική Βασιλεία. Νόμιζαν ότι θα ακολουθούσε το θάνατο και την Ανάστασή Του η κυριαρχία Του κατά των ανθρώπων και όχι η διακονία τους. Γι’ αυτό του ζητούν σημαντικές θέσεις κοντά Του.
Τι πόνος, να μην μπορείς να μοιραστείς τον πόνο σου! Πορεύεται μόνος και ας «συμπορεύονται» τόσοι… Ούτε μοίρασμα ούτε κατανόηση τι είναι η ζωή του χριστιανού.
Ο Χριστός ήρθε όχι για να τον υπηρετήσουν, αλλά «για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρον για όλους». Η «υπηρεσία» για τον καθένα είναι η προσφορά του χαρίσματός του στους άλλους, χωρίς ιδιοτέλεια και σκοπιμότητα. Τότε διευρύνεται, γνωρίζει την πληρότητα της αγάπης και ενώνεται με τον Θεόν της αγάπης απλά, ταπεινά, απροσδόκητα.
Το «δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών» δεν είναι για όλους. Μόνο για αυτούς που ακολουθούν τον Εσταυρωμένο «όπου αν υπάγη», που γίνεται η ζωή Του ζωή τους, που ζούν για Εκείνον.
Τότε, γεύονται μαζί με τον σταυρό και τη δική τους ανάσταση, στηριγμένη, βέβαια, στη Σταυροαναστάσιμη πορεία Του. Τότε, γίνονται σημείο που δείχνει τη μεγάλη Εσταυρωμένη Αγάπη και τη μεγάλη χαρά της Ανάστασης.
Πλησιάζομεν τη Μεγάλη Εβδομάδα. Η Σαρακοστή τελειώνει. Αρχίζει να ανατέλλει το φως των Παθών του Κυρίου που θα οδηγήσει στην ολόφωτη νύχτα του Πάσχα. Πορευόμαστε όλοι μαζί. Μακάρι να συμπορευόμαστε με τον Κύριο και Θεό μας.
