Από τον θάνατον εις την αθανασίαν
Ο σεσαρκωμένος Θεός Λόγος, ο οποίος συναναστρεφόμενος μεθ’ ημών «ήρξατο ποιείν τε και διδάσκειν», παρέδωκεν εις ημάς μετά μαθηματικής ακριβείας όλους τους τρόπους της διοικήσεως των πνευματικών νόμων, τα μυστικά του αοράτου πολέμου, όλον τον γνόφον των βαθέων του σατανά, ώστε μετά του Παύλου να αναφωνώμεν· «ου γαρ τα νοήματα αυτού αγνοούμεν».
Αγωνιζόμενος ο άνθρωπος κατά της αμαρτίας και των παθών αποδεικνύει την πίστιν του εις την ανάστασιν του Χριστού, εις την αθανασίαν, εις την αιώνιον ζωήν. Ο μη αγωνιζόμενος κατά του συστήματος του παλαιού ανθρώπου αποδεικνύει ματαίαν την πίστιν του, η δε μερίς του μετά των σωζομένων αποκόπτεται.
Εάν με την εις Χριστόν πίστιν δεν φθάνη κανείς εις τας θείας επαγγελίας, τότε προς τι η πίστις αυτή;
Η βεβαία πίστις είναι αισθητή εις όσους αγωνίζονται και υποδεικνύουν ηττημένην την αμαρτίαν και τον θάνατον εις τον εαυτόν των και δοξάζουν εις τα μέλη των τον αναστάντα και βασιλεύοντα Κύριόν μας, διότι όντως ο Χριστός «θανάτω θάνατον ώλεσεν».
Ο διά του τρόπου τούτου πολεμών και αγωνιζόμενος καθ’ όλης της αμαρτωλότητος και χάριτι Χριστού κατανικών, αυτός είναι ο αξιοπιστώτερος μάρτυς διά τον Θεάνθρωπον Κύριόν μας ότι ανέστη και ήμβλυνε το κέντρον του θανάτου, και όντως ενίκησε τον θάνατον εις όλα τα μέτωπα της μάχης.
Όσον η ψυχή απέχει από την αμαρτίαν τόσον απέχει και από τον θάνατον διότι όπου πρακτική αμαρτία εκεί και θάνατος. Άρα η προς Θεόν έφεσις του ανθρώπου διαγινώσκεται από την φιλαμαρτήμονά του διάθεσιν. Όσον ευκολώτερον αμαρτάνει ο άνθρωπος τόσον περισσότερον καταδεικνύεται θνητός.
Όταν ο άνθρωπος πολιορκήται από παραλόγους ορμάς και νενεκρωμένα αισθήματα, ευρίσκεται βεβυθισμένος εις την έμπρακτον αμαρτίαν, και το φως της αναστάσεως δεν τον οδηγεί εις τους νόμους της δικαιοσύνης. Χριστιανισμός δεν είναι άλλο παρά κλήσις εις τον διά βίου αγώνα εναντίον του διαβόλου και του θανάτου μέχρι τελικής νίκης επ’ αυτών. Κάθε αμαρτία αποτελεί προδοσίαν, κάθε πάθος υποχώρησιν και κάθε κακία ήτταν.
Εις την ανθρωπίνην οντότητα η μεγαλυτέρα βάσανος και η φρικωδεστέρα απανθρωπία είναι ο θάνατος· η δε απελευθέρωσις εκ της εξουσίας του είναι αυτή αύτη η σωτηρία. Αυτήν την σωτηρίαν εχάρισεν εις το γένος μας ο νικητής του θανάτου, ο αναστάς Θεάνθρωπος Χριστός. Διά της αναστάσεώς του απεκάλυψεν όλον το μυστήριον της σωτηρίας μας δηλαδή την αθανασίαν και την αιώνιον ζωήν του σώματος και της ψυχής.
Εις τους ερωτώντας, πώς αυτό επιτυγχάνεται, απαντώμεν· διά της θεανθρωπίνης αγωγής και ζωής, αυτής της νέας ζωής της εν τω αναστάντι και διά τον αναστάντα Κύριόν μας. Διά του παραδείγματός του ο Θεάνθρωπος Κύριός μας, παρέδωκεν εμπράκτως τον τρόπον εξασφαλίσεως της αθανασίας και της αιωνίου ζωής.
Διά να γίνη όμως αυτό και να συναναστηθώμεν μετά του Χριστού, πρέπει πρώτον να αποθάνωμεν μετ’ αυτού και να ζήσωμεν την ζωήν του ως ιδικήν μας. Εάν επιτύχωμεν αυτό, τότε κατά την ημέραν της αναστάσεως θα ημπορέσωμεν και ημείς να είπωμεν κατά τον αναστάσιμον κανόνα της Εκκλησίας μας, «χθες συνεθαπτόμην σοι Χριστέ, συνεγείρομαι σήμερον αναστάντι σοι».
Το καθοριστικόν συμπέρασμα και των τεσσάρων ευαγγελίων, επί των οποίων εδράζεται σύμπασα η Εκκλησία μας, είναι η ανάστασις του Θεανθρώπου Χριστού. Και διά του κοσμοχαρμοσύνου χαιρετισμού της του «Χριστός ανέστη», και της ισοτίμου απαντήσεως από τα χριστονοσταλγικά σπλάχνα πάντων των πιστών, ότι «Αληθώς ανέστη», παρέχεται η βεβαιοτέρα διαπίστωσις του παγκοσμίου θριάμβου, ο οποίος ποτέ συνέβη και ηκούσθη εις όλον το σύμπαν όλων των αισθητών και νοητών κόσμων.
Μήπως όμως δεν είμαι και εγώ και συ και κάθε πιστός από τους πρώτους μαθητάς έως της συντελείας, όσοι θα προσέλθουν εις την αλήθειαν αυτήν, εις μάρτυς;
Συνεχίζεται
Απόσπασμα από το βιβλίο του Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού «Εκ του θανάτου εις την ζωήν», των εκδόσεων της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου.
