(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ο κ. Ελευθέριος Μ. σε επιστολή του γράφει: «Ήμουν μικρό παιδί και, όπως είναι φυσικό, μου άρεσαν τα παιχνίδια στην μεγάλη αυλή της Παναγίας [Ιερά Μονή Γενεθλίου Θεοτόκου Κλεισούρας]. Όμως το απόγευμα ξεχνούσα το παιχνίδι προσωρινά γιατί αρεσκόμουν στις Ιστορίες της γιαγιάς Σοφίας [της Αγίας Σοφίας της Κλεισούρας], βλέποντας την να μιλάει για την Παναγία, για την εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας που την είχε κάνει. Σε εκείνο το σημείο το σημάδι της εγχείρησης ήταν μία απλή ψιλή γραμμή, χωρίς ραφές, πολύ λεπτή. Η γιαγιά Σοφία έδειχνε συχνά το σημάδι.
Θυμάμαι ένα περιστατικό….
Όπως μαζευόμαστε τα βράδια και ακούγαμε τις ιστορίες, μπροστά μας ένα καζάνι πάνω στην φωτιά και μέσα έβραζαν καλαμπόκια. Ένα από τα παιδιά διαμαρτυρήθηκε γιατί πήρε μικρό καλαμπόκι και η γιαγιά Σοφία έβαλε τα χέρια της μέσα στο καζάνι που έβραζε το νερό, ανακάτεψε με άνεση και έβγαλε με άνεση ένα μεγάλο καλαμπόκι για να δώσει στο παιδί.
Αυτό όσο το σκέφτομαι μεγάλος πλέον, καταλαβαίνω ότι δεν γινόταν έτσι απλά, και είναι αδύνατον, όσο το σκέφτομαι, να γινόταν χωρίς να καούν τα χέρια της γιαγιάς».
Βάπτισε πολλά παιδιά η μακαρία γερόντισσα από τα γύρω χωριά. Πολλές οικογένειες που δεν μπορούσαν να «κρατήσουν» παιδί το έταζαν στην Παναγία. Όλα σχεδόν τα κορίτσια που έχουν το όνομα Σοφία στην περιοχή, αυτή τα βάπτισε. Βάπτισε και αγόρια.
Σε κάποιο αγόρι από την Κλεισούρα έδωσε το όνομα Ιορδάνης, μοναδικό σε όλο το χωριό. Ήταν το όνομα του χαμένου συζύγου της.
Ένα άλλο αγόρι, που το ονόμασε Χαράλαμπο, μεγάλωσε και σε ηλικία τριάντα περίπου ετών αποφάσισε να παντρευτεί.
Ο πατέρας του τότε του λέει:
«Παιδί μου, για να παντρευτείς πρέπει να πας να πάρεις την ευχή της νονάς σου, να της φιλήσεις το χέρι και ύστερα σου δίνω και εγώ, ο πατέρας σου, την ευχή μου».
Το παιδί δικαιολογημένα αντέδρασε, όλα του τα χρόνια δεν είχε ακούσει για την Σοφία, ούτε και την είδε ποτέ από μωρό. Πώς θα τον γνώριζε τώρα;
«Αν δεν πας στην Σοφία, ούτε και εγώ σου δίνω την ευχή μου», αντέτεινε ο γονιός.
Ξεκινάει λοιπόν ο Χάρης σχεδόν απογοητευμένος για το μοναστήρι.
Η Σοφία τον περίμενε στην μέσα αυλή. Τον φωνάζει με το όνομα που του έδωσε στην βάπτιση.
– Γιαβρού μ’, Χαράλαμπε μ’, ελ’ αδά (=αγαπημένο μου παιδί, Χαράλαμπέ μου, έλα κοντά μου).
Τον αγκαλιάζει στοργικά και του εύχεται, μιλώντας του και για την μελλοντική σύζυγό του, που ποτέ δεν την είχε δεί.
Επί πλέον τον παρακαλεί:
«Εγώ, παιδί μου, γέρασα, δεν μπορώ να σε στεφανώσω. Να βρεις έναν καλό κουμπάρο. Το κορίτσι που θα πάρεις καλό είναι, μόνον σε παρακαλώ να στείλεις την ώρα του γάμου μία κούρσα να με πάρει θέλω να χαιρετήσω τα στέφανα».
Γύρισε στο χωριό ο Χάρης και τάχε χαμένα. Έκανε όμως ακριβώς όπως του ζήτησε η νονά του, και από τότε άρχισε να την επισκέπτεται συχνότερα και να δέχεται τις συμβουλές της.
Η Αγία Σοφία της Κλεισούρας τιμάται στις 6 Μαΐου.
