(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Εις Χριστιανούπολιν [Πελοπονήσου] υπήρχεν οικογενειάρχης τις ονόματι Χρήστος, έμπορος, θεοσεβής και γνώριμος του Αγίου [του Αγίου Αθανασίου του Νέου, Επισκόπου Χρισιανουπόλεως του θαυματουργού]. Τούτου ο υιός Παντελής μετέβη μετά δύο ίππων χάριν εμπορίου εις Πάτρας.
Αλλά καθ᾽ οδόν τον συνέλαβον λησταί και αφού εφόνευσαν τους ίππους, έδεσαν αυτόν και απήγαγον αιχμάλωτον εις τα όρη, παραγγείλαντες δι’ ενός διαβάτου εις τους γονείς του ότι, εάν εντός δεκαπέντε ημερών δεν στείλωσι λύτρα, θα φονεύσωσι τον δέσμιον. Αλλά τα απαιτούμενα λύτρα υπερέβαινον την περιουσίαν του δυστυχούς εκείνου.
Θρήνος, κλαυθμός και οδυρμός κατέλαβε τους γονείς και αδελφούς.
Προστρέχει τότε ο τεθλιμμένος πατήρ εις τον Αρχιερέα διηγούμενος την συμφοράν του.
Ο δε Άγιος είπε προς αυτόν· «Εις τίποτε άλλο, παιδί μου, δεν δύναμαι να σε βοηθήσω, ει μη να αναπέμψωμεν δεήσεις προς τον εύσπλαγχνον Θεόν και εκείνος είναι μέγας και δυνατός». Και ούτως έπραξε.
Την δεκάτην τετάρτην ημέραν λοιπόν το εσπέρας, ότε οι λησταί, ευθυμήσαντες, εμέθυσαν, ηπείλησαν τον αιχμάλωτον, ότι εάν έως αύριον την εσπέραν δεν έλθουν τα χρήματα, θα στείλουν εις τους γονείς του την κεφαλήν του!
Ρίγος τότε κατέλαβε τον δυστυχή Παντελήν. Οι δε λησταί έθεσαν εν τω μέσω αύτών τον αιχμάλωτον σιδηροδέσμιον και εκοιμήθησαν ύπνον βαθύτατον.
Περί το μεσονύκτιον βλέπει καθ᾽ ύπνον ο Παντελής τον Αρχιερέα, λέγοντα· «Σήκω, παιδί μου, και φύγε γρήγορα, διότι οι γονείς σου θρηνούν απαρηγόρητα!».
Εξυπνήσας ο δυστυχής Παντελής εύρεν εαυτόν λελυμένον από τα δεσμά. Και εγερθείς πάραυτα διεσκέλισε τους ληστάς και έφυγε.
Την επομένην, ήτις ήτο η δεκάτη πέμπτη και τελευταία ημέρα της προθεσμίας, ο Χρήστος, μετά της συζύγου και των τέκνων, ελθόντες εις την οικίαν του Αρχιερέως, εθρήνουν και ωδύροντο απαρηγόρητοι.
Τότε ο Άγιος έμπροσθεν των παρισταμένων συγκεκινημένος είπεν· «Ησύχασε, Χρήστο, και αύριον το εσπέρας ο Παντελής έρχεται».
Ω των ισχυρών του Αθανασίου δεήσεων!
Ο Παντελής πράγματι ήλθε και ελθών εις τον Άγιον έβρεχε τους πόδας του διά δακρύων και διηγείτο την αποκάλυψιν.
Φανερόν λοιπόν είναι ότι και ζων ο Άγιος είχε λάβει παρά Θεού το χάρισμα της προοράσεως και ότι ο Θεός εισήκουσε τας δεήσεις αυτού. «Θέλημα των φοβουμένων αυτόν ποιήσει, και της δεήσεως αυτών εισακούσεται» (Ψαλμ. ρμδ’ 19).
Ο Άγιος τιμάται στις 17 Μαΐου.
Απόσπασμα από τον «Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας», μήνας Μάιος, τόμος ε’.
