(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ένα Πάσχα η νεαρή Φανή Κετσιτζίδου εκκλησιάστηκε στον ναό του χωριού, όπου λειτουργούσε ο Γέροντας.
Όταν επέστρεψαν στο σπίτι, η μητέρα της της έδωσε λίγο βούτυρο και κόκκινα αυγά να του τα πάει. Τον βρήκε να κάθεται στο κελλάκι του.
«Έλα!» της είπε.
«Σε περίμενα! Να, πάρε αυτό το καλαθάκι με τα κόκκινα αυγά και καθάρισέ τα γιατί έρχονται μουσαφιραίοι από τη Δράμα».
Άρχισε τότε η Φανή να τα καθαρίζει κι εκείνος την παρατηρούσε αν τα καθάριζε καλά. Ήταν πολύ τυπικός και νοικοκύρης σε όλα.
Κάποια στιγμή της είπε:
«Πολύ ωραία ήταν η Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία σήμερα!»
– «Ναι, Γέροντα!» συμφώνησε αυτή.
– «Μπα, εσύ πού ήσουν; Δεν σε είδα»
– «Μα εκεί ήμουν» αποκρίθηκε απορημένη.
– «Απ’ τα χέρια σου πήρα το αντίδωρο!».
Ο Γέροντας όμως επέμενε ότι δεν την είχε δει.
Τότε εκείνη θυμήθηκε ότι κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας το μυαλό της ήταν στην βόλτα που θα πήγαιναν την επόμενη μέρα με μια γειτόνισσα στο διπλανό χωριό, τον Βαθύλακκο, και έτσι αναγκάσθηκε να το παραδεχτεί.
– «Α, εκεί ήσουν!» της είπε τότε εκείνος. «Μην λες λοιπόν ότι εκκλησιάσθηκες…».
[Ανάλογο περιστατικό υπάρχει και στο «Γεροντικό», με έναν μοναχό ο οποίος παραπονέθηκε στον λειτουργό ιερέα πως δεν τον θυμιάτισε. Και ο ιερομόναχος του είπε πως δεν τον είδε στο στασίδι. Όταν σκέφτηκε καλά ο μοναχός θυμήθηκε πως ο νους του δεν βρισκόταν στην ακολουθία, αλλά αλλού].
Από το βιβλίο, ο «Όσιος Γεώργιος της Δράμας, Ο Άγιος των πτωχών και πονεμένων», έκδοση της Ιεράς Μονής Αναλήψεως του Σωτήρος Ταξιάρχες (Σίψα) Δράμας.
