Με απλό, γλαφυρό και παραστατικό τρόπο ο Ευαγγελιστής Ιωάννης εξιστορεί τη θεραπεία του Παραλύτου, στην πεντάστοη Προβατική Κολυμβήθρα. «Θέλεις υγιής γενέσθαι; …. Έγειρε, άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει!…» και ευθέως εγένετο υγιής ο άνθρωπος και ήρε τον κράββατόν του και περιεπάτει…. Ήν δε Σαββατον εν εκείνη τη ημέρα!…
Μετά το θαύμα με υποκρισία και φθόνο ήλεγξαν οι Ιουδαίοι για ασέβεια και παραβατικότητα τον θεραπευθέντα από τον Ιησού: «Δεν επιτρέπεται να κουβαλάς το κρεββάτι σήμερα γιατί είναι Σάββατο»!. «Εκείνος που με εθεράπευσε μού είπε να το πάρω και να περπατήσω…» και «ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος», τον ρώτησαν. «Δεν ξέρω το όνομά του….».
Σε αυτό το περιστατικό συμπυκνώνεται όλη η δολιότητα, η υποκρισία και ο φθόνος. Ενώ είδαν θεραπευμένο το γνωστό σε αυτούς παραλυτικό, δεν απόρησαν για τη θεραπεία, αλλά περιορίστηκαν μόνο να του υπενθυμίσουν ότι παραβιάζει τον Νόμο του Σαββάτου!
Είναι βέβαιο ότι αυτοί γνώριζαν ποιος τον θεράπευσε, αλλά προσποιούμενοι άγνοια, προσπάθησαν να εκμαιεύσουν από τον …πρώην παραλυτικό το όνομα δημοσία για να κατηγορήσουν τον Ιησού ως πρωτένοχο της παράβασης του Νόμου του Σαββάτου.
Εκείνοι, δάσκαλοι της υποκρισίας, δεν εξωτερίκευαν το μίσος και το φθόνο τους κατά του Ιησού. Έβλεπαν τα θαύματα και τη θεία διδασκαλία του και είχαν «χάσει τον ύπνο τους». Δεν μπορούσαν να χωνέψουν την επιρροή που ασκούσε ο Ιησούς στο λαό……
Όσα μηνύματα και διδάγματα εμπεριέχονται στο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα, τηρουμένων των κατά καιρούς συνθηκών και αναλογιών, φθάνουν να έχουν ισχύ μέχρι τις μέρες μας και οφείλουμε να τα λαμβάνουμε υπόψη και να τα εφαρμόζουμε στη ζωή μας.
Ο φθόνος είναι και σήμερα παρών. Κατατρώει σαν το σαράκι τη ψυχή και του σύγχρονου ανθρώπου. Πόσοι από εμάς τους Χριστιανούς αδυνατούμε να «χωνέψουμε» τα πλεονεκτήματα, τα χαρίσματα, τις αρετές και τις επιτυχίες αδελφών μας; Και όχι μόνο αυτό, αλλά επί πλέον τους φθονούμε και πολλές φορές εκτοξεύουμε εναντίον τους, δηλητηριώδη βέλη με ψεύδη και συκοφαντίες για να αμαυρώσουμε και να μειώσουμε τη καλή φήμη και την αναγνώρισή τους!
Δεν χωράει αμφιβολία ότι ο φθόνος είναι ψυχοκτόνο κακό. Ο φθονερός άνθρωπος είναι εχθρός κάθε καλού και κάθε αγαθού. Είναι εχθρός κάθε προόδου, κάθε χαράς, κάθε ευδαιμονίας του πλησίον. Διαχρονικά ο άνθρωπος λυπάται για τα χαρίσματα του αδελφού του, όχι μόνο όταν δεν τα έχει ο ίδιος, αλλά ακόμα και όταν και ο ίδιος τα έχει!
Κάθε Χριστιανός οφείλει να έχει στο νου του ότι ο φθόνος είναι μεγάλο και ολέθριο αμάρτημα. Όπως η σκουριά κατατρώει το σίδερο, έτσι και ο φθόνος κατατρώει τη ψυχή του.
Για τους φθονερούς ο Θεόφραστος έλεγε ότι δεν ευχαριστιούνται τόσο από τα δικά τους αγαθά, όσο ευχαριστιούνται από τα κακά των άλλων!
Ο Μέγας Βασίλειος έλεγε: Εφθονείτο ο Σωτήρ, διότι ετρέφοντο οι πεινώντες. Ηγείροντο οι νεκροί και ο Ζωοποιών εβασκαίνετο. Δαίμονες εξελαύνοντο και ο Επιτάσσων επεβουλεύετο. Λεπροί εκαθαρίζοντο και κωφοί ήκουον και τυφλοί ανέβλεπον και ο Ευεργέτης εφυγαδεύετο. Τέλος δε θανάτω παρέδωκαν, τον Ζωήν Χαρισάμενον!
Αχ! Να μπορούσαμε να πνίγουμε κάθε φορά στο γαλήνιο πέλαγος της χριστιανικής αγάπης το φοβερό αυτό πάθος!
