(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Έζη [ζούσε] κάποτε ένας κοινοβιάρχης που ήτο πνευματικός πατήρ διακοσίων μοναχών. Μίαν ημέραν ήλθε εις το κοινόβιον αυτού εις πτωχός γέρων ασκητής και παρεκάλει τον θυρωρόν να τον αναγγείλη εις τον ηγούμενο, τον οποίον σημειωτέον ετίμων και εδόξαζον πολύ οι άνθρωποι.
Ο θύρωςρος απεφάσισε χωρίς διάθεσιν να εξυπηρετήση τον άγνωστον αυτόν πτωχόν, ο οποίος ετύγχανε γνωστός του ηγουμένου του.
Όταν επλησίασε ο θυρωρός τον ηγούμενον διά να του αναγγείλη περί της αφίξεως του γέροντος ασκητού, τον εύρε να συνομιλεί μετά πολλών επισήμων.
Σε μια στιγμή πρόλαβε και του ανέφερε περί της επισκέψεως του πτωχού και γνωστού του μοναχού. Μόλις τον ήκουσεν ο ηγούμενος του απαντά μετ’ οργής:
– Δεν βλέπεις ότι συζητώ με τους επισήμους αυτούς ανθρώπους; Άφησέ με τώρα, μη με ενοχλείς.
Τρομαγμένος ο θυρωρός έφυγε σιγά – σιγά και ανέφερε εις τον πτωχόν γέροντα τον λόγον διά τον οποίον δεν ημπορούσε να τον δεχθή ο ηγούμενος. Τότε ο ασκητής κάθησε και περίμενε μεθ᾽ υπομονής εις το θυρωρείον.
Κατά την 11ην πρωινήν ένας πλούσιος έφθασε εις το μοναστήρι. Αμέσως ο θυρωρός έτρεξε να τον αναγγείλη εις τον ηγούμενο, ο οποίος ευθύς κατέβηκε εις το θυρωρείον και τον υπεδέχθη μετά πάσης φιλοφροσύνης.
Τότε βρήκε την ευκαιρίαν και ο πτωχός ασκητής να πλησιάση τον καθηγούμενον και να τον παρακαλέση ότι επιθυμεί να του μιλήση.
Ο Αββάς όμως τον περιεφρόνησεν χωρίς να του δώση ουδεμίαν σημασίαν και εισήλθε μετά του πλουσίου εις την Μονήν διά να τον φιλεύση.
Αφού τελείωσε το πλούσιον γεύμα ο πλούσιος ετοιμάσθηκε να αναχωρήση, ο δε Αββάς τον συνώδευσε μέχρι του θυρωρείου φιλοφρονέστατα. Εν συνεχεία αιχμαλωτισμένος από τας πολλάς φροντίδας ούτε θυμήθηκε καν τον πτωχόν ασκητήν.
Όταν πλέον βράδιασε, και αφού κανείς δεν εφώναξε τον ευλογημένον εκείνον ξένον, ούτε καν του έδωσε καμμίαν προσοχήν, ήλθε πάλιν εις τον θυρωρόν και του παρήγγειλε να είπη τα εξής εις τον ηγούμενον:
– Αφού θέλεις την δόξαν των ανθρώπων, εγώ, ανταμείβων την προηγουμένην σου άσκησιν και τον καλόν τρόπον της ζωής σου, θα σου στείλω από τα τέσσαρα σημεία του ορίζοντος επισκέπτας, επειδή σου αρέσουν αι επισημότητες και αι τιμαί. Αλλά δεν θα δοκιμάσης όμως ποτέ τα αγαθά της επουρανίου Βασιλείας μου!
Από τα λόγια αυτά ανεγνωρίσθη ότι ο πτωχός αυτός ήτο ο παντοκράτωρ Κύριος.
Απόσπασμα από τον «Μικρό Ευεργετινό» του Ιερομοναχού Καλλινίκου Αγιορείτου.
