Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της εποχής μας είναι οι μετακινήσεις των ανθρώπων από τόπο σε τόπο με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και αριθμούς. Δεν αναφέρομαι στις μαζικές μετακινήσεις με προορισμό κυρίως την Ευρώπη, ενδεών λαών, που βιώνουμε στις μέρες μας.
Αναφέρομαι στις άλλες μετακινήσεις που έχουν πάρει πρωτοφανείς διαστάσεις στην εποχή μας. Αυτές οφείλονται κυρίως στην εξέλιξη της τεχνολογίας, στις νέες δομές του εμπορίου, στις πολυσύνθετες μορφές της παγκόσμιας οικονομίας, στην ανάπτυξη του δικτύου των μέσων μεταφοράς, στις απίστευτες ταχύτητες, που μειώνουν το χρόνο και το κόστος για τη διάνυση απεράντων αποστάσεων και σε πλείστους άλλους λόγους.
Έτσι λοιπόν ο σύγχρονος άνθρωπος για διάφορους λόγους αναγκάζεται ή επιλέγει να ταξιδεύει ακατάπαυστα. Ταξιδεύει για επαγγελματικούς λόγους, για ανεύρεση εργασίας, για αναζήτηση καλύτερων όρων αμοιβής, για πλουτισμό της γνώσης του, για εκτέλεση οικογενειακών και κοινωνικών υποχρεώσεων, για αναψυχή, ακόμα και για να μειώνει την ανία του από την ακινησία και τη στασιμότητα στον τόπο κατοικίας του.
Μέρα και νύχτα αεροπλάνα, πλοία, τρένα, αυτοκίνητα, διασχίζουν γη, θάλασσα και αέρα και μεταφέρουν αμέτρητα πλήθη, για διάφορους προορισμούς, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.
Καθημερινά λοιπόν εκατομμύρια συνανθρώπων μας βρίσκονται μέσα σε κάποιο μέσο μεταφοράς και ταξιδεύουν.
Η Εκκλησία μας έχει από παλιά περιλάβει, στα κείμενα των ακολουθιών της, σχετικές δεήσεις, για ευόδωση των εν κινήσει ανθρώπων, όπως το «τοις πλέουσι σύμπλευσον τοις οδοιπορούσι συνόδευσον..»
Θα ήταν κατά την ταπεινή μου γνώμη πληρέστερη η σχετική δέηση εάν περιλάμβανε και αυτούς που κινούνται με τα σύγχρονα μέσα μεταφοράς, δηλαδή εάν είχε το ακόλουθο περιεχόμενο:
«Κύριε, τοις ιπταμένοις, δορυφόρησον.
Τοις πλέουσι, σύμπλευσον.
Τοις τροχιοδρομούσι, σύνδραμε.
Τοις εποχουμένοις και οδοιπορούσι συνόδευσον….»
