Γνώρισα τον Αναστάσιο Γιαννουλάτο ως λαϊκό θεολόγο , όταν ήρθα στην Αθήνα, για να φοιτήσω στην Νομική Σχολή τον Νοέμβριο του 1956. Ήταν μέλος της χριστιανικής αδελφότητος «ΖΩΗ» και εγώ μέλος της Χριστιανικής Φοιτητικής Ένωσης. Όταν τον Ιανουάριο του 2025 ήλθε από την Αλβανία ο Αναστάσιος με βαρειά επιδείνωση της υγείας του, άρχισα να σκέπτομαι, ότι πρέπει να γράψω τουλάχιστον ένα χρονογράφημα στην καλαματιανή εφημερίδα «Μεσσηνιακός Λόγος», με την οποία συνεργάζομαι. Το έγραψα με τη σκέψη να το στείλω, αν και όταν η υγεία του Αρχιεπισκόπου φαινόταν ότι δεν θα είχε καλή έκβαση.
Και επήλθε ο θάνατος εν μέσω αγωνίας, αλλά και θαυμασμού του θρησκευόμενου και μη λαού και συνεχών τηλεοπτικών εκπομπών, αφιερωμένων στο πλουσιότατο εκκλησιαστικό και κοινωνικό έργο του Αναστασίου. Θεώρησα, ότι ένα απλό χρονογράφημα και μάλιστα για ένα συγκεκριμένο γεγονός ήταν κάτι ας΄μαντο και τελικά δεν το έστειλα. Την παραμονή της εξοδίου του ακολουθίας που μίλησα στον τηλεοπτικό σταθμό Best της Καλαμάτας, για άγνωστες πτυχές του έργου του Αναστασίου, αλλ’ ούτε και το ημίωρο της εκπομπής στάθηκε αρκετό να με σταματήσει, εν όψει και των σχολίων μερικών απ’ όσους είδαν την εκπομπή, ότι για πρώτη φορά άκουσαν ενδιαφέροντα περιστατικά από τη ζωή και το έργο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αλβανίας. Κατέληξα στο να γράψω περισσότερα περιστατικά για την ενημέρωση φίλων και λοιπών αναγνωστών εις ένδειξιν χρέους, σεβασμού και με γάλης τιμής στο πρόσωπο του Αναστασίου,
Κάτι από την παιδική του ηλικία
Ένας φίλος, που συνδεόταν με την οικογένεια του Αναστασίου, μου διηγήθηκε το εξής περιστατικό. Όταν ο Αναστάσιος ήταν 5 ή 6 ετών την ώρα του φαγητού ρώτησε τον πατέρα του, πού είναι ο Θεός. Στην κλασική απάντηση ότι είναι πανταχού παρών συνέχισε να ρωτά διαδοχικά, αν είναι και μέσα στο σπίτι τους, αν είναι στο τραπέζι τους και αν είναι μέσα στο πιάτο του, παίρνοντας καταφατικές απαντήσεις. Όταν τελείωσε το φαγητό του, είπε: «τον έφαγα όλον τον Θεό, που ήταν μέσα στο πιάτο μου». Προφανώς, κινούμενος από ένστικτο, θέλησε, τρώγοντας τον Θεό με το φαγητό του, να ενστερνιστεί όλη την παρουσία του Θεού και να την κρατήσει μέσα του, πράγμα που το κατόρθωσε σε όλη του τη ζωή. Μπορεί να ήταν μία παιδική αφελής εξήγηση, μπορεί να ήταν και ένας πρόωρος θείος φωτισμός, για να προσημάνει τα μέλλοντα.
Ο Αναστάσιος ήθελε τον Θεό μέσα του, για να τον βιώσει και να του παραδώσει νου και καρδιά. Και ο Θεός τον ευλόγησε. Αριστούχος μαθητής, φοιτητής και πτυχιούχος, εξαίρετος θεολόγος και ομιλητής, φωτεινός κληρικός και ιεραπόστολος, πανεπιστημιακός καθηγητής, τιτουλάριος επίσκοπος, Αρχιεπίσκοπος, κοινωνικός εργάτης με πανελλήνια και διεθνή αναγνώριση. Να τι κατάφερε ένα παιδάκι, που «έφαγε» όλον τον Θεό.
Στα πρώτα φοιτητικά μου χρόνια
Όταν γνώρισα τον Αναστάσιο, ήταν κατηχητής στο Ανώτερο Κατηχητικό της ενορίας του Αγίου Κωνσταντίνου Ομονοίας, στο οποίο μετέβαιναν και μαθητές από διάφορα σημεία της Αθήνας, για να τον ακούσουν, αφού διέθετε ένα πρωτόγνωρο τρόπο κατηχητικής επικοινωνίας με τη νεότητα. Πολλά χρόνια αργότερα με πληροφόρησαν συνάδελφοί μου δικαστικοί ότι παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον τα μαθήματα του Αναστασίου. Από τη τηλεόραση άκουσα και πρόσωπα, τα οποία βρίσκονται στην ενεργό πολιτική ζωή, ότι υπήρξαν ακροατές του. Απολάμβανα και εγώ, ως φοιτητής, ομιλίες και παρακολουθούσα τις δραστηριότητές του.
(Συνεχίζεται)
