(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ήλθε κάποια φορά μια γυναίκα, η κυρα-Λένη, εκεί στην έρημο που πηγαίνω, στην βόρειο Εύβοια, και μου έφερε τα γίδια της.
Μου είπε εκεί που ήμουν, στο τσιμέντο:
– Μπορείς να κάνεις μια προσευχή για τα γίδια μου, γιατί δεν πάνε καλά;
Σηκώθηκα πάνω.
Ήλθαν μόνα τους, δεν μου τα έφερε.
Άπλωσα τα χέρια μου και διάβαζα ευχή.
Ήταν όλα κοντά μου, σηκώσανε τα κεφαλάκια τους και με κοιτάζανε.
Ένας τράγος ζύγωσε κοντύτερα.
Έσκυψε, μου φίλησε το χέρι.
Ήθελε να τον χαϊδέψω. Τον χάιδεψα, ευχαριστήθηκε.
Με τριγυρίσανε όλα και κοιτάγανε κατά πάνω.
Με κοιτάγανε στο πρόσωπο. Τα ευλογούσα.
Εγώ μιλούσα, έκανα προσευχή.
Κάποτε είχαμε ένα σκυλί.
Άμα με έβλεπε έξω, ερχόταν, παπ!, μου φιλούσε το χέρι, με γέμιζε σάλια κι έφευγε, για να μην το μαλώσω.
Απόσπασμα από το βιβλίο, «Βίος και λόγοι», έκδοση Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Χανιά 2023.
