(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
[Διηγείται ο Μητροπολίτης Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας κυρός Νεκτάριος]: Μπορώ όμως να μιλήσω και για τη νηστεία του. Τέσσερις με πέντε φορές εν ζωή όσο ήταν, πήγα στο κελλί του [ο Γέροντας Σάββας της Καλύμνου ο οποίος διετέλεσε και υποτακτικός του Αγίου Σάββα της Καλύμνου].
Η λιτότητά του ήταν απαράμιλλη. Σ’ ένα μπρίκι μέσα έβραζε δυο-τρία κουκιά, λίγη φακή νερόβραστη έτρωγε και κανένα παξιμάδι. Αλλά και αυτά μόνο το Σαββατοκύριακο. Νηστεία, προσευχή, σιωπή, λοιπόν, και ακατακρισία μεγάλη.
Τα χαρίσματα δε αυτά, πρέπει να πω, ότι όλος ο λαός της Καλύμνου ιδιαίτερα τα τιμούσε. Κάθε που κατέβαινε, συναγωνιζόταν ποιος θα του φιλήσει το χέρι, να πάρει την ευλογία του.
Όταν αρρώστησε, του τηλεφώνησα για να τον κατεβάσω στο νοσοκομείο. «Όχι, σε παρακαλώ, δεν θέλω να έλθω στο νοσοκομείο», μου είπε.
Έκανε όμως υπακοή στον επίσκοπο και δέχθηκε.
Οι ιατροί μου είπαν από την αρχή, πως είχε ειλεό, δηλαδή αν μέσα σε λίγες ημέρες δεν κάνει εγχείρηση, θα πεθάνει.
Παραδόξως δεν είχε πόνους κι απ’ την άλλη δεν μπορούσαν να τον χειρουργήσουν, γιατί από την αφαγία το έντερο ήταν σαν τσιγαρόχαρτο. Τους είπα να τον αφήσουν κι ο Θεός βοηθός.
Έζησε έτσι 40 ημέρες!
Πήγαινα τακτικά στο νοσοκομείο και μια μέρα μου λέει: «Ευλογημένε, κάθησε εκεί στην καρέκλα, μην κάθεσαι εδώ». «Μα γιατί Γέροντα, θέλω να καθήσω κοντά σου». «Ε, δεν βλέπετε τους αξιωματικούς, που έχουν έλθει στο δωμάτιό μου»; Κατάλαβα ότι είχε αγγελικές επισκέψεις.
Σηκώθηκα και κάθησα όπου μου είχε υποδείξει.
Και άλλη μία φορά τον είχε επισκεφθεί ο άγιος Σάββας [ο Γέροντάς του Άγιος Σάββας της Καλύμνου] στο νοσοκομείο.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, ο «Γέροντας της σιωπής και των δακρύων Σάββας της Καλύμνου (1903-1992), Άγιον Όρος 2002.
