(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος) makrinamakrinamakrinamakrinamakrina
Γρηγορίου Νύσσης
Επιστολή για τον βίο της Οσίας Μακρίνας
Απόσπασμα
Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2025/07/agios-grigorios-nyssis-gia-agia-makrina-filosofise-gia-tin-psychi-kai-aneptyxe-tin-aitia-tis-anthropinis-yparxis/
20. Εμείς λοιπόν χαρήκαμε για την ευχάριστη είδηση και απολαμβάναμε την παρούσα κατάσταση. Κι ήταν αυτά που χαιρόμασταν ποικίλα, πλημμυρισμένη με κάθε ευχαρίστηση η προετοιμασία τους καθώς η λαχτάρα της μεγάλης έφθανε μέχρις αυτά.
Κι όταν πάλι παρουσιάστηκα εμπρός της, δεν άφηνε να περνώ την ελεύθερη ώρα μόνος μου. Ξεκίνησε τον λόγο από όσα έζησε στα παιδικά της χρόνια και τα εξιστορούσε όλα σαν να ήταν γραμμένα σε συνεχή λόγο και όσα θυμόταν από τη ζωή των γονέων και όσα έφερνε στη θύμησή της πριν από τη δική μου γέννηση και την κατοπινή μου ζωή. Σκοπός της διηγήσεώς της ήταν η ευχαριστία στον Θεό.
Αποδείκνυε ότι ο βίος των γονέων μας ήταν λαμπρός και ξακουστός στον τότε κόσμο όχι τόσο για την περιουσία τους, όσο γιατί ευλογήθηκε από την αγάπη του Θεού.
Η περιουσία των γονέων του πατέρα μας είχε δημευτεί, γιατί ομολόγησαν πίστη στον Χριστό και ο προπάτορας της μητέρας μας φονεύτηκε από του βασιλιά την οργή και δόθηκε η περιουσία του σ’ άλλα αφεντικά.
Κι όμως, σε τόσο μεγάλο βαθμό αυξήθηκαν τα αγαθά τους με την πίστη που είχαν, ώστε να μην υπάρχει άλλος γνωστότερος από αυτούς.
Και πάλι, όταν η περιουσία τους είχε μοιραστεί σ’ εννιά μέρη, όσος και ο αριθμός των παιδιών, τόσο για τον καθένα αυξήθηκε με την ευλογία του Θεού το μερίδιό του, ώστε η κληρονομιά να ξεπερνά το βιος των γονέων.
Της Μακρίνας η περιουσία ήταν τόση απ’ αυτά που δόθηκαν στ’ όνομά της σύμφωνα με την ίση στους αδελφούς διανομή, που να μην υστερήσει καθόλου από τους άλλους, αλλά όλα να ρυθμιστούν από τα χέρια του ιερέα σύμφωνα με τις εντολές του Θεού.
Και η ζωή της τέτοια έφθασε να γίνει από την πλούσια ευλογία του Θεού, ώστε ποτέ να μην παύσουν τα χέρια της να εργάζονται του Θεού το θέλημα.
Ούτε ποτέ της πάσχισε να προσβλέψει σε ανθρώπινη δόξα. Ποτέ δεν έκανε φιλανθρωπία ξεκινώντας από κάποια ανθρώπινη ευεργεσία. Ποτέ δεν περιφρόνησε αυτούς που ζητούσαν ούτε ποτέ αναζήτησε αυτούς που προσφέρουν.
Κι αυτό γιατί ο Θεός κρυφά περίσσευε, σαν να ‘ταν σπέρματα, τις μικρές ευκαιρίες που δημιουργούν τα έργα και πολλαπλασίαζε τον γόνιμο καρπό με τις ευλογίες του.
21. Κι εγώ, όταν διηγόμουν τις ταλαιπωρίες μου πρώτα για τον βασιλιά Ουάλεντα, που με καταδίωκε για την πίστη μου, έπειτα για τη σύγχυση που έφερναν οι αιρέσεις στις Εκκλησίες, πράγμα που μας οδηγούσε σε καμάτους και αθλήματα, «Δεν θα παύσεις», λέει, «να φαίνεσαι αχάριστος για τις δωρεές του Θεού; Δεν θα θεραπεύσεις την αχαριστία της ψυχής σου; Δεν θα συγκρίνεις τα παθήματά σου με τα παθήματα των πατέρων μας;
Και όμως στον κόσμο αυτόν για τούτο ιδιαίτερα καυχόμαστε, γιατί είμαστε ευτυχισμένοι και γιατί μας θεωρούν ότι καταγόμαστε από ευγενική γενιά. Ο πατέρας μας», λέγει, «λογαριάζονταν για την εποχή εκείνη ξακουστός στη μόρφωση, αλλά η φήμη του έφτανε μόνο μέχρι τα δικαστήρια του τόπου μας.
Έπειτα απ’ αυτά, αν και ξεπερνούσε στην ικανότητα του λόγου τους άλλους, δεν βγήκε η φήμη του έξω από τον Πόντο, αλλά του ήταν αρκετό να είναι φημισμένος στην πατρίδα του. Συ όμως», είπε, «είσαι ονομαστός στις πόλεις και στους δήμους και στα έθνη και σένα στέλνουν και σε προσκαλούν οι Εκκλησίες για ενίσχυση και δεν βλέπεις τη χάρη; Ούτε καταλαβαίνεις την αιτία των τόσο μεγάλων αγαθών, ότι οι ευχές των γονέων σε ανεβάζουν ψηλά χωρίς εσύ να διαθέτεις καμία ή λίγη από μόνος σου για τον σκοπό αυτόν προετοιμασία;»
Από το βιβλίο του Δημητρίου Τσάμη, «Μητερικόν», τόμος Α’, έκδοση της Αδελφότητας «Η Αγία Μακρίνα», Θεσσαλονίκη 1990.
