Υψηλό ανάστημα εναρέτου βιοτής, ύψος ταπεινού φρονήματος, ύψος εργατικότητος, ύψος φιλανθρωπίας, ύψος πνευματικότητος, ύψος διαρκούς επικοινωνίας με τον αγαπημένο του Ιησού, στον οποίο απευθυνόταν σε κάθε στιγμή της ζωής του λέγοντας με θαυμασμό η με απορία στους συνομιλητές του, «Κύριε, ελέησον», αναδείχθηκε ο πολυσέβαστος και τώρα πολύκλαυστος Γέροντας Ισίδωρος. Ο Γέροντας των Μετεώρων και ηγούμενος μέχρι πρόσφατα της Μονής του Βαρλαάμ ανέβηκε από το ύψος των Μετεώρων στο ύψος του ουρανού. Η ισάγγελη πολιτεία του του έδωσε τα φτερά για να πετάξει και να συναριθμηθεί στην χορεία των αγγέλων, να γίνει ουρανοπολίτης.
Για να ανέβει κανείς στο ύψος των Αγίων Μετεώρων χρειάζεται κόπος σωματικός και ιδρώτας. Για να εγκαταβιώσει στο ύψος των Αγίων Μετεώρων χρειάζεται κόπος πνευματικός και πόθος αναβάσεως της κλίμακος των αρετών συνεπικουρούμενου βέβαια από τον αγωνοθέτη και στεφοδότη Κύριό μας. Για να ανέβει τέλος από το ύψος των Αγίων Μετεώρων στο ύψος του ουρανού χρειάζεται νυχθήμερος αγώνας προς τις δυνάμεις του σκότους, ψυχοκαθαρτικά δάκρυα, αέναος δοξολογία του Λυτρωτού των ψυχών μας, αποταγή κάθε κοσμικού φρονήματος καίτήρηση των πατρικών παραδόσεων.
Ο Γέροντας Ισίδωρος, ο αρχαιότερος των πατέρων της ιεράς πολιτείας των Αγίων Μετεώρων, κατόρθωσε να ανέβει στο ύψος του βράχου του Βαρλαάμ, να εγκαταβιώσει σε αυτόν, να τον δείξει φάρο τηλαυγέστατο Ορθοδοξίας, φιλανθρωπίας, παλαίστρας αγωνιστών πατέρων, καρδιακής φιλοξενίας και πυξίδας προς τις επάλξεις του ουρανού χιλιάδων ψυχών. Αποφεύγοντας τους επαίνους και τις τυμπακοκρουσίες ανακαίνισε το Μοναστήρι του, είλκυσε νέους μοναχούς και το κατέστησε κυψέλη πνευματικότητος, όπου όλοι μας γευόμαστε το μέλι των κόπων και θυσιών σου. Με την απλότητα των τρόπων και λόγων του μας έδειξε ότι ο Χριστός μας, για να μας ανεβάσει το ύψος της αρετής χρειάζεται αγάπη κενωτική και φρόνημα ταπεινό. Δεν ταπεινολογούσε, ταπεινοφρονούσε, προσευχόταν συνεχώς και αγωνιζόταν ακατάπαυστα έχοντας μόνιμα στα χείλη του το «Κύριε, ελέησον».
Ο αγώνας του στον βράχο του Βαρλαάμ του έδωσε φτερά για να πετάξει και να κατασκηνώσει στο ύψος του ουρανού, να εγκαταλείψει την ισάγγελη πολιτεία, για να συναριθμηθεί στην χορεία των αγγέλων. Άφηνε ο Γέροντας Ισίδωρος τις βιοτικές του μέριμνες στον Θεό έχοντας ακράδαντη πίστη στα λόγια Του: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιωάν. ιε΄ 5), και ποθούσε με την βοήθειά Του να πετάξει πολλές φορές ρωτώντας ενδόμυχα: «Τις δώσει μοι πτέρυγας ωσεί περιστεράς και πετασθήσομαι και αναπαύσω;» (Ψαλμ. 54, 7). Είχε την πεποίθηση ότι οΧριστός μας είναι αυτός που δίνει φτερά στον άνθρωπο, δίνει φτερά στον νού του ανθρώπου να πετάξει σε υψηλές επάλξεις, στα ουράνια σκηνώματα, να περιπολεύσει στο θρόνο της μεγαλωσύνης Του. Έλεγε ότι αν δεν δώσεις αίμα δεν παίρνεις πνεύμα. Και ήξερε ότι τα κλειδιά που ανοίγουν τα φτερά, για να πετάξει ο άνθρωπος, τα κρατούν καλά οι αρετές της αγάπης, της προσευχής, της ελεημοσύνης, τήςασκήσεως,της ακτημοσύνης, του ακατακρίτου, της μακροθυμίας, της αμνησικακίας και της συγχωρητικότητος.Αυτές τις αρετές είχε αναπτύξει ο Γέροντας Ισίδωρος και με αυτές πέταξε από το ύψος των Αγίων Μετεώρων στο ύψος του ουρανού.
Ενθυμούμαι την απλότητα των λόγων του με το πνευματικό βάθος, την εύλαλη πολλές φορές σιωπή του, την ηρεμία του, την σημασία που έδινε στα λεγόμενά μας κι’ ας ήταν λόγια ασυνάρτητα, και την διδασκαλία του με παραδείγματα ζωής. Οι ευχές του, είμαι βέβαιος, ότι από τον ουρανό θα συντροφεύουν τον σεβάσμιο Μητροπολίτη του Σταγών και Μετεώρων κ. Θεόκλητο, τον πανοσιολογιώτατο και άξιο διάδοχό του, Γέροντα Βενέδικτο, την μοναστική του συνοδεία, τα πνευματικά του τέκνα και όλους θάμάς συντροφεύουν και θα μας βοηθούν στην ανύψωσή μας από τον κόσμο των παθών στον κόσμο της απαθείας και της εν Χριστώ τελειώσεως.
