«Τράνωσον την γλώτταν Σωτήρ μου. Πλάτυνόν μου το στόμα και πληρώσας αυτό, κατάνυξον την καρδίαν μου, ίνα οίς λέγω ακολουθήσω και α διδάσκω ποιήσω πρώτος. Πας γαρ ο ποιών και διδάσκων, φησίν, ούτος μέγας εστίν . Εάν γαρ λέγω μη πράσσων, ως χαλκός ηχών λογισθήσομαι. Διο λαλείν μοι τα δέοντα και ποιείν τα συμφέροντα δώρησαι, ο μόνος γινώσκων τα εγκάρδια», δηλαδή σε απλή μετάφραση:
«Σωτήρα μου κάνε μεγάλη τη γλώσσα μου, πλάτυνε το στόμα μου και αφού το γεμίσεις με τη χάρη σου, δώσε κατάνυξη στην καρδιά μου, ώστε αυτά που λέγω και διδάσκω να τα κάνω πρώτος πράξη. Γιατί ο καθένας που ποιεί και διδάσκει, λένε ότι είναι μεγάλος. Εάν βέβαια λέγω μόνο χωρίς να κάνω πράξη τα λόγια μου τότε λογίζομαι σαν ένας τενεκές που κάνει θόρυβο. Γι αυτό κάνε ώστε να κηρύττω τα σωστά και να πράττω τα συμφέροντα, γιατί μόνο εσύ γνωρίζεις τα κρυφά της καρδίας μου».
Αυτά το λόγια διαβάσαμε την Κυριακή 29 Ιουνίου στον «Οίκο» της ακολουθίας του όρθρου των αγίων Πέτρου και Παύλου. Δεν ξέρω πόσοι τα προσέξαμε και πόσοι καθίσαμε να τα φιλοσοφήσουμε λίγο, και φυσικά μετά από λίγο ψάλαμε τις Καταβασίες που ήταν το γνωστό και χιλιοψαλλόμενο «Ανοίξω το στόμα μου και πληρωθήσεται πνεύματος…» και πριν προλάβει ο χορός των ψαλτών να ολοκληρώσει τις καταβασίες, άνοιξαν όλα τα στόματα, όχι για να «προφέρουν λόγον της βασιλίδι Μητρί…», αλλά για να πουν απλά τη γνώμη τους, να συμβουλέψουν Ηγουμένους και Μητροπολίτες, να διαμαρτυρηθούν και να χλευάσουν, να καταγγείλουν και να απαξιώσουν, να υποτιμήσουν πρόσωπα και πράγματα, να βρίσουν ο καθένας με τις αρχές του, να «θεολογήσουν» κάνοντας μαθήματα θεολογίας σε ανθρώπους που έταξαν στόχο τους να κάνουν το δόγμα πράξη και εμπειρία ζωής, για πολλά χρόνια, κι όλα αυτά εξ αιτίας μιας επισκέψεως στο Άγιο Όρος.
Δεν μένω στα πρόσωπα, γιατί εκ πείρας γνωρίζω ότι στο Περιβόλι της Παναγιάς μπήκαν κλέφτες και αγίασαν, μπήκαν ληστές και αξιώθηκαν χάριτος, μπήκαν πόρνοι και μοιχοί και έγιναν αγνοί ως περιστερές, μπήκαν καθάρματα και καταξιώθηκαν να κοσμούν τις καμάρες και τα τόξα των ναών μας ως άγιοι! Ποτέ κανένας άγιος και καμιά Παναγιά δεν απέτρεψε κανέναν να Την πλησιάσει, γιατί κράτησαν μέσα στη σκέψη τους ζωντανή την αίσθηση της αγάπης και της ανοχής με το: «Τον ερχόμενον προς με , ου μη εκβάλλω έξω». Ποια Μάνα θα το έκανε αυτό άλλωστε, στα ατίθασα και άρρωστα παιδιά της.
Κάποτε μια παρέα νεαρών βρεθήκαμε στο ηγουμενείο της Σιμωνόπετρας με τον άγιο Καθηγούμενο π.Αιμιλιανό και μας ρώτησε για τον σκοπό της επισκέψεώς μας. Αφελώς του είπαμε ότι ήρθαμε να γνωρίσουμε την αγιότητα και τους αγίους του Άθωνα. Χαμογέλασε και είπε: «Και προφανώς δεν τους είδατε ούτε στη Δάφνη να σας χαιρετούν ούτε στα κελιά να σας κουνάνε το μαντήλι. Γιατί η αγιότητα κρύβεται. Και ξέρετε, είπε το άγιο Όρος δεν είναι άγιο επειδή το κατοικούν άγιοι, αλλά γιατί είναι το Περιβόλι της Παναγιάς, που είναι η έφορός του, κι εμείς εδώ δεν ερχόμαστε ως άγιοι, αλλά ως αμαρτωλοί που θέλουμε να αγιάσουμε. Λιμάνι και νοσοκομείο είναι το Αγιονόρος, και εμείς όλοι αποζητούμε την θεραπεία από τα πάθη μας και μας φροντίζει και πας περιθάλπει ως Μητέρα η Κυρία Θεοτόκος»!!!
Νοσοκομείο λοιπόν !!! Και δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ, σε ένα νοσοκομείο με εκατοντάδες ασθενείς και με χιλιάδες ασθένειες, οι ασθενείς να αποφασίζουν ποιος άλλος θα έρθει για νοσηλεία ή θεραπεία, ή πολύ περισσότερο να δείχνουν τα αρνητικά αισθήματά τους σε όποιον τολμούσε να προσφύγει στην όποια θεραπεία.
Όταν κάποτε ο Χαρίλαος Φλωράκης, γνωστός για τις «θρησκευτικές» πεποιθήσεις του, αποφάσισε και επισκέφθηκε το Άγιο Όρος , ακούστηκαν αρκετά για το ποιόν του, που έφταναν μέχρι την ανθρώπινη εξουθένωση. Κουβεντιάζοντας το θέμα με τον σοφό και φιλοαγιορείτη Δάσκαλό μου Ιωάννη Φουντούλη, θυμάμαι πως σχολίασε: «Κατάλαβες; να θέλεις ν’ αγιάσεις και να μη σ΄αφήνουν!!!» και σχολίασε με πίκρα και κάποιες δηλώσεις μοναχών που ήταν αρνητικοί και έντονα κριτικοί στην επίσκεψη αυτή, λέγοντας: «Πώς και με ποιο δικαίωμα άνθρωποι που φιλοξενούνται στο Περιβόλι της Παναγιάς, αποφασίζουν ποιοι άλλοι θα μπουν μέσα για να αναζητήσουν λύτρωση;» και βέβαια όταν αργότερα ζήτησε ο εν λόγω πολιτικός να εξομολογηθεί και να ταφεί ως χριστιανός, οι γλώσσες εσίγησαν! Ακόμα θυμήθηκα τον άγιο Γέροντα Αθανάσιο τον Ιβηρίτη, που έμενε πάντα δίπλα στη Παναγία την Πορταϊτισσα, να μας μιλάει για τη μετάνοια, και πως το αυτί του πνευματικού είναι «αποχωρητήριο», από τις βρωμιές που ακούει από τους επισκέπτες , γι αυτό κι ο κόσμος έρχεται στο Άγιο όρος αναζητώντας ένα «σκουπιδοτενεκέ» για να πετάξει τις βρωμιές του, έλεγε ο Γέροντας με ένταση. Ας σιωπήσουν λοιπόν όλοι οι «καθαροί»!!!
Κανένας δεν μπορεί να ξέρει και να διαβάζει τα μύχια της ψυχής των προσκυνητών του αγ.Όρους, όπως και κανένας δεν ξέρει πότε η χάρις θα επισκιάσει τον κάθε αμαρτωλό. Ας αφήσουμε και κάτι στην θεία Του πρόνοια και στην μητρική αγάπη της Εφόρου του Αγίου Όρους. Καμιά φορά συλλογίζομαι πως ανήκουμε στην ομάδα εκείνη των ανθρώπων που κατηγορούσαν τον Ιησού ότι «εσθίει και πίνει μετά τελωνών και πορνών», που πήγαινε στο σπίτι του κλέφτη Τελώνη, απάλλασσε την πόρνη από την ανομία της και πρόσφερε «ύδωρ ζων» σε μια άλλη αμαρτωλή στη Σαμαρείτιδα Φωτεινή, κι ανεχόταν για τρία χρόνια έναν κλέφτη και προδότη δίπλα του που τον είχε και μαθητή του.
Πόσο εύκολοι είμαστε λοιπόν στην κρίση μας και δυστυχώς και στην κατάκριση και προσπαθούμε να αλλάξουμε τον κόσμο σύμφωνα με τη δική μας δικανική λογική. Είμαστε έτοιμοι να συμβουλέψουμε Πατριάρχες, Συνόδους, Ηγουμένους, Κληρικούς και Μοναχούς, χωρίς προηγουμένως να αφουγκραστούμε τον λόγο του «οίκου» της εορτής που προαναφέραμε : «Διο λαλείν μοι τα δέοντα και ποιείν τα συμφέροντα δώρησαι, Ο μόνος γινώσκων τα εγκάρδια». Λόγος που βγαίνει άνευ χάριτος , παραμένει α-λόγος .
Καιρός λοιπόν να κάνουμε πρώτα πράξη, αυτά που απαιτούμε και διδάσκουμε στους άλλους, γιατί είναι πολύ εύκολο να καταντήσουμε «χαλκός ηχών και κύμβαλα αλαλάζοντα».
