(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Το πρόγραμμα, το παράδειγμα των Γερόντων, που δεν υποχωρούσαν παρ’ όλες τις κοπώσεις, ενώ οι ασθένειες ταλαιπωρούσαν μόνιμα τον Γέροντα, ενίσχυαν τον ζήλο μας. Όταν ο πόλεμος κατά του ύπνου δυσκόλεψε και αυτός δεν υποχωρούσε παρά τις μεθοδικές προσπάθειες, ρώτησα τον Γέροντα, πόσο κράτησε και τι έκανε, όταν αυτό συνέβη και σε αυτόν.
Εκείνος μας είπε:
«Φοβάμαι να μιλήσω, μήπως μου ξαναέρθουν πίσω, γιατί δεν ήταν μόνο πολύ ισχυρός και αδιάκοπος αυτός ο πόλεμος, αλλά παρατάθηκε σε όλη την νεότητά μου. Όταν ήμουν πολύ νέος, πριν ακόμα βρεθώ με τον πατέρα Αρσένιο και, συγκεκριμένα, όταν ήμουν στην σπηλιά του Αγίου Αθανασίου, βίαζα τον εαυτό μου πολύ στην αγρυπνία και έμεινα μία εβδομάδα[!] χωρίς καθόλου να κοιμηθώ.
Τις νύχτες στεκόμουν όρθιος ή περπατούσα και έτσι πίεζα, όσο γίνεται, την φύση για να αντισταθώ. Τελικά εκεί που στεκόμουν, τόσο με βάρυνε ο ύπνος, που έπεσα κάτω, και φαίνεται ότι χτύπησα λίγο το κεφάλι.
Το μέρος ήταν κατηφορικό και ανώμαλο με μεγάλες πέτρες, αλλά δεν κατάλαβα πότε έπεσα. Από την πολλή αϋπνία που είχα φαίνεται ότι εκεί που έπεσα εκεί και κοιμήθηκα. Μόλις συνήλθα, ξύπνησα και κατάλαβα τι είχε συμβεί.
Όταν μπήκαμε στο πρόγραμμά μας και αγωνιζόμασταν, με πολέμησε πάλι ο ύπνος πολύ και επειδή με απασχολούσε ειδικότερα η αγρυπνία, με κούραζε αυτός ο αγώνας ιδίως τον χειμώνα, που δεν μπορούσα να βγαίνω έξω από το κελλί. Εκτός από τους φυσικούς λόγους που προκαλούν τον νυσταγμό στις κανονικές ώρες, έχουμε και τον πόλεμο του διαβόλου.
Η φοβερότερη όμως μορφή αυτού του πάθους είναι όταν η Χάρις κρυφτεί από τον άνθρωπο και τον κυριεύσει η αμέλεια και ο σκοτασμός χωρίς να φαίνεται από πουθενά φως παρηγοριάς. Τότε ο αγωνιστής δοκιμάζεται πραγματικά και “ει μη ότι Κύριος ην εν ημίν, ουδείς ημών αντιστείν ηδύνατο εχθρού πάλευσμα” και όντως “οι νικώντες ένθεν υψούνται”».
Κάποτε, σε μία τέτοια περίπτωση που αδυνάτισε το σώμα μου και δεν άντεχε στην αγρυπνία, είχα δοκιμαστεί πολύ. Αγωνιζόμουν να μην συμβιβασθώ, έφθασα όμως στο τέλος της αντοχής μου.
Τότε σταμάτησα για μία στιγμή και περίλυπος δάκρυσα και είπα· “Κύριε, και την προαίρεση του ανθρώπου θα λυγίσουν;”.
“Αμέσως μία γλυκιά φωνή ακούστηκε από μέσα μου και μου είπε· “δεν τα υπομένεις όλα για την αγάπη μου;”.
Τότε το σκοτεινό και βαρύ σύννεφο έφυγε από πάνω μου και έγινα σαν μικρό παιδί. Έπεσα κάτω και με δάκρυα και χαρά πνευματική φώναζα· “ναι, Κύριέ μου, για σένα και βοήθησε την αδυναμία μου”.
Μετά από αυτό ήμουν για πολύ καιρό ήσυχος από την μάστιγα αυτή και ο αγώνας μας ήταν στραμμένος αλλού».
Ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής τιμάται στις 16 Αυγούστου.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού, ο «Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, Βίος, διδασκαλία, “Η δεκάφωνος Σάλπιγξ”», έκδοση Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου.
