(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Μια μέρα, ενώ ο Γέροντας μιλούσε με κόσμο κάτω από την ελιά, άρχισε να ακούγεται μέσα από τα φυλλώματα ένας θόρυβος, τον οποίο προκαλούσε ένα κοτσύφι.
Ο θόρυβος ήταν τόσο ενοχλητικός, που οι επισκέπτες απόρησαν: «Είναι δυνατόν να κάνη τόσο θόρυβο ένα πουλί;».
Κάποια στιγμή ο Γέροντας σήκωσε τα μάτια του προς τα πάνω και είπε: «Δεν σου έχω πει, όταν μιλάμε, να μη μας ενοχλής;».
Ο θόρυβος προς στιγμήν σταμάτησε αλλά, μόλις ο Γέροντας άρχισε να μιλάη, ξανάρχισε.
«Τι σου είπα; Σε παρακαλώ, φύγε από ‘δω!», ξαναείπε ο Γέροντας.
Ο θόρυβος σταμάτησε για λίγο, αλλά και πάλι άρχισε.
«Τελικά εσύ δεν συμβιβάζεσαι, είπε ο Όσιος, πρέπει να σε γλυκάνω».
Έστειλε κάποιον να φέρη τα λουκούμια, έβαλε ένα λουκούμι στην παλάμη του, σήκωσε τα μάτια του ψηλά και είπε: «Έλα, πάρε το λουκούμι και φύγε!».
Αμέσως, μέσα από τα φύλλα της ελιάς βγήκε το κοτσύφι και κάθησε στον ώμο του Οσίου.
«Έλα, του είπε, πάρε το λουκούμι· το χέρι μου δεν το λυγίζω!».
Το πουλάκι περπάτησε κατά μήκος του χεριού του, σταμάτησε στην άκρη της παλάμης του και άρχισε να τσιμπολογάη.
«Όχι, δεν θα καθήσης εδώ, είπε ο Όσιος, θα το πάρης και θα φύγης!».
Το πουλί κάρφωσε με το ράμφος του το λουκούμι και πέταξε μακριά. Οι δε επισκέπτες θαύμασαν βλέποντας στην αυλή της Παναγούδας την παραδεισένια αυτή σκηνή.
Ο Πατήρ Παΐσιος πρόσεχε, ώστε η επικοινωνία του με τα πουλιά και τα ζώα να μη γίνεται αντικείμενο περιέργειας και στενοχωριόταν, όταν άκουγε τις διάφορες φήμες που κυκλοφορούσαν γι’ αυτόν.
Μια φορά τον επισκέφθηκε κάποιος που είχε μαζί του και δύο παιδιά.
Μόλις μπήκε στην αυλή, του είπε:
«Έχω ακούσει για κάτι σαύρες και κάτι φίδια που έχετε, και έφερα μαζί μου και τα παιδιά. Μήπως μπορούμε να τα δούμε;».
Ο Γέροντας χαμογελώντας απάντησε: «Το τσίρκο έκλεισε»!
Απόσπασμα από το βιβλίο, ο «Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης», έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης.
