(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ο Παππούλης είδε ότι στο δρόμο στενοχώρησα τον πατέρα μου
Ο Παππούλης συνήθιζε να περνά την κανονική του άδεια στο Άγιον Όρος. Έπρεπε, όμως, κατά την απουσία του να τον αντικαθιστά κάποιος άλλος ιερεύς.
Γι’ αυτό ζήτησε από εμένα να μεσολαβήσω στον αείμνηστο πατέρα μου, να τον διευκολύνει τον μήνα Αύγουστο του έτους 1964, εάν θυμάμαι καλά. Έτσι και έγινε.
Ο πατέρας μου, που υπεραγαπούσε τον π. Πορφύριο, δέχθηκε με μεγάλη χαρά να ικανοποιήσει το αίτημά του. Όταν, όμως, επέστη ο καιρός και ανακοίνωσε τις προθέσεις του στα εκκλησιαστικά συμβούλια των χωριών Μάζι και Αγίου Ιωάννου Θεολόγου της περιοχής Αταλάντης, διότι ήταν εφημέριος και στα δύο αυτά χωριά, συνάντησε την έντονη αντίδρασή τους.
Παρά ταύτα, συνεπής στην υπόσχεση που είχε δώσει στον π. Πορφύριο, ήλθε στην Αθήνα, για να τον αντικαταστήσει.
Όμως, οι αντιδράσεις των Εκκλησιαστικών Συμβουλίων δεν έπαψαν. Αντίθετα, έγιναν πιο έντονες. Τον απείλησαν από τηλεφώνου, ότι θα τον καταγγείλουν στον Δεσπότη Φθιώτιδος, για αυθαίρετη απουσία!
Όλα αυτά τον είχαν προβληματίσει τον πατέρα μου πολύ. Γι’ αυτό στο δρόμο που πηγαίναμε να συναντήσουμε τον π. Πορφύριο κάναμε έντονο διάλογο, εγώ με τον πατέρα μου, γύρω από το θέμα αυτό και ο πατέρας μου έδειχνε έντονη την ανησυχία του, λέγοντάς μου, ότι, όπως εσύ, έτσι κι εγώ είμαι δημόσιος υπάλληλος και όπως εσύ δεν μπορείς να απουσιάζεις αυθαίρετα, το ίδιο κι εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι παρόμοιο και να αφήσω δύο χωριά, για ένα μήνα, χωρίς ιερέα.
Ο διάλογος αυτός συνεχίστηκε μέχρι που φθάσαμε απέξω από την εκκλησία του Αγίου Γερασίμου της Πολυκλινικής Αθηνών, όπου μας περίμενε ο Παππούλης.
Την ώρα που μπήκαμε στον ναό, ο Παππούλης εξήρχετο από το ιερό, μας αγκάλιασε και μας φίλησε. Μιλήσαμε για λίγο και ο πατέρας μου πήγε να προσκυνήσει τον Άγιο Γεράσιμο.
Εκείνη την στιγμή βρίσκει την ευκαιρία ο Παππούλης να με παρατηρήσει, γιατί στο δρόμο, που πηγαίναμε να τον συναντήσουμε, στενοχώρησα τον πατέρα μου!
Εγώ έκανα πως δεν κατάλαβα και αρνήθηκα κάτι τέτοιο. Εκείνος, όμως, μου τα περιέ-γραψε με όλες τις λεπτομέρειες, οπότε αναγκάστηκα να το παραδεχθώ. Τελικά, πήρε ανοιχτά το μέρος του πατέρα μου, καί, αφού μίλησε για τις ευθύνες που έχει ένας ιερέας έναντι του ποιμνίου του, κατέληξε: «Είχε δίκιο ό πατέρας σου!».
Έμεινα άφωνος και δεν ξανατόλμησα να του αποκρύψω, ποτέ, το παραμικρό.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Αναργύρου Καλλιάτσου, «Ο πατήρ Πορφύριος, ο διορατικός, ο προορατικός, ο ιαματικός», των εκδόσεων η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος.
