(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Πήγαν κάποτε γέροντες πολλοί στον Αββά Ποιμένα. Και να, ένας συγγενής του Αββά Ποιμένος είχε παιδί και το πρόσωπο του, από ενέργεια του πονηρού, στράφηκε προς τα πίσω.
Και βλέποντας ο πατέρας του το πλήθος των γερόντων, πήρε το παιδί και καθόταν έξω από το Μοναστήρι κλαίγοντας. Έτυχε δε κάποιος γέροντας να βγει.
Και βλέποντας τον, του λέει: «Τι κλαις, άνθρωπε μου;».
Και εκείνος του αποκρίθηκε: «Συγγενής είμαι του Αββά Ποιμένος. Και να, συνέβη στο παιδί μου αυτός ο πειρασμός. Και θέλοντας στον γέροντα να το φέρουμε, φοβηθήκαμε. Γιατί δεν θέλει να μας δει. Τώρα λοιπόν, αν μάθει ότι εδώ είμαι, στέλνει και με διώχνει. Αλλά εγώ, βλέποντας τη δική σας παρουσία, τόλμησα να έλθω. Λυπήσου με λοιπόν, Αββά, αν θέλεις και πάρε το παιδί μέσα και προσευχηθείτε γι’ αυτό».
Πήρε ο γέροντας το παιδί, μπήκε και χρησιμοποίησε φρόνιμο τρόπο.
Δηλαδή δεν το παρουσίασε ευθύς στον Αββά Ποιμένα.
Αλλά, αρχίζοντας από τους νεώτερους αδελφούς, έλεγε: «Σταυρώστε το παιδί».
Αφού δε τους έβαλε όλους να σταυρώσουν το παιδί ο ένας μετά τον άλλο, το έφερε ύστερα στον Αββά Ποιμένα.
Αυτός όμως δεν ήθελε να το πλησιάσει. Οι άλλοι, ωστόσο, τον παρακαλούσαν, λέγοντας: «Ό,τι όλοι, κάνε και συ, πάτερ».
Στέναξε τότε, σηκώθηκε και προσευχήθηκε, λέγοντας: «Θεέ μου, κάνε καλά το πλάσμα σου, για να μη κυριευθεί από τον εχθρό».
Και αφού το σταύρωσε, ευθύς το θεράπευσε και το γύρισε στον πατέρα του έχοντας την υγεία του.
Ο Όσιος Ποιμήν τιμάται στις 27 Αυγούστου.
Από το βιβλίο, «Είπε Γέρων… Το Γεροντικόν σε νεοελληνική απόδοση» των εκδόσεων Αστήρ.
