Γέροντας Ανανίας, Η εμφάνιση της Παναγίας στους Αποστόλους μετά την Μετάστασή της και η νέα απιστία του Αποστόλου Θωμά

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

 

Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2025/08/gerontas-ananias-kathos-etoimazotan-i-despoina-tou-kosmou-na-anachorisei-gia-tin-ano-sion-anoixan-ta-ourania/

Κι έφθασαν σε κάποιο σημείο, που εκεί συναντήθηκαν με μια ομάδα Ιουδαίων, οι οποίοι, καθώς είδαν αυτό το θαυμαστό οψίκιο, την υπέροχη αυτή ακολουθία και μοναδική, τη λιτανεία την ουράνια, και ρώτησαν τι συμβαίνει, κι έλαβαν την απάντηση πως πηγαίνουν στο μνήμα και στον τάφο τη μητέρα του Ιησού Χριστού, τον Οποίο εκείνοι εσταύρωσαν, τι συνέβη;

Παροξύνθηκαν. Εξήφθη ο ζήλος των. Ο κακώς εννοούμενος ζήλος. Και τι θέλησαν να κάνουν; Να γκρεμίσουν, ει δυνατόν, τον κράββατον, για να ρίξουν στη γη το Θεοδόχον σκήνωμα. Και όρμησαν επί το έργον.

Αλλά η Θεϊκή δύναμη και η χάρη της Κυρίας Θεοτόκου τους εμπόδισε. Τους ετύφλωσε ο Κύριος. Κι ένας, μάλιστα, που τόλμησε να ακουμπήσει το σκήνωμα, κόπηκαν, δι’ αοράτου πληγής, και τα δυο του τα χέρια. Κι έμειναν οι ταλαίπωροι εκείνοι Ιουδαίοι τυφλοί και περίφοβοι.

Αλλά η ευσπλαχνία της Παναγίας και η αγάπη του Υιού της δεν τους άφησαν έτσι. Στο βάθος των ήταν καλοί. Γι’ αυτό και μετανόησαν, γι’ αυτό που έκαμαν το ανοσιούργημα, κι άρχισαν να κλαίνε. Κι έπεσαν στα γόνατα. Και παρεκάλεσαν την Κυρία Θεοτόκο και τον Ιησού Χριστό, να τους συγχωρήσει. Κι ομολόγησαν κι εκείνοι το μέγα όνομα του Χριστού. Και πως θέλουν να γίνουν δικοί Του. Μόνο να τους ανοίξει τα μάτια.

Κι ο ένας με τα κομμένα χέρια έκλαιγε πιο πολύ, και παρακαλούσε θερμότερα. Κι η Παναγίτσα τους ευσπλαχνίσθηκε. Άνοιξαν τα μάτια τους. Πήγαν τα χέρια του ανθρώπου, που αναφέραμε, στη θέση τους, και άρχισαν να ομολογούν δυνατά το όνομα του Χριστού και να κλαίνε.

Και πήγαν στην πλατεία. Και το ‘παν και σ’ άλλους Ιουδαίους. Κι εκείνοι, οι περισσότεροι καλοπροαίρετοι, τι κάνανε; Συγκινήθηκαν και πίστεψαν! Και ακολούθησαν το ξόδι της Παναγίας! Ακολούθησαν το ξόδι της Κυρίας Θεοτόκου!

Εκείνη και νεκρά άρχισε να θαυματουργεί. Και απο τότε, μέχρι σήμερα και μέχρι τη συντέλεια του αιώνος, θα θαυματουργεί. Και κατα τη Δευτέρα Παρουσία, που θα γίνει στην Κοιλάδα του Ιωαφάτ, εκεί, στο δικό της το μνήμα, τι όμορφα πράγματα είναι αυτά!- η Κυρία Θεοτόκος, επειδή Ανέστη και Ανελήφθη και πήγε μετα σώματος στον παράδεισο, θα έλθει με τον Κύριο και τους αγγέλους, και θα είναι εκτός Κρίσεως αυτή, αφού έχει ήδη αναστεί και μεταστεί, τότε θα γίνει μεσίτρια στον Υιό και Θεό της.

Εκεί, στο μνήμα της! Στη Γεθσημανή. Στο ελαιοτριβείο. Στην πόλη της Μαρίας, όπως ονομάζουν οι ορθόδοξοι Άραβες τη Γεθσημανή.

Κι εκείνη, τότε, θα υψώσει ικέτιδας χείρας, για τελευταία φορά, στον Υιό και Θεό της, και θα Τον παρακαλέσει να συγχωρήσει τους χριστιανούς και να ελεήσει όλο τον κόσμο.

Και το λέμε και κάθε βράδυ στις Παρακλήσεις: «Και σε μεσίτριαν έχω προς τον φιλάνθρωπον Θεόν μη μου ελέγξῃς τας πράξεις ενώπιον των αγγέλων. Παρακαλώ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι εν τάχει». Και είναι η Παναγία μας μεσίτρια στον μεσίτη Χριστό. Στον μοναδικό μεσίτη, στον άνθρωπο Ιησού.

Και προχώρησαν, λοιπόν, και έφθασαν εκεί, στο Χείμαρρο των Κέδρων, στη Γεθσημανή, όπου είχε κατασκευασθεί τάφος επάνω στο βράχο. Όπως και ο Υιός της στον Γολγοθά, που ετάφη μέσα σε λαξευτόν τάφον. Που ήταν του Ιωσήφ, του από Αριμαθαίας. Εκεί, λοιπόν, οι απόστολοι κατέθεσαν το Θεοδόχον σκήνωμα. Και το εσκέπασαν.

Δεν ήθελαν, όμως, να φύγουν. Εκάθησαν εκεί τρία ημερόνυχτα. Και άκουγαν από τον ουρανό τις ψαλμωδίες και τους ύμνους των αγγέλων. Και την τρίτη ημέρα έφυγαν. Και πήγαν στο σπιτάκι της Παναγίας, να φάνε ψωμάκι. Να ξεκουραστούν, να συνέλθουν και να συνεχίσουν το μέγα τους έργο στα πέρατα της οικουμένης και ως εσχάτου της γης.

Κι όταν ήταν μαζί και έτρωγαν, άφηναν μια θέση κενή στο τραπέζι. Τη θέση του Χριστού μας. Και του έβαναν την μερίδα Του. Κι όταν τελείωναν, την ύψωναν κι έλεγαν: «Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος». Και «Κύριε Ιησού Χριστέ, βοήθει ημίν.»

Και ύστερα τη μοιραζόντουσαν μεταξύ τους για ευλογία. Έτσι και τώρα, έβαλαν τη μερίδα του Χριστού και κράτησαν κενή τη θέση Του. Κι όταν απόφαγαν και πήραν τη μερίδα του Ιησού Χριστού και υψώνοντάς την είπαν: «Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος».

Και πριν προλάβουν να πουν «Κύριε Ιησού Χριστέ, βοήθει ημίν», έγινε κάτι το πολύ συγκινητικό και συγκλονιστικό και ανεπανάληπτο. Έφθασε εκεί, μέσα σε φως ουράνιο, ολόσωμη, η Κυρία Θεοτόκος.

Και τους είπε περιχαρής, περιχαρέστατη: «Χαίρετε, μαθηταί και απόστολοι του Υιού και Θεού μου. Εγώ αναστήθηκα και με το σώμα μου. Και θα είμαι μαζί σας πάσας τας ημέρας της ζωής σας και μέχρι τη συντέλεια του κόσμου. Με όλη τη χριστιανοσύνη και την επίγεια άκτιστη Εκκλησία».

Οι απόστολοι τα ‘χασαν. Και αντί να πούνε «Κύριε Ιησού Χριστέ, βοήθει ημίν», είπαν «Υπεραγία, Θεοτόκε βοήθει ημίν». Κι από τότε έμεινε η ύψωση της Παναγίας και στα μοναστήρια και όπου ο καθένας θέλει, καθώς τρώγουν, βάνουν και τη μερίδα της Θεοτόκου και την υψώνουν στο τέλος και τη μοιράζονται όλοι για Θεομητορική ευλογία.

Κατά δε Θείαν οικονομία, όπως και με την Ανάσταση του Υιού και Θεού της, έλειπε ένας απόστολος από το ξόδι της Θεοτόκου. Και κατα την παράδοση ήταν ο Θωμάς. Ο οποίος ήλθε στη Σιών με το προσωπικό του «αεροπλάνο», τη νεφέλη, κατά την τρίτη ημέρα. Κι έφθασε εκεί στο σπίτι, που ήταν οι απόστολοι.

Και αφού είχαν εκείνοι ιδεί την Κυρά του κόσμου, ήθελε να πάει να προσκυνήσει. Λέει, «Εμείς την είδαμε». «Δεν ξέρω εγώ», λέει. Πάλι τα ίδια! «Εάν δεν δω και αν, και αν… ου μη πιστεύσω». «Ω καλής απιστίας του Θωμά! Των πιστών τα καρδίας εις επίγνωσιν ήξε». Έφερε.

Πάνε, λοιπόν, στον τάφο και ανοίγουν, να προσκυνήσει κι ο Θωμάς. Και τι βλέπουν; Το Θεοδόχον σκήνωμα, το σώμα το πανάχραντον της Κυρίας Θεοτόκου, είχε αναστηθεί. Έλειπε. Κι είχαν μείνει μόνο τα εντάφια σπάργανα. Απόδειξη της μεταστάσεώς της. Και τότε ο Θωμάς κατεχάρη κι οι απόστολοι εβεβαίωσαν, πλέον, και δια της αυτοψίας, την Ανάσταση και την Ανάληψη της Κυρίας Θεοτόκου.

Συνεχίζεται

Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη, «Θερινό συναξάρι», τόμος β’, των εκδόσεων Ακτή, Λευκωσία 2009.