«Έν τή γεννήσει τήν παρθενίαν εφύλαξας, έν τή κοιμήσει τόν κόσμον, ού κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης προς τήν ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα τής ζωής, καί ταίς πρεσβείαις ταίς σαίς λυτρουμένη, έκ θανάτου τάς ψυχάς ημών», ψάλλουμε στο απολυτίκιο της εορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η Ορθόδοξος Εκκλησία στις 15 Αυγούστου εκάστου έτους εορτάζει πανηγυρικά την Μεγάλη Θεομητορική Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και την εις Ουρανούς Μεταστάσεώς Της. Στο απολυτίκιο της εορτής αποτυπώνονται αρκετά χαρακτηριστικά στοιχεία της ζωής και της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ο τόνος του απολυτικίου αυτού είναι θριαμβευτικός και μεγαλοπρεπής συμβαδίζοντας με το σπουδαίο γεγονός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και των μηνυμάτων και των πληροφοριών που αντλούμε από αυτό το μοναδικό και θαυμαστό γεγονός. Η Παναγία υπήρξε προ τόκου, έν τόκω και μετά τον τόκο Αειπάρθενος και Αδιάφθορος, επάνω Της συγκεντρώνει την Χάρη της παρθενίας και της μητρότητας όπως πολύ χαρακτηριστικά μας διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.
Ο Άγιος Ανδρέας ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης μας διδάσκει πως το αδιάφθορο της Παρθενίας της Θεοτόκου κατά την γέννηση του Σωτήρος Ιησού Χριστού έχει ως φυσικό επακόλουθο και την μή διαφθορά του σώματός Της κατά την ώρα του θανάτου. «Ο τόκος διέφυγε την φθορά και ο τάφος δεν δέχθηκε τη διαφθορά». Η Παναγία Θεοτόκος μετά την Κοίμησή Της καθίσταται η Μητέρα της νέας κτίσεως, της Εκκλησίας του Χριστού. «Μεθόριον μεταξύ κτιστής και ακτίστου φύσεως», όπως λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, η Θεοτόκος έγινε η «νέα Εύα», δι’ αυτής γεννήθηκε ο «νέος Αδάμ», αναδημιουργήθηκε η πλάση, γεννήθηκε μια νέα ανθρωπότητα, ένας καινός άνθρωπος, ο καινός έν Χριστώ άνθρωπος. Και η κτίση έγινε «κόσμος» αληθινός, απέκτησε μία καινούργια σημασία, ενώθηκε η θεότητα με την ανθρωπότητα.
Γία τούτο το απόκρυφο Θεομητορικό θαύμα, η «άσπιλος, αμόλυντος, άφθορος, άχραντος, αγνή Παρθένος» ανυμνείται με θριαμβική χαρά από την Ορθόδοξη Εκκλησία ως «Παναγία» και «Κεχαριτωμένη», γιατί παρθένος χώρεσε και έτεκε τον Αχώρητο και μετά τον τόκο της έμεινε πάλι παρθένος, μεσίτρια ανάμεσα στον Χριστό και τον άνθρωπο, γέφυρα ανάμεσα ουρανού και γής. Στο μαφόριο της Θεοτόκου διακρίνονται, όπως πάντα, τρία αστέρια, τα «παρθενόσημα», ένα στην κεφαλή και δύο στους ώμους, τα οποία είναι δηλωτικά της αειπαρθενίας της, δηλαδή η Παναγία ήταν Παρθένος «προ του τόκου», παρέμεινε Παρθένος «έν τώ τόκω» και παραμένει Παρθένος και «μετά τόν τόκον», πάντοτε εις τους αιώνας. Κάνει ακόμα και τους αγγέλους να θαυμάζουν το ύψος της παρθενικής της καθαρότητας, γιατί ασύγκριτα υπερέχει αυτών ως «τιμιωτέρα, υπερενδοξοτέρα και υπερτέρα» όλης της κτίσης. Από την ωραιότητα της Παρθενίας της Μαρίας καταπλήσσεται ο Αρχάγγελος Γαβριήλ και βοά προς Αυτήν κατά το γνωστό τροπάριο, «Τήν ωραιότητα τής Παρθενίας σου καί τό υπέρλαμπρον τό τής αγνείας σου, ό Γαβριήλ καταπλαγείς, εβόα σοι Θεοτόκε, ποίον σοι εγκώμιον προσαγάγω επάξιον; Τί δε ονομάσω σε; Απορώ καί εξίσταμαι. Διό, ώς προσετάγην, βοώ σοι Χαίρε Κεχαριτωμένη».
Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι ο πρώτος και μοναδικός άνθρωπος που βιώνει την αιώνια μακαριότητα. Όλοι ανά τους αιώνες οι άνθρωποι, της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, οι δίκαιοι, οι προφήτες, οι άγιοι, αναμένουν στην μέση κατάσταση που λέγεται Παράδεισος. Πρώτος «κάτοικος» του Παραδείσου στην Καινή Διαθήκη είναι ο ληστής. Όλοι οι άλλοι προγεύονται της Βασιλείας των Ουρανών η οποία θα ανοίξει για όλους τους ανθρώπους κατά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Μόνο η Παναγία είναι στην Βασιλεία των Ουρανών. Όλα τα πνευματικά χαρίσματα μεταδίδονται δια μέσου της Παναγίας και στους Αγγέλους και στους ανθρώπους. Η Υπεραγία Θεοτόκος ως Άγια των Αγίων που είναι, θαυματουργεί περισσότερο από κάθε Άγιο. Έχει τα «Δευτερεία» της Τριάδος. Μετά την Αγία Τριάδα που έχει τα «Πρωτεία» ακολουθεί η Παναγία η οποία είναι «Ανωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα των Σεραφείμ», και επειδή έχει τα «Δευτερεία» της Τριάδος ότι θέλει η Παναγία το μπορεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ένας ύμνος για την Παναγία από το «Θεοτοκάριο» που λέει το εξής : «Έχεις τό δύνασθαι τού θέλειν ισοτάλαντον», δηλαδή μπορείς όσα θέλεις. Θαύματα θαυμάτων έχουν καταγραφεί ανά τους αιώνες και έχουν αποδοθεί στην Υπεραγία Θεοτόκο. Αναρίθμητες παρεμβάσεις σε κάθε είδους περιεχόμενο προβλήματος. Αναρίθμητες Μεσιτείες Της προς τη βοήθεια ανθρώπων που ζητούν την βοήθειά Της. Και πάντα εκεί η γλυκιά μάνα όλων των ανθρώπων, η Παναγία μας, ως άγρυπνος φρουρός, να ακούσει, να Μεσιτεύσει, να θεραπεύσει κάθε πρόβλημα και δυσκολία του πονεμένου ανθρώπου.
Η Τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ, της οποίας καθαγιάστηκε το πάναγνο σώμα της, από την θεία κυοφορία της, αξιώθηκε να μην υποστεί φθορά και να δοξαστεί ευθύς αμέσως μετά την Κοίμησή Της και όχι στο τέλος του κόσμου. Η Μετάσταση της Θεοτόκου είναι η μοναδική και ανεπανάληπτη κατάσταση, την οποία ο Χριστός χάρισε στην Παναγία Μητέρα Του. Για την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου δεν υπάρχουν πληροφορίες από την Καινή Διαθήκη. Για την ζωή της Παναγίας μαθαίνουμε από την Πατερική Παράδοση, η οποία είναι το ίδιο έγκυρη πηγή με την Αποστολική Παράδοση, της οποίας αποτελεί φυσική συνέχεια, βασιζόμενη στην αγιοπνευματική εμπειρία και καθοδήγηση.
Οι διηγήσεις σημαντικών εκκλησιαστικών Πατέρων, όπως του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, του Αγίου Μοδέστου Ιεροσολύμων, του Αγίου Ανδρέα Κρήτης, του Αγίου Γερμανού Κωνσταντινουπόλεως, του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού και άλλων, καθώς και τα σχετικά τροπάρια της Εκκλησιαστικής Υμνολογίας , αποτελούν πηγές άντλησης γεγονότων και πληροφοριών για την ζωή και την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Στα κείμενα αυτά διασώζεται η «αρχαία και αληθεστάτη» παράδοση της Εκκλησίας για αυτό το Θεομητορικό γεγονός. Από τους Πατέρες της Εκκλησίας ο Άγιος Επιφάνιος Κύπρου κάνει σαφή λόγο για την Κοίμηση και την Μετάσταση της Θεοτόκου. Το γεγονός αυτό μαρτυρεί ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης και ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος παρουσιάζεται ως ο πιο ένθερμος κήρυκας της Μετάστασης, συνοψίζοντας μάλιστα την δογματική διδασκαλία των Πατέρων που έζησαν πριν από αυτόν, βασιζόμενος όπως ο ίδιος ομολογεί, πάνω σε «αρχαίαν και αληθεστάτην Παράδοσιν». Επίσης για το γεγονός της Μετάστασης της Θεοτόκου μαρτυρούν στα έργα τους ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο Άγιος Γερμανός Α’ Κωνσταντινουπόλεως, το Μηνολόγιο του Βασιλείου του Πορφυρογέννητου, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας και πλήθος άλλων Πατέρων και Εκκλησιαστικών Συγγραφέων.
Έτσι λοιπόν σύμφωνα με την παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας όταν ήρθε η ώρα της εξόδου της Θεοτόκου, στάλθηκε και πάλι ο Αρχάγγελος Γαβριήλ να της αναγγείλει την θέληση του Θεού και Υιού Της. Ενώ προσευχόταν στην Ιερουσαλήμ παρουσιάστηκε ο άγγελος και της προσέφερε ένα μικρό κλαδί φοίνικα και της είπε :«Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία. Σου φέρνω μήνυμα από τον Υιό Σου. Ήρθε η ευλογημένη ώρα να πας κοντά Του και να δοξαστείς όπως σου ταιριάζει. Ετοιμάσου λοιπόν και σε τρεις ημέρες θα έρθει Εκείνος να πάρει την τίμια και αμόλυντη ψυχή Σου». Μετά από αυτό το γεγονός και αφού συνήλθε από την οπτασία, χάρηκε πολύ και πήγε γρήγορα να ανέβει στο αγαπημένο Της Όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί, εκεί που προσευχήθηκε για τελευταία φορά ο Υιός της πριν το Πάθος Του. Συνήθιζε να ανεβαίνει και να προσεύχεται συχνά εκεί. Καθώς ανηφόριζε και περπατούσε στο μονοπάτι συνέβη ένα απροσδόκητο γεγονός, τα δέντρα και οι θάμνοι του δρόμου έγερναν και την προσκυνούσαν!
Η άψυχη και άλογη κτίση, όπως είχε εναντιωθεί την ώρα του Σταυρικού Πάθους του Κυρίου και Υιού της, τώρα αποκτά ξανά κρίση και συναίσθημα και προσκυνά την Βασίλισσα του κόσμου! Στην συνέχεια κατευθύνθηκε στο σημείο εκείνο του κήπου που είχε προσευχηθεί και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Γονάτισε ταπεινά, ύψωσε τα σεπτά της χέρια και ατένισε τον Ουρανό. Ευχαρίστησε τον Θεό και τον παρακάλεσε για την σωτηρία του κόσμου. Καθ’ όλη την διάρκεια της προσευχής Της ένα Ουράνιο Φώς την έλουζε. Το Τίμιο και Άγιο πρόσωπό Της έλαμπε από Θεία Ενέργεια. Επέστρεψε έπειτα στον Οίκο Της και άρχισε να ετοιμάζει τα απαραίτητα της κηδεία Της. Μάζεψε επίσης συγγενείς και πιστούς φίλους και φίλες Της και τους ανακοίνωσε την θέληση του Κυρίου να την καλέσει κοντά Του. Εκείνοι όταν άκουσαν αυτή την είδηση που τους μετέφερε η Παναγία ξαφνιάστηκαν και άρχισαν να θρηνούν τον χωρισμό της Μητέρας του Κυρίου. Εκείνη όμως, όπως συνήθιζε να κάνει τακτικά για κάθε θέμα, τους παρηγόρησε, λέγοντάς τους πως αυτή είναι η θέληση του Θεού και πως από τη θέση Της στον Ουρανό θα πρεσβεύει πάντοτε για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Για παρηγοριά τους δώρισε δύο από τα φορέματά της, την Σκέπη (το μαντήλι της κεφαλής Της) και την Εσθήτα Της (Ζώνη) , η οποία σήμερα φυλάσσεται στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους, τα οποία αποτέλεσαν έπειτα από τους πολυτιμότερους θησαυρούς και τα ιερότερα κειμήλια της Εκκλησίας μας. Στην συνέχεια, την Τρίτη ημέρα από την επίσκεψη του Αρχαγγέλου, η Κυρία Θεοτόκος αφού ντύθηκε μόνη της τα νεκρικά Της ενδύματα, κάλεσε τους οικείους Της και ξάπλωσε ήρεμα στην κλίνη Της.
Ένα θαυμαστό γεγονός συνέβη ευθύς αμέσως, το οποίο είναι το εξής : μια δυνατή βοή ακούστηκε στο σπίτι Της και μία φωτεινή νεφέλη το κάλυψε. Από τα πέρατα της Οικουμένης μεταφέρθηκαν σε νεφέλες, οι Άγιοι Απόστολοι, προκειμένου να παρευρεθούν στην Έξοδό Της. Μεταφέρθηκε εκεί, επίσης κατά τον ίδιο τρόπο, ο Απόστολος Παύλος, ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και ο Άγιος Ιερόθεος ο πρώτος επίσκοπος Αθηνών, ο Άγιος Τιμόθεος και άλλα σημαντικά πρόσωπα της Εκκλησίας. Αφού τους χαιρέτισε και τους ευλόγησε όλους, η Κυρία Θεοτόκος παρέδωσε την Αγία ψυχή Της στα χέρια του Υιού Της, ο οποίος κατέβηκε από τον Ουρανό για να την παραλάβει ο ίδιος. Οι Απόστολοι που είχαν συγκεντρωθεί εκεί, οι προεστοί της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων και ο πιστός λαός, άρχισαν να ψάλλουν εξόδιους ύμνους στην Θεομήτορα. Ταυτόχρονα ακούστηκε να συμψάλλει στρατιά Αγγέλων από τον Ουρανό.
Η ουράνια μελωδία ακούγονταν σε όλη την πόλη. Μετά σχηματίστηκε νεκρική πομπή με κατεύθυνση προς την Γεσθημανή όπου θα γινόταν η ταφή του Τιμίου Σκηνώματός Της. Οι θρήνοι του κόσμου που είχε χάσει την μητέρα του, ενώνονταν με τις ψαλμωδίες των Αποστόλων. Δάκρυα λύπης και χαράς κυλούσαν στα πρόσωπά τους. Πριν φθάσει η πομπή στην Γεσθημανή για την ταφή, φανατικοί Ιουδαίοι θέλησαν να βεβηλώσουν την έξοδο της Μητέρας του Ιησού Χριστού, τον οποίο αυτοί μισούσαν θανάσιμα. Με ύβρεις και απειλές προκαλούσαν τον Χριστιανικό κόσμο που ακολουθούσε την πομπή. Κάποιος από αυτούς μάλιστα έφθασε στο σημείο να πλησιάσει το σεπτό φέρετρο της Θεοτόκου με σκοπό να ρίξει στο έδαφος το Άγιο Σκήνωμά Της. Μόλις αυτός τόλμησε να αγγίξει το στολισμένο από μυρωδάτα άνθη φέρετρο, αμέσως κόπηκαν και τα δύο του χέρια και έμειναν κολλημένα πάνω σε αυτό. Ταυτόχρονα επίσης έχασε το φως του. Τότε κατάλαβε την αισχρότατη πράξη που διέπραξε και ακολούθως με δυνατές φωνές δήλωνε μετάνοια και παρακαλούσε την Παναγία να τον λυπηθεί και να τον θεραπεύσει. Και ω του θαύματος θεραπεύτηκε!
Κατόπιν έγινε Χριστιανός και ακολούθησε την πομπή όπως οι άλλοι Χριστιανοί. Έπειτα η πομπή έφθασε στην Γεσθημανή όπου έγινε η κήδευση του άχραντου λειψάνου της Παναγίας. Με συγκίνηση, λυγμούς και δάκρυα στα μάτια, οι Άγιοι Απόστολοι και άλλοι Χριστιανοί σφράγισαν το μνημείο και αποχώρησαν. Μετά την ταφή και αφού πέρασαν τρεις ημέρες από αυτή, έφθασε στη Γεσθημανή ο Απόστολος Θωμάς. Ζήτησε αμέσως, επίμονα με πολλά δάκρυα στα μάτια και λύπη απεριόριστη, να ανοίξουν τον τάφο για να δει και να προσκυνήσει για τελευταία φορά το Τίμιο Σκήνωμα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Οι άλλοι Απόστολοι μπροστά στην επιμονή του αυτή άνοιξαν τον τάφο και ω του θαύματος, ο τάφος ήταν κενός, ο Κύριος μετέστησε το πάνσεπτο σώμα Της στον Ουρανό, ώστε να μην γευτεί την φυσική φθορά. Από την Εκκλησία χαρακτηρίστηκε η αργοπορία του Θωμά ως Οικονομία του Θεού, για να γίνει γνωστή η Μετάσταση της Κυρίας Θεοτόκου! Ο κενός τάφος Της στην Γεσθημανή αποτελεί μέχρι σήμερα και θα αποτελεί πηγή αγιασμού των μυριάδων πιστών που τον επισκέπτονται κάθε χρόνο και τεκμήριο της Μετάστασής Της στον Ουρανό.
Η Κεχαριτωμένη Θεοτόκος, η Μητέρα του Θεού και όλων των Χριστιανών διακόνησε καίρια το μυστήριο της του Θεού Λόγου σαρκώσεως και της των ανθρώπων θεώσεως και έγινε πρόξενος απείρων θεοδώρητων αγαθών προς την ανθρωπότητα. Έτσι λοιπόν η Θεοτόκος που είχε βαστάσει μέσα της τον Κύριο της Δόξης, υψώθη προς Αυτόν και ως λογική ολκάς, αφού επεραίωσε τον πλούν του βίου, μεθωρμίσθη προς τον πανεύδιον λιμένα αυτής, ομού και κυβερνήτην του παντός, δηλαδή προς τον Αναστάντα Κύριον, ο οποίος έσωσε και εζωογόνησε το ανθρώπινο γένος από τον κατακλυσμό της ασεβείας και της αμαρτίας. Η Παναγία είναι το πρώτο ανθρώπινο πρόσωπο, στο οποίο εκπληρώθηκε η σωτήρια επαγγελία και διαβεβαίωση του Λυτρωτή μας Χριστού, πως όποιος πιστεύει σε Αυτόν «είς κρίσιν ούκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν έκ τού θανάτου είς τήν ζωήν» (Ιώ. 5,24). Και αυτό διότι, ο θάνατος καταργήθηκε από Αυτόν με τον δικό Του ζωοποιό θάνατο «θανάτω θάνατον πατήσας» δίνοντάς μας την πιο ελπιδοφόρα αγγελία, ότι «έρχεται ώρα, καί νύν εστίν, ότε οί νεκροί ακούσονται τής φωνής τού Υιού τού Θεού, καί οί ακούσαντες ζήσονται» (Ιώ. 5,25).
Αξιώθηκε η Παναγία να γίνει η μητέρα της ζωής, αφού ο Λυτρωτής μας Χριστός είναι ο ίδιος η ζωή και ο χορηγός της ζωής, όπως μας διαβεβαίωσε ο Ίδιος «ώσπερ ό Πατήρ έχει ζωήν έν αυτώ, ούτως έδωκε καί τώ Υιώ ζωήν έχειν έν αυτώ» (Ιώ. 5,26). Επίσης όπως ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός μας διαβεβαίωσε λέγοντας πως, «εγώ ειμί ή ανάστασις καί ή ζωή. Ό πιστεύων είς εμέ, κάν αποθάνη, ζήσεται, καί πάς ό ζών καί πιστεύων είς εμέ ού μη αποθάνη είς τόν αιώνα» (Ιώ. 11,26). Αυτός είναι που μας χάρισε την βιολογική μας ζωή και θα μας χαρίσει και την αιώνια.
Η Παναγία, μετά τον Ιησού Χριστό, αφού γεύτηκε, όπως και Εκείνος, στιγμιαία το γεγονός του θανάτου, μετέστησε ο Κύριος το τίμιο σώμα Της στον Ουρανό, πριν υποστεί την φυσική φθορά για να ενωθεί με το πνεύμα Της. Ο Χριστός έγινε αναμφίβολα η «απαρχή των κεκοιμημένων» (Α’ Κορ. 15-20), και η Παναγία έγινε η επιβεβαίωση αυτής της ελπιδοφόρου προσδοκίας. Μετά τον θάνατο η ψυχή της ενώνεται αμέσως με τον Χριστό. Διότι ο Κύριος κατά την ώρα της Κοιμήσεως της Μητέρας Του συνοδευόμενος από τα υπερκόσμια τάγματα των Αγγέλων και Αγίων παίρνει την ιερά ψυχή Της, όχι απλώς στον Ουρανό, αλλά «έως αυτού του βασιλικού θρόνου Του, έως τα επουράνια Άγια των Αγίων», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Στο έργο του «Ο βίος της Υπερευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας» ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μας ενημερώνει πως, από τον Χριστό ο θάνατος έγινε κοίμηση, και περισσότερο από όλους τους Αγίους, η Θεοτόκος, παρά την Κοίμησή Της συνεχίζει να είναι παρούσα μέσα στον κόσμο με την αδιάλειπτη Παρουσία Της.
Σύμφωνα με τον Άγιο Νικόλαο Καβάσιλα στο έργο του « είς τήν πανένδοξον Κοίμησιν τής Υπεραγίας ημών καί Παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου», η Θεοτόκος αποτελεί την γέφυρα που οδηγεί τον άνθρωπο από την γη στον Ουρανό. Είναι η Μεσίτρια που ενώνει την γη με τον Ουρανό, τον Θεό με τον πεπτοκώτα άνθρωπο. Ο ευλογημένος λαός του Θεού βλέπει στο πρόσωπο της Παναγίας την Νέα Εύα – Ζωή, την υπάκουη ανταπόκριση του ανθρώπου στην λυτρωτική απόφαση της Θείας Αγάπης. Την ζεί ως αντιπρόσωπο όλων των ανθρώπων, ως τον «καρπό των κτισμάτων του Θεού». Η μετά θάνατον ζώσα Θεοτόκος έλαβε την δυνατότητα και το χάρισμα από τον Υιό Της να σώζει, με την έννοια της σχετικής σωτηρίας από κάθε δεινό διά των ακοίμητων πρεσβειών Της υπέρ του κόσμου, ο οποίος έγινε και δική της κληρονομιά, ως μητέρα του Μεγάλου Κληρονόμου Ιησού Χριστού (Γαλ. 4,5).
Η Παναγία Θεοτόκος μετά την Κοίμησή Της καθίσταται η Μητέρα της νέας κτίσεως, της Εκκλησίας του Χριστού. Στην Οικονομία της Σωτηρίας η Θεοτόκος έχει κεντρική θέση, αφού από Αυτήν σαρκώθηκε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός που είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας, έχει τώρα στην Επουράνιο Εκκλησία όλο το πλήρωμα της χάριτος και δόξας και παρησσίας. Έγινε η Θεοτόκος η ευεργέτιδα πάσης φύσεως και κτίσεως, γι’ αυτό προσκυνήται από όλη την κτίση ως Κυρία και Δέσποινα και Βασίλισσα και Θεομήτορα. Σύμφωνα με τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά στο έργο του «Ομιλία ΝΒ’, Είς τήν είς τά Άγια τών Αγίων είσοδον τής Θεοτόκου», αυτή εξάλλου απ’ όλη την κτίση δέχεται την Χάρη του Θεού την οποία κατανέμει « κατ’ αξίαν» σε όλα τα κτίσματα. Ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας με μια πρόταση μας διδάσκει κάτι πολύ ουσιαστικό για την Κυρία Θεοτόκο, λέγοντάς μας« κι έφθασε η αρετή μιάς ψυχής να σταματήσει την κακία των ανθρώπων όλων των αιώνων».
Η Ορθόδοξος Εκκλησία για να εκφράσει την περισσή της αγάπη και τον μεγάλο σεβασμό που τρέφει προς την Αειπάρθενο, της έχει προσδώσει πλήθος τιμητικών ονομάτων και επιθέτων, «Ευαγγελίστρια, Οδηγήτρια, Βρεφοκρατούσα, Γλυκοφιλούσα, Άξιον Εστίν, Γοργοϋπήκοος, Αμόλυντος, Εκατονταπυλιανή, Ρόδον το Αμάραντον, Πελεκητή, Βλαχέρνα, Μυρτιδιώτισσα, Σπηλιώτισσα, Δεμερλιώτισσα, Χοζοβιώτισσα, Γιάτρισσα, Ελεούσα, Γαλακτοτροφούσα, Σουμελά, Δεξιά, Φοβερά Προστασία, Πορταΐτισσα, Παραμυθία, Προυσιώτισσα, Σπυλιανή, Παντάνασσα, Γρηγορούσα, Φιδούσα, Θρηνοδούσα, Τριχερούσα, Πλατυτέρα των Ουρανών, Ελπίς των Απελπισμένων, Παναγία του Έβρου, Παναγία Αναφωνήτρια, Παναγία Επτάσπαθη, Παναγία Δεομένη, Παναγία Κορώνας, Μεσοσπορίτισσα, Ιεροσολυμίτισσα, Χρυσαφίτισσα, Παναγία Αγιάσου, Παναγία Κουδουμά, Παναγία Μακρυράχης, Παναγία Δομιανών, Παναγία Δοβρά, Παναγία Ψυχοσώστρια, Παναγία Εικοσιφοίνισσα, Παναγία Τρυπητή, Παναγία Φανερωμένη, Παναγία Πέτρας, Παναγία Γκρεμιώτισσα, Παναγία η των Πάντων Ελπίς, Παναγία Κύκκου, Παναγία Ξενιά, Παναγία Ξενιάδα, Παναγία Νικοποιός, Παναγία του Ακαθίστου, Παναγία Επουράνιος Πύλη, είναι μερικά από αυτά. Πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Άγιος Νεκτάριος ο Επίσκοπος Πενταπόλεως, ο οποίος αφιέρωσε προς τιμήν της Παναγίας πέντε χιλιάδες ποιητικούς στίχους που αποτέλεσαν το «Θεοτοκάριόν» του. Παναγία, Θεοτόκος, Κεχαριτωμένη, Παναμώμητος, Τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ, Μήτηρ Θεού του Υψίστου, Ηλιοστάλακτος Θρόνος, Δωδεκάτειχος Πόλις, Ακατανόητο Θαύμα, Γλυκασμός των Αγγέλων, Ζώσα και Άφθονος Πηγή, Έμψυχος Κιβωτός, Άχραντος, Αμόλυντος, Σκέπη του Κόσμου, Δένδρον Αγλαόκαρπον, Ξύλον Ευσκιόφυλλον, Βακτηρία Τυφλών, Αδικουμένων Προστάτις, Πενομένων Τροφή, Ξένων τε Παράκλησις, Ορφανών Βοηθός, Καταπονουμένων Σκέπη, Ακτίς Νοητού Ηλίου, Θεού Κατοικητήριον, Βασιλέως Καθέδρα, Χρυσοπλοκώτατος Πύργος, Επουράνιος Πύλη, Αδικουμένων Προστάτις, Θλιβομένων η Χαρά, Ταχεία Επίσκεψις, Εκλαμπροτέρα Ουρανών, Φωτός Καθαρωτέρα, Ακτίνων Λαμπροτέρα, Σιών Αγία, Μαναδόχος Στάμνος, Κλίμαξ Επουράνιος, Πρεσβεία Θερμή, Τείχος Απροσμάχητον, Ελέους Πηγή του Κόσμου Καταφύγιον, Βασιλέως Καθέδρα, είναι επίσης μερικά αφιερώματα, ονόματα και επίθετα που έχουν δοθεί προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, τα οποία αυτά και πολλά άλλα βρίσκονται μέσα στα βιβλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.
Συγκινητική είναι επίσης η προσευχή προς την Παναγία στην Ακολουθία του Αποδείπνου «Η τών απελπισμένων μόνη Ελπίς καί τών πολεμουμένων η Βοήθεια, η έτοιμη αντίληψις τών είς σε προστρεχόντων καί πάντων τών Χριστιανών τό καταφύγιο».
Η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία, προβάλλει και προτείνει το πρόσωπο της Παναγίας μας, ως μέσο στήριξης των δυσκολιών και ως ελπίδα στην απελπισία των προβλημάτων της ζωής και ως Καταφυγή και Σκέπη. Από την Χάρη Της λαμβάνουμε δύναμη, παρηγοριά, ελπίδα, προκειμένου να ξεπεραστούν οι ασθένειες και τα κάθε ειδών προβλήματα που μας ταλαιπωρούν στην ζωή μας. Η Υπεραγία Θεοτόκος καθίσταται η Μάνα Παναγία, η Μητέρα ολόκληρης της Οικουμένης! Με την ζωή Της μας έδειξε τον δρόμο του πνευματικού πεπρωμένου του ανθρώπου, γίνεται για τον κάθε έναν από εμάς πηγή αγάπης και ελπίδα προστασίας, στήριγμα βοηθείας και παρηγορίας.
Οφείλουμε να τιμούμε την Παναγία Θεοτόκο με την δέουσα ευλάβεια όπως ορίζει η Ορθόδοξος Εκκλησία μας. Να την υμνούμε και να την μακαρίζουμε όπως Εκείνη προφήτευσε, ότι θα την μακαρίζουν και θα την γεραίρουν όλες οι γενιές των ανθρώπων (Λουκ. 1,48).Να την επικαλούμαστε στις προσευχές μας ως θερμή Προστάτις και Βοηθός και να της αναθέτουμε κάθε φορτίο της ζωής μας, καθότι είναι η «Έν πρεσβείας ακοίμητος Θεοτόκος καί προστασίας αμετάθητος ελπίδα»! Να έχουμε την βεβαιότητα πως και μετά την Κοίμησή Της «Τόν κόσμον ού κατέλιπε», παραμένοντας εσαεί η μεγάλη αρωγός μας.
Η Παναγία είναι ευλογία για όλο τον κόσμο, αγιασμός για το σύμπαν, άνεση για τους κουρασμένους, παρηγοριά για τους πενθούντες, θεραπεία για τους αρρώστους, λιμάνι για τους θαλασσοδαρμένους, συγχώρηση για τους αμαρτωλούς , παρηγοριά για τους λυπημένους , πρόθυμη βοήθεια για όλους όσους την επικαλούνται. Αρχή και μέση και τέλος όλων των αγαθών που ξεπερνούν τον νού μας. «Δέσποινα πρόσδεξαι τάς δεήσεις τών δούλων Σου και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης καί θλίψεως». Παναγία Παρθένε βοήθησέ μας να παίρνουμε δύναμη από την Χάρη Σου, να δοξάζουμε τον προαιώνιο Λόγο που σαρκώθηκε από εσένα για εμάς, μαζί με τον Άναρχο Πατέρα και το Ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και σε όλους τους αιώνες. «Τήν πάσαν ελπίδα μου είς σέ ανατίθημι, Μήτερ τού Θεού, φύλαξόν με υπό τήν σκέπην Σου».
Να έχουμε τις Μεσιτείες Της και την Προστασία Της!
